PL234110B1 - Orteza tułowia - Google Patents

Abstract

Orteza tułowia charakteryzuje się tym, że składa się z trzech elementów: pasa (1) stabilizującego odcinek lędźwiowo-krzyżowy kręgosłupa, systemu elastycznych pasów (2) dociągowych oraz panelu (3) stabilizującego, połączonych ze sobą w sposób rozłączny, korzystnie za pomocą mocowań na rzepy, i zaopatrzonych w fiszbiny, wykonane z włókien węglowych lub z kompozytów polimerowych wzmocnionych włóknami węglowymi, o kształcie anatomicznie odpowiadającym indywidualnemu kształtowi pleców użytkownika ortezy, umieszczone w kieszeniach.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest orteza tułowia przeznaczona do stosowania w zespołach bólowych kręgosłupa, o różnej etiologii.

Znane i stosowane są do częściowej pionizacji i stabilizacji kręgosłupa różnego rodzaju ortezy, gorsety oraz pasy stabilizujące. Gorsety są zazwyczaj sztywne, utrudniają poruszanie się oraz nie są niezbędne w niektórych schorzeniach kręgosłupa. Pasy stabilizujące wykonane są z różnych materiałów, o różnym stopniu elastyczności bądź stanowią połączenie różnych materiałów. Niektóre znane pasy zawierają w tylnej części, w kieszeniach, fiszbiny lub pelotę lędźwiowo-krzyżową, czy też inne elementy stabilizujące kręgosłup. Znane i stosowane pasy, zapinane są na różnego rodzaju zapinki i sznurowadła. Niektóre pasy zawierają opasującą ciało elastyczną taśmę oraz dodatkowy nieelastyczny system naciągów bądź naprężaczy, w celu indywidualnego dopasowania pasa ortopedycznego oraz właściwego opasania go wokół sylwetki.

Z dokumentacji zgłoszeniowej wynalazku nr P.319227 znany jest gorset ortopedyczny dynamiczny do czynnościowego leczenia skoliozy, który charakteryzuje się tym, że jego tylną część stanowi stelaż, zbliżony kształtem do prostokąta, mający w środkowej części pionowe listwy. W górnej części, stelaż ma kształt dostosowany do zarysu pleców, a w dolnej części, ma kształt dostosowany do zarysu lędźwi, przy czym stelaż jest umieszczony we właściwym tkaninowym gorsecie, mającym u góry szelki, a w środkowej części krzyżujące się z boku dociskowe pasy. Ponadto gorset zawiera dwie pary pelot korygujących - jedną parę pelot lędźwiowych: zewnętrzną pelotę i wewnętrzną pelotę oraz jedną parę pelot piersiowych: zewnętrzną pelotę i wewnętrzną pelotę, przy czym peloty lędźwiowe mają kształt kolisty, peloty piersiowe mają kształt zbliżony do półkolistego, a przekroje poprzeczne ww. pelot mają kształt soczewek dwuwypukłych.

Z dokumentacji zgłoszeniowej wynalazku nr P.378492 znany jest gorset dynamiczny, przeznaczony do leczenia i rehabilitacji skoliozy, stanowiący ortezę miękką typu piersiowo-lędźwiowo-krzyżowego (TLSO), który posiada kamizelkę, majtki i korygujące pasy z rzepami. Kamizelka i majtki wykonane są z welurowej dzianiny poliamidowej dużej przyczepności na całej powierzchni oraz o dużej zdolności przyjmowania kształtu anatomicznego ciała, a korygujące pasy są wykonane z elastycznej i rozciągliwej dzianiny poliamidowej. Korygujący prawy barkowy pas gorsetu mocuje się tak, aby jego początek znajdował się na wysokości prawego dołka podobojczykowego, w linii środkowoobojczykowej, a następnie tak, aby przebiegał przez dół pachowy prawy i skośnie przez okolicę podłopatkową lewą, okolicę lędźwiową, boczną lewą okolicę łonową i kończył się w prawej lub lewej okolicy pachwinowej. Korygujący lewy barkowy pas gorsetu mocuje się tak, aby jego początek znajdował się na wysokości lewego dołka podobojczykowego w linii środkowoobojczykowej, a następnie aby przebiegał przez dół pachowy lewy i skośnie przez okolicę podłopatkową prawą, okolicę lędźwiową, okolicę boczną prawą, okolicę łonową i kończył się w lewej lub w prawej okolicy pachwinowej. Korygujący prawy brzuszny pas gorsetu mocuje się tak, aby jego początek znajdował się na wysokości połowy odległości pomiędzy wyrostkiem mieczykowatym mostka, a pępkiem w linii przymostkowej, a następnie aby przebiegał przez okolicę pępkową, okolicę boczną lewą nad fałdem biodrowym, okolicę lędźwiową i kończył się w prawej lub lewej okolicy krzyżowej. Korygujący lewy brzuszny pas gorsetu mocuje się natomiast tak, aby jego początek znajdował się na wysokości połowy odległości pomiędzy wyrostkiem mieczykowatym mostka, a pępkiem w linii przymostkowej, a następnie aby przebiegał przez okolicę pępkową, okolicę boczną prawą nad fałdem biodrowym, okolicę lędźwiową i kończył się w lewej lub prawej okolicy krzyżowej. Natomiast napięcie pasów jest asymetryczne w stosunku do pasa strony przeciwnej i jest większe po stronie łuku skrzywienia kręgosłupa.

Z opisu polskiego wzoru przemysłowego nr 10116 znany jest gorset dynamiczny, który charakteryzuje się tym, że składa się z systemu przestrzennego taśm sprężystych, opasujących tułów i uda pacjenta oraz oddziałujących na jego ciało swoją sprężystością, przymocowanych do miękkiej kamizelki górnej oraz pasa dolnego z elementami półsztywnymi i sztywnym. System mocowań i regulacji oparty jest o zastosowane sprzączki, napy i rzepy.

Z opisu polskiego wynalazku nr 178925 znany jest pas ortopedyczny z płytką stabilizującą kręgosłup oraz zapięciem, charakteryzujący się tym, że po obydwu stronach środkowej części tylnej, w postaci kieszeni z umieszczoną wewnątrz płytką termoplastyczną, posiada zamocowane trwale podwójne, przesunięte względem siebie w płaszczyźnie zamocowania, elastyczne taśmy boczne o różnej długości i jednakowej szerokości, mniejszej od szerokości części tylnej. Taśmy te tworzą pas o szerokości części tylnej na całym obwodzie, przy czym krótka taśma zamocowana jest na wysokości

PL 234 110 B1 długiej taśmy na przeciwległym brzegu środkowej części tylnej, zaś na końcach taśm, zamocowane są co najmniej pojedyncze zaczepy. Charakterystyczną cechą korzystną pasa jest to, że podwójne elastyczne taśmy są różnej szerokości. Korzystnie pas zawiera jedną parę elastycznych taśm bocznych o szerokości części tylnej. Korzystnie pas zawiera jedną parę taśm bocznych.

Z opisu polskiego wynalazku nr 178892 znany jest pas lędźwiowo-ortopedyczny z taśmami bocznymi, ocieploną częścią tylną, fiszbinami oraz zapinkami dotykowymi, charakteryzujący się tym, że po obu stronach środkowej części tylnej o zaokrąglonych krawędziach dolnej i górnej, zawiera pod kątem do krawędzi bocznych podwójne, przesunięte względem siebie w płaszczyźnie zamocowania i odchylone w kierunku górnej części pasa, korzystnie elastyczne taśmy boczne o różnej długości i szerokości, mniejszej od szerokości środkowej części tylnej, przy czym posiada krótkie taśmy boczne zamocowane na wprost taśm długich po przeciwległej stronie krawędzi bocznej. Pas zawiera co najmniej jedną prostą krawędź środkowej części tylnej. Korzystnie podwójne elastyczne taśmy są o różnej szerokości. Korzystnie pas zawiera co najwyżej dwie taśmy boczne o szerokości krawędzi części tylnej. Korzystnie pas zawiera jedną parę taśm bocznych.

Z tego samego opisu, znany jest pas lędźwiowo-ortopedyczny z taśmami bocznymi, ocieploną częścią tylną, kieszenią z płytką usztywniającą oraz zapinkami dotykowymi, charakteryzujący się tym, że zawiera w środkowej części tylnej o zaokrąglonych krawędziach dolnej i górnej w kieszeni płytkę termoplastyczną oraz zamocowane trwale pod kątem do krawędzi bocznych podwójne, przesunięte względem siebie w płaszczyźnie zamocowania i odchylone w kierunku górnej części pasa, korzystnie elastyczne taśmy boczne o różnej długości i szerokości mniejszej od szerokości środkowej części tylnej, przy czym posiada krótkie taśmy boczne zamocowane na wprost taśm długich po przeciwległej stronie krawędzi bocznej. Korzystnie pas zawiera co najmniej jedną prostą krawędź środkowej części tylnej pasa. Korzystnie podwójne elastyczne taśmy są o różnej szerokości. Korzystnie pas zawiera co najwyżej dwie taśmy boczne o szerokości krawędzi części tylnej. Korzystnie pas zawiera jedną parę taśm bocznych.

Z opisu polskiego wynalazku nr 186371 znany jest pas korekcyjny, który ma elastyczną część środkową, elastyczne części boczne, zewnętrzne kieszenie z elementami usztywniającymi ułożonymi skośnie, taśmę opasującą elementy złączne, charakteryzujący się tym, że ma część stabilizującą ze skośnie ustawionymi listwami stabilizującymi w kształcie litery V, umieszczonymi w kieszeniach, której krawędzie boczne zakończone są taśmą łączącą, która po obu stronach części stabilizującej posia da symetrycznie umieszczoną i niesymetrycznie rozmieszczoną w stosunku do wysokości części stabilizującej zasadniczą taśmę opasującą z elementami łączącymi i pomocniczą taśmę opasującą oraz taśmę uzupełniającą górną i taśmę uzupełniającą dolną z elementami łączącymi, przy czym pomocnicza taśma opasująca różni się kształtem i ułożeniem w stosunku do krawędzi bocznej części stabilizującej od zasadniczej taśmy opasującej, a szerokość taśmy uzupełniającej górnej i taśmy uzupełniającej dolnej jest różna od szerokości zasadniczej taśmy opasującej. Korzystnie część stabilizująca wykonana jest z wielowarstwowej miękkiej tkaniny. Korzystnie utworzona przez skośnie ustawione listwy stabilizujące umieszczone w kieszeniach, figura w kształcie litery V skierowana jest swym wierzchołkiem w stronę krawędzi dolnej części stabilizującej. Korzystnie pomiędzy listwami stabilizującymi umieszczonymi w kieszeniach w miejscu tworzącym wierzchołek litery V jest szczelina. Korzystnie skośnie ustawione listwy stabilizujące umieszczone w kieszeniach tworzące ze sobą figurę w kształcie litery V tworzą między sobą kąt rozwarcia wynoszący od 15° do 60°. Korzystnie listwy stabilizujące umieszczone w kieszeniach wykonane są z materiału o budowie warstwowej. Korzystnie kieszenie, w których są umieszczone listwy stabilizujące mają zamknięcie z elementami łączącymi. Korzystnie zasadnicza taśma opasująca z elementami łączącymi umieszczona jest od strony wewnętrznej stykającej się z ciałem pacjenta części stabilizującej. Korzystnie zasadnicza taśma opasująca z elementami łączącymi umieszczona jest w części górnej taśmy łączącej części stabilizującej. Korzystnie krawędź górna zasadniczej taśmy opasującej z elementami łączącymi w części górnej taśmy łączącej jest na jednym poziomie z krawędzią górną części stabilizującej. Korzystnie pomocnicza taśma opasująca jest umieszczona w dolnej części taśmy łączącej części stabilizującej, ma kształt równoległoboku i zachodzi na zasadniczą taśmę opasującą od jej strony zewnętrznej nie stykającej się z ciałem pacjenta. Korzystnie pomocnicza taśma opasująca połączona jest z zasadniczą taśmą opasującą wzdłuż krawędzi skrajnej zasadniczej taśmy opasującej. Korzystnie taśma uzupełniająca górna z elementami łączącymi umieszczona jest od strony zewnętrznej niestykającej się z ciałem pacjenta części stabilizującej w części górnej taśmy łączącej części stabilizującej. Korzystnie krawędzie boczne taśmy uzupełniającej górnej z elementami łączącymi w części górnej taśmy łączącej w całości i/lub w części pokry

PL 234 110 B1 wają się z krawędziami bocznymi zasadniczej taśmy opasującej. Korzystnie taśma uzupełniająca dolna z elementami łączącymi umieszczona jest od strony zewnętrznej nie stykającej się z ciałem pacjenta części stabilizującej w części środkowej taśmy łączącej części stabilizującej. Korzystnie elementy łączące zasadniczej taśmy opasującej, elementy łączące taśmy uzupełniającej górnej i taśmy uzupełniającej dolnej oraz elementy łączące zamknięcia kieszeni wykonane są z materiału o powierzchni z elementami przyczepnymi typu rzep.

Z opisu polskiego wzoru przemysłowego nr 5502 znany jest pas ortopedyczny, który posiada cechy istotne w postaci prostokąta rozszerzającego się dwustronnie w części środkowej, z zaokrąglonymi narożami i doszytym jednostronnie elementem w kształcie trapezu z zaokrąglonymi narożami przy najdłuższym boku. Pas posiada pionowe przeszycia oraz przeszycia o lekko zakrzywionym kształcie w części środkowej. Natomiast zewnętrzna strona pasa posiada w lekko rozszerzonej części dodatkowe przeszycia, które mogą zawierać elementy usztywniające, przy czym jedno z przeszyć jest w osi symetrii pasa, a pozostałe parami, po obu stronach osi symetrii. Elementy usztywniające umieszczone są pomiędzy zakrzywionymi przeszyciami rozmieszczonymi po obu stronach pasa. Na zewnątrz tych przeszyć pas posiada taśmy opasujące umieszczone poziomo, po cztery z każdej strony, zakończone elementami samoszczepnymi. Taśmy opasujące zaopatrzone są w szlufki. Od strony, po której pas posiada elastyczny element, znajdują się dodatkowe taśmy opasujące zaczynające się na pionowym, dwustronnym przeszyciu. Taśmy te posiadają na zakończeniach elementy samoszczepne. Po przeciwległej stronie, pas posiada taśmy opasujące jednoczłonowe oraz w niewielkiej odległości od brzegu pasa, przeszycia z dodatkowymi szluf kami. Taśmy opasujące służą do zapięcia i dopasowania pasa do sylwetki chorego. Jedne szlufki służą do dopasowania szerokości pasa do sylwetki człowieka, natomiast drugie szlufki do jego zapięcia na tułowiu chorego. Zapięcie pasa następuje poprzez przełożenie przez szlufki drugiego członu taśm opasujących. Całość pasa obszyta jest lamówką. Wewnętrzna strona pasa jest gładka o ciepłym chwycie.

Celem twórców niniejszego wynalazku było opracowanie nowego modelu ortezy, umożliwiającego dopasowanie ortezy do konkretnego pacjenta w indywidualny sposób, który będzie cechować niska zdolność wchłaniania promieniowania rentgenowskiego, duża wytrzymałość i mały ciężar.

Istotą ortezy tułowia według wynalazku jest to, że składa się z trzech elementów: pasa stabil izującego odcinek lędźwiowo-krzyżowy kręgosłupa, systemu elastycznych pasów dociągowych oraz panelu stabilizującego, połączonych ze sobą w sposób rozłączny, korzystnie za pomocą mocowań na rzepy, i zaopatrzonych w fiszbiny wykonane z włókien węglowych lub z kompozytów polimerowych wzmocnionych włóknami węglowymi, o kształcie anatomicznie odpowiadającym indywidualnemu kształtowi pleców użytkownika ortezy, umieszczone w kieszeniach, przy czym pas stabilizujący odcinek lędźwiowo-krzyżowy kręgosłupa wykonany jest z taśmy elastycznej ciągliwej w jednym kierunku korzystnie perforowanej, w części środkowej pasa stabilizującego znajdują się fiszbiny korzystnie cztery, umieszczone w kieszeniach w taki sposób, że dwie, środkowe fiszbiny umiejscowione są na pasie równolegle w stosunku do linii kręgosłupa, a pozostałe fiszbiny zewnętrzne są odchylone względem linii kręgosłupa, i pomiędzy środkowymi fiszbinami wszyty jest pas łączący, korzystnie w postaci rzepa o szerokości od 3 cm do 5 cm.

Korzystnie, na końcu pasa stabilizującego, od zewnętrznej strony pasa stabilizującego, naszyta jest gurtowa taśma, ułatwiająca osobom o ograniczonych funkcjach chwytnych dłoni zakładanie i zdejmowanie pasa stabilizującego.

Korzystnie, system elastycznych pasów dociągowych występuje w dwóch alternatywnych odmianach. W odmianie pierwszej, system elastycznych pasów dociągowych składa się z trzech elastycznych pasów dociągowych, wykonanych z perforowanej taśmy elastycznej ciągliwej w jednym kierunku, i zapinany jest z przodu na rzepy umieszczone na końcach systemu pasów dociągowych. Jeden koniec każdego z pasów dociągowych jest wszyty w centralną część mocującą, umieszczoną w środkowej części systemu pasów dociągowych w taki sposób, że środkowy pas dociągowy biegnie prostopadle względem osi pionowej przebiegającej przez centralną część mocującą, natomiast skrajne pasy dociągowe wszyte są w centralną część mocującą nieprostopadle, zaś drugi koniec każdego pasa dociągowego, jest wszyty w koniec systemu pasów dociągowych w taki sposób, że końce wszystkich pasów dociągowych, wzajemnie na siebie zachodzą. Centralna część mocująca, od strony zewnętrznej ma postać gurtowej taśmy, natomiast od strony wewnętrznej, przylegającej do pasa stabilizującego, ma postać rzepa.

PL 234 110 B1

W odmianie drugiej, system elastyc znych pasów dociągowych składa się z dwóch elastycznych pasów dociągowych, wykonanych z perforowanej taśmy elastycznej ciągliwej w jednym kierunku i zapinany jest z przodu na rzepy umieszczone na końcach systemu pasów dociągowych. Jeden koniec każdego z pasów dociągowych jest wszyty w centralną część mocującą, umieszczoną w środkowej części systemu pasów dociągowych nieprostopadle, zaś drugi koniec każdego pasa dociągowego jest wszyty w koniec systemu pasów dociągowych w taki sposób, że końce wszystkich pasów dociągowych, wzajemnie na siebie zachodzą. Centralna część mocująca, od strony zewnętrznej ma postać gurtowej taśmy, natomiast od strony wewnętrznej, przylegającej do pasa stabilizującego, ma postać rzepa.

Korzystnie, panel stabilizujący wykonany jest z perforowanej taśmy elastycznej ciągliwej w jednym kierunku, ponadto panel stabilizujący, wyposażony jest w dwie fiszbiny, umieszczone w kieszeniach, biegnących równolegle do linii kręgosłupa przez całą długość panelu, pomiędzy kieszeniami znajduje się pas łączący, korzystnie o szerokości od 3 cm do 5 cm, w postaci rzepa, który łączy panel stabilizujący z pasem stabilizującym, a w części górnej, panel stabilizujący, posiada dwie elastyczne taśmy dociągowe.

Korzystnie, panel stabilizujący występuje w dwóch alternatywnych odmianach.

W odmianie pierwszej, długość panelu stabilizującego odpowiada długości odcinka piersiowo-lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa.

W odmianie drugiej, długość panelu stabilizującego odpowiada długości odcinka piersiowego kręgosłupa, a fiszbiny umieszczone w kieszeniach, biegnących równolegle do linii kręgosłupa przez całą długość panelu, tj. na długości odcinka piersiowego kręgosłupa, wychodzą poza panel i wchodzą w środkowe, biegnące wzdłuż linii kręgosłupa kieszenie pasa stabilizującego odcinek lędźwiowokrzyżowy, łącząc panel stabilizujący z pasem stabilizującym.

Korzystnie, taśmy dociągowe przechodzą nad ramionami, pod pachami, a następnie krzyżują się na plecach i ostatecznie zapinane są dzięki rzepom umieszczonym na ich końcach i końc ach pasa stabilizującego.

Korzystnie, taśmy dociągowe, w części okalającej bark, posiadają wzmocnienia z gurtowej taśmy.

Korzystnie, przestrzeń pomiędzy kieszeniami wzmacniają gurtowe taśmy wzmacniające.

Ortezę tułowia ukazano w przykładach realizacji I i II oraz na rysunku, na którym: fig. 1 przedstawia ortezę tułowia w przykładzie realizacji I, fig. 2 - przedstawia pas w przykładzie realizacji I, fig. 3 - system elastycznych pasów dociągowych w przykładzie realizacji I, fig. 4 - panel stabilizujący w przykładzie realizacji I, natomiast fig. 5 przedstawia ortezę tułowia w przykładzie realizacji II, fig. 6 - przedstawia pas w przykładzie realizacji II, fig. 7 - system elastycznych pasów dociągowych w przykładzie realizacji II, a fig. 8 - panel stabilizujący w przykładzie realizacji II.

Przykład realizacji I

Orteza tułowia składa się z trzech elementów: pasa 1 stabilizującego odcinek lędźwiowo-krzyżowy kręgosłupa, systemu elastycznych pasów 2 dociągowych oraz panelu 3 stabilizującego odcinek piersiowy kręgosłupa.

Pas 1 stabilizujący wykonany jest z perforowanej taśmy elastycznej ciągliwej w jednym kierunku. W części środkowej pasa 1 stabilizującego, znajdują się cztery ukształtowane anatomicznie fiszbiny 4, umieszczone w kieszeniach 5. Kieszenie 5 z jednej strony pozostają otwarte, co umożliwia wyjmowanie fiszbin 4 przed praniem. Przestrzeń pomiędzy kieszeniami 5 wzmacniają poziome tekstylne taśmy 6 wzmacniające. Fiszbiny 4 wykonane są z włókna węglowego. Ich zadaniem, jest zapewnienie biernej stabilizacji tułowia. Dwie, środkowe fiszbiny 4, umiejscowione są na pasie 1 równolegle w stosunku do linii kręgosłupa. Pomiędzy środkowymi fiszbinami 4 wszyty jest pas 7 w postaci rzepa pętelki o szerokości 5 cm. Pozostałe dwie fiszbiny 4 zewnętrzne, są odchylone względem linii kręgosłupa.

Pas 1 stabilizujący zapinany jest z przodu na rzepy umieszczone na końcach 8 i 9 pasa 1 stabilizującego. Rzepy zaprojektowano tak, aby od strony gumy pasa 1 stabilizującego był rzep pętelka a od strony zewnętrznej rzep haczyk. Dodatkowo każdy rzep haczyk jest wzmocniony gurtową taśmą naszytą na jego powierzchni. Takie rozwiązanie zwiększa siłę zrywającą i chroni szew rzepu haczyk przed zerwaniem. Na jednym końcu 9 pasa 1 stabilizującego, od zewnętrznej strony, naszyta jest gurtowa taśma 10, ułatwiająca osobom o ograniczonych funkcjach chwytnych dłoni, zakładanie i zdejmowanie pasa 1 stabilizującego.

PL 234 110 B1

Pas 1 stabilizujący wyposażony jest w odłączalny system elastycznych pasów 2 dociągowych, regulujących zarówno siłę przylegania pasa 1 stabilizującego, jak i poziom jego docisku. System elastycznych pasów 2 dociągowych, składa się z trzech elastycznych pasów 2 dociągowych, wykonanych z perforowanej taśmy elastycznej ciągliwej w jednym kierunku. Jeden koniec każdego z pasów 2 dociągowych, jest wszyty w centralną część 11 mocującą, umieszczoną w środkowej części systemu pasów 2 dociągowych w taki sposób, że środkowy pas 2 dociągowy biegnie prostopadle względem osi pionowej przebiegającej przez centralną część 11 mocującą, natomiast skrajne pasy 2 dociągowe, wszyte są w centralną część 11 mocującą nieprostopadle. Centralna część 11 mocująca, od strony zewnętrznej ma postać tekstylnej taśmy, natomiast od strony wewnętrznej, przylegającej do pasa 1 stabilizującego, ma postać rzepa haczyka. Drugi koniec każdego pasa 2 dociągowego, jest wszyty w koniec 12 lub 13 systemu pasów 2 dociągowych w taki sposób, że końce wszystkich pasów 2 dociągowych, wzajemnie na siebie zachodzą. System pasów 2 dociągowych jest zapinany z przodu na rzepy umieszczone na końcach 12 i 13 systemu pasów 2 dociągowych.

System pasów 2 dociągowych jest mocowany z pasem 1 stabilizującym za pomocą rzepów opisanych powyżej, tj. rzepa haczyka, umieszczonego w centralnej części 11 mocującej systemu elastycznych pasów 2 dociągowych, i pasa 7 w postaci rzepa pętelki, wszytego pomiędzy środkowymi fiszbinami 4 pasa 1 stabilizującego.

Panel 3 stabilizujący odcinek piersiowo-lędźwiowo-krzyżowy wykonany jest z perforowanej taśmy elastycznej ciągliwej w jednym kierunku. Długość panelu 3 stabilizującego odpowiada długości odcinka piersiowo-lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa. Panel 3 stabilizujący, wyposażony jest w dwie długie fiszbiny 4 wykonane z włókna węglowego, umieszczone w kieszeniach 5, biegnących równolegle do linii kręgosłupa przez całą długość panelu 3, tj. na długości odcinka piersiowo-lędźwiowo- krzyżowego kręgosłupa. Podobnie jak w innych częściach ortezy, kieszenie 5 są otwarte, co umożliwia wyjmowanie fiszbin 4 przed praniem. Pomiędzy kieszeniami 5, wszyty jest pas 7 łączący o szerokości 5 cm, w postaci rzepa pętelki.

Panel 3 stabilizujący odcinek piersiowo-lędźwiowo-krzyżowy kręgosłupa, dopinany jest do pasa lędźwiowo-krzyżowego za pomocą pasa 7 łączącego. W części górnej, panel 3 stabilizujący, posiada dwie elastyczne taśmy 14 dociągowe przechodzące nad ramionami, pod pachami, a następnie taśmy 14 dociągowe krzyżują się na plecach i ostatecznie zapinane są dzięki rzepom umieszczonym na ich końcach 15 i końcach 8 i 9 pasa 1 stabilizującego. Ww. elastyczne taśmy 14 dociągowe, w części okalającej bark, posiadają wzmocnienia z gurtowej taśmy, co ułatwia prawidłowe dopasowanie w okolicy pachowej. Takie rozwiązanie zwiększa płaszczyznę przylegania perforowanej taśmy elastycznej do ramion, a przez to prostuje plecy i zapobiega zwijaniu się perforowanej taśmy elastycznej.

Wszystkie fiszbiny 4 ortezy, rozmieszczone w poszczególnych jej częściach 1, 2 i 3 zgodnie z powyższym opisem, wykonane są, jak wspomniano z włókna węglowego. Fiszbiny 4 mają kształt dopasowany do indywidualnego kształtu pleców użytkownika.

Przykład realizacji II

Orteza tułowia składa się z trzech elementów: pasa 1 stabilizującego odcinek lędźwiowo-krzyżowy kręgosłupa, systemu elastycznych pasów 2 dociągowych oraz panelu 3 stabilizującego odcinek piersiowo-lędźwiowo-krzyżowy kręgosłupa.

Pas 1 stabilizujący wykonany jest z perforowanej taśmy elastycznej ciągliwej w jednym kierunku. W części środkowej pasa 1 stabilizującego, znajdują się cztery ukształtowane anatomicznie fiszbiny 4, umieszczone w kieszeniach 5. Kieszenie 5 z jednej strony pozostają otwarte, co umożliwia wyjmowanie fiszbin 4 przed praniem. Fiszbiny 4 wykonane są z kompozytu polimerowego wzmocnionego włóknami węglowymi. Ich zadaniem, jest zapewnienie biernej stabilizacji tułowia. Dwie, środkowe fiszbiny 4, umiejscowione są na pasie 1 równolegle w stosunku do linii kręgosłupa. Pomiędzy środkowymi fiszbinami 4 wszyty jest pas 7 łączący o szerokości 3 cm, w postaci rzepa pętelki. Pozostałe dwie fiszbiny 4 zewnętrzne, są odchylone względem linii kręgosłupa.

Pas 1 stabilizujący zapinany jest z przodu na rzepy umieszczone na końcach 8 i 9 pasa 1 stabilizującego. Rzepy zaprojektowano tak, aby od strony gumy pasa 1 stabilizującego był rzep pętelka, a od strony zewnętrznej rzep haczyk. Dodatkowo każdy rzep haczyk jest wzmocniony gurtową taśmą naszytą na jego powierzchni. Takie rozwiązanie zwiększa siłę zrywającą i chroni szew rzepu haczyk przed zerwaniem. Na jednym z końców 8 lub 9 pasa 1 stabilizującego, od zewnętrznej strony, naszyta jest gurtowa taśma 10, ułatwiająca osobom o ograniczonych funkcjach chwytnych dłoni, zakładanie i zdejmowanie pasa 1 stabilizującego.

PL 234 110 B1

Pas 1 stabilizujący wyposażony jest w odłączalny system elastycznych pasów 2 dociągowych, regulujących zarówno siłę przylegania pasa 1 stabilizującego, jak i poziom jego docisku. System elastycznych pasów 2 dociągowych, składa się z dwóch elastycznych pasów 2 dociągowych, wykonanych z perforowanej taśmy elastycznej ciągliwej w jednym kierunku. Jeden koniec każdego z pasów 2 dociągowych jest wszyty w centralną część 11 mocującą, umieszczoną w środkowej części systemu pasów 2 dociągowych nieprostopadle. Centralna część 11 mocująca, od strony zewnętrznej ma postać gurtowej taśmy, natomiast od strony wewnętrznej, przylegającej do pasa 1 stabilizującego, ma postać rzepa haczyka.

Drugi koniec każdego pasa 2 dociągowego jest wszyty w koniec 12 lub 13 systemu pasów 2 dociągowych w taki sposób, że końce wszystkich pasów 2 dociągowych, wzajemnie na siebie zachodzą. System pasów 2 dociągowych jest zapinany z przodu na rzepy umieszczone na końcach 12 i 13 systemu pasów 2 dociągowych.

System pasów 2 dociągowych jest mocowany z pasem 1 stabilizującym za pomocą rzepów opisanych powyżej, tj. rzepa haczyka, umieszczonego w centralnej części 11 mocującej systemu elastycznych pasów 2 dociągowych, i pasa 7 łączącego w postaci rzepa pętelki, wszytego pomiędzy środkowymi fiszbinami 4 pasa stabilizującego.

Panel 3 stabilizujący piersiowo-lędźwiowo-krzyżowy wykonany jest z perforowanej taśmy elastycznej ciągliwej w jednym kierunku. Długość panelu 3 stabilizującego odpowiada długości odcinka piersiowego kręgosłupa. Panel 3 stabilizujący, wyposażony jest w dwie długie fiszbiny 4 wykonane z kompozytu polimerowego wzmocnionego włóknami węglowymi, umieszczone w kieszeniach 5, biegnących równolegle do linii kręgosłupa przez całą długość panelu 3, tj. na długości odcinka piersiowego kręgosłupa, które to fiszbiny 4 wychodzą poza panel 3 i wchodzą w środkowe, biegnące wzdłuż linii kręgosłupa kieszenie 5 pasa stabilizującego 1 odcinek lędźwiowo-krzyżowy.

Podobnie jak w innych częściach ortezy, kieszenie 5 są otwarte, co umożliwia wyjmowanie fiszbin 4 przed praniem. Pomiędzy kieszeniami 5, wszyty jest pas 7 łączący o szerokości 3 cm, który z jednej strony ma postać rzepa pętelki, a z drugiej rzepa haczyka.

Panel 3 stabilizujący łączy się z pasem 1 stabilizującym odcinek lędźwiowo-krzyżowy kręgosłupa za pomocą pasa 7 łączącego, oraz długich fiszbin 4, które wychodzą poza panel 3 i wchodzą w środkowe, biegnące wzdłuż linii kręgosłupa kieszenie 5 pasa stabilizującego 1 odcinek lędźwiowo-krzyżowy.

W części górnej, panel 3 stabilizujący, posiada dwie elastyczne taśmy 14 dociągowe przechodzące nad ramionami, pod pachami, a następnie taśmy 14 dociągowe krzyżują się na plecach i ostatecznie zapinane są dzięki rzepom umieszczonym na ich końcach 15 i końcach 8 i 9 pasa 1 stabilizującego. Ww. elastyczne taśmy 14 dociągowe, w części okalającej bark, posiadają wzmocnienia z gurtowej taśmy, co ułatwia prawidłowe dopasowanie w okolicy pachowej. Takie rozwiązanie zwiększa płaszczyznę przylegania perforowanej taśmy elastycznej do ramion, a przez to prostuje plecy i zapobiega zwijaniu się perforowanej taśmy elastycznej.

Wszystkie fiszbiny 4 ortezy, rozmieszczone w poszczególnych jej częściach 1, 2 i 3 zgodnie z powyższym opisem, wykonane są, jak wspomniano z kompozytu polimerowego wzmocnionego włóknami węglowymi. Fiszbiny 4 mają kształt dopasowany do indywidualnego kształtu pleców użytkownika.

Zaletą ortezy tułowia według wynalazku jest to, że posiada fiszbiny wykonane z włókien węglowych lub z kompozytów polimerowych wzmocnionych włóknami węglowymi. Dzięki temu, ortezę cechuje mały ciężar, niska zdolność wchłaniania promieniowania rentgenowskiego oraz duża wytrzymałość. Fiszbiny zastosowane w ortezie tułowia według wynalazku, umożliwiają dobór pasa do pacjenta w sposób indywidualny, poprzez wykonanie skanu ciała pacjenta w ośrodku rehabilitacyjnym, którego efektem jest uzyskanie modelu, na którego podstawie dokonuje się odwzorowania kształtu ciała na fiszbinach, najbardziej optymalnych dla pacjenta.

Orteza tułowia według wynalazku służy do stabilizacji kręgosłupa, zwłaszcza odcinka kręgosłupa L-S, tj. lędźwiowo-krzyżowego lub Th-L-S, tj. piersiowo-lędźwiowo-krzyżowego. Orteza tułowia ogranicza maksymalne ruchy zgięcia i wyprostu w tych odcinkach. Wspomaga proces doleczani a oraz rehabilitacji odcinka L-S lub Th-L-S poprzez ograniczenie ruchów w stawach międzykręgowych, w okolicy dotkniętej zmianami podczas zginania i prostowania kręgosłupa, poprawę stabilizacji. Działanie zastosowanych materiałów konstrukcyjnych zmniejsza dolegliwości bólowe. Orteza może być stosowana jako działanie wspierające terapię medyczną, które pomaga chronić użytkownika przed nawrotami dolegliwości. Pomaga poprawić sprawność ruchową użytkownika.

PL 234 110 B1

Oznaczenia na rysunkach:

- pas stabilizujący

- pasy dociągowe

- panel stabilizujący

- fiszbiny

- kieszenie

- taśmy wzmacniające

- pas łączący

- koniec pasa mocującego

- koniec pasa mocującego

- taśma

- centralna część mocująca systemu pasów dociągowych

- koniec systemu pasów dociągowych

- koniec systemu pasów dociągowych

- taśmy dociągowe

- końce taśm dociągowych

Claims (15)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Orteza tułowia, znamienna tym, że składa się z trzech elementów: pasa (1) stabilizującego odcinek lędźwiowo-krzyżowy kręgosłupa, systemu elastycznych pasów (2) dociągowych oraz panelu (3) stabilizującego, połączonych ze sobą w sposób rozłączny, korzystnie za pomocą mocowań na rzepy, i zaopatrzonych w fiszbiny (4) wykonane z włókien węglowych lub z kompozytów polimerowych wzmocnionych włóknami węglowymi, o kształcie anatomicznie odpowiadającym indywidualnemu kształtowi pleców użytkownika ortezy, umieszczone w kieszeniach (5), przy czym pas (1) stabilizujący odcinek lędźwiowo-krzyżowy kręgosłupa wykonany jest z taśmy elastycznej ciągliwej w jednym kierunku korzystnie perforowanej, w części środkowej pasa (1) stabilizującego znajdują się fiszbiny (4) k orzystnie cztery, umieszczone w kieszeniach (5) w taki sposób, że dwie, środkowe fiszbin y (4) umiejscowione są na pasie (1) równolegle w stosunku do linii kręgosłupa, a pozostałe fiszbiny (4) zewnętrzne są odchylone względem linii kręgosłupa, i pomiędzy środkowymi fiszbinami (4) wszyty jest pas (7) łączący, korzystnie w postaci rzepa o szerokości od 3 cm do 5 cm, natomiast fiszbiny (4) umieszczone w kieszeniach (5), biegnących równolegle do linii kręgosłupa przez całą długość panelu (3), to jest na długości odcinka piersiowego kręgosłupa, wychodzą poza panel (3) i wchodzą w środkowe kieszenie (5) pasa (1) stabilizującego odcinek lędźwiowo-krzyżowy, biegnące wzdłuż linii kręgosłupa, łącząc panel (3) stabilizujący z pasem 1 stabilizującym.
2. 2. Orteza tułowia według zastrz. 1, znamienna tym, że na końcu (9) pasa (1) stabilizującego, od zewnętrznej strony pasa (1) stabilizującego, naszyta jest gurtowa taśma (10), ułatwiająca osobom o ograniczonych funkcjach chwytnych dłoni, zakładanie i zdejmowanie pasa (1) stabilizującego.
3. 3. Orteza tułowia według zastrz. 1, znamienna tym, że system elastycznych pasów (2) dociągowych składa się z trzech elastycznych pasów (2) dociągowych, wykonanych z perforowanej taśmy elastycznej ciągliwej w jednym kierunku, i zapinany jest z przodu na rzepy umieszczone na końcach (12) i (13) systemu pasów (2) dociągowych.
4. 4. Orteza tułowia według zastrz. 3, znamienna tym, że jeden koniec każdego z pasów (2) dociągowych, jest wszyty w centralną część (11) mocującą, umieszczoną w środkowej części systemu pasów (2) dociągowych w taki sposób, że środkowy pas (2) dociągowy biegnie prostopadle względem osi pionowej przebiegającej przez centralną część (11) mocującą, natomiast skrajne pasy (2) dociągowe wszyte są w centralną część (11) mocującą nieprostopadle, zaś drugi koniec każdego pasa (2) dociągowego jest wszyty w koniec (12) lub (13) systemu pasów (2) dociągowych w taki sposób, że końce wszystkich pasów (2) dociągowych, wzajemnie na siebie zachodzą.

   PL 234 110 B1
5. 5. Orteza tułowia według zastrz. 4, znamienna tym, że centralna część (11) mocująca, od strony zewnętrznej ma postać gurtowej taśmy, natomiast od strony wewnętrznej, przylegającej do pasa (1) stabilizującego, ma postać rzepa.
6. 6. Orteza tułowia według zastrz. 1, znamienna tym, że system elastycznych pasów (2) dociągowych składa się z dwóch elastycznych pasów (2) dociągowych, wykonanych z perforowanej taśmy elastycznej ciągliwej w jednym kierunku i zapinany jest z przodu na rzepy umieszczone na końcach (12) i (13) systemu pasów (2) dociągowych.
7. 7. Orteza tułowia według zastrz. 6, znamienna tym, że jeden koniec każdego z pasów (2) dociągowych jest wszyty w centralną część (11) mocującą, umieszczoną w środkowej części systemu pasów (2) dociągowych nieprostopadle, zaś drugi koniec każdego pasa (2) dociągowego jest wszyty w koniec (12) lub (13) systemu pasów (2) dociągowych w taki sposób, że końce wszystkich pasów (2) dociągowych, wzajemnie na siebie zachodzą.
8. 8. Orteza tułowia według zastrz. 7, znamienna tym, że centralna część (11) mocująca, od strony zewnętrznej ma postać gurtowej taśmy, natomiast od strony wewnętrznej, przylegającej do pasa (1) stabilizującego, ma postać rzepa.
9. 9. Orteza tułowia według zastrz. 1, znamienna tym, że panel (3) stabilizujący wykonany jest z perforowanej taśmy elastycznej ciągliwej w jednym kierunku, ponadto panel (3) stabilizujący, wyposażony jest w dwie fiszbiny (4), umieszczone w kieszeniach (5), biegnących równolegle do linii kręgosłupa przez całą długość panelu (3), pomiędzy kieszeniami (5), znajduje się pas (7) łączący, korzystnie o szerokości od 3 cm do 5 cm, w postaci rzepa, który łączy panel (3) stabilizujący z pasem (1) stabilizującym, a w części górnej, panel (3) stabilizujący, posiada dwie elastyczne taśmy (14) dociągowe.
10. 10. Orteza tułowia według zastrz. 9, znamienna tym, że długość panelu stabilizującego (3) odpowiada długości odcinka piersiowo-lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa.
11. 11. Orteza tułowia według zastrz. 9, znamienna tym, że długość panelu stabilizującego (3) odpowiada długości odcinka piersiowego kręgosłupa.
12. 12. Orteza tułowia według zastrz. 11, znamienna tym, że fiszbiny (4) umieszczone w kieszeniach (5), biegnących równolegle do linii kręgosłupa przez całą długość panelu (3), tj. na długości odcinka piersiowego kręgosłupa, wychodzą poza panel (3) i wchodzą w środkowe kieszenie (5) pasa (1) stabilizującego odcinek lędźwiowo-krzyżowy, biegnące wzdłuż linii kręgosłupa, łącząc panel (3) stabilizujący z pasem 1 stabilizującym.
13. 13. Orteza tułowia według zastrz. 9, znamienna tym, że taśmy dociągowe (14) przechodzą nad ramionami, pod pachami, a następnie krzyżują się na plecach i ostatecznie zapinane są dzięki rzepom umieszczonym na ich końcach (15) i końcach (8) i (9) pasa (1) stabilizującego.
14. 14. Orteza tułowia według zastrz. 9, znamienna tym, że taśmy (14) dociągowe, w części okalającej bark, posiadają wzmocnienia z gurtowej taśmy.
15. 15. Orteza tułowia według zastrz. 1, znamienna tym, że przestrzeń pomiędzy kieszeniami (5) wzmacniają gurtowe taśmy (6) wzmacniające.

    PL234 110 B1

    Rysunki

    Fig. 1

    Fig. 2

    PL234 110 B1

    Fig-4

    PL234 110 B1

    Fig. 6

    PL234 110 B1

    Fig- 8