PL231269B1 - Urządzenie do badania stawów kończyn - Google Patents

Abstract

Urządzenie do badania stawów kończyn zawiera ramę nośną do której są mocowane mechanizmy z uchwytami do pozycjonowania kończyn w obszarach obejmujących biodra, uda i stopy pacjenta, wykonane z materiałów obojętnych na działanie pola magnetycznego. Do ramy nośnej (A) urządzenia zamocowany jest z obu stron w specjalnych portach pas biodrowy (B), następnie na obrotowym zawiasie platforma podparcia ud (C), a w części środkowej zespół podparcia podudzi (D) gdzie na wspólnej śrubie regulacyjnej prowadzącej za pomocą suwaka i unieruchomionej na ramie nośnej za pomocą nakrętki pozycji znajduje się zamocowana obudowa zespolona z nakrętką oraz dwoma zespołami pomiaru siły. Z drugiej strony do ramy zamocowany jest zespół podparcia stóp (E).

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie do badania kończyn dolnych pacjentów, stosowane w aparatach do badań rezonansem magnetycznym oraz tomografii komputerowej.

Skanery rezonansu magnetycznego pozwalają obecnie na bardzo dokładne obrazowanie niezwykle różnorodnych tkanek i struktur anatomicznych pacjentów, przy jednoczesnym zachowaniu bezinwazyjności takich procedur. W stosunku do wcześniej stosowanych metod takich jak badania dwuwymiarowe z wykorzystaniem promieniowania jonizującego (RTG) udoskonalenie ma szereg zalet, przedstawionych poniżej:

- pozwala na uzyskanie bardzo dokładnych, o wysokiej rozdzielczości, zdjęć praktycznie każdej tkanki w ciele ludzkim,

- pozwala na uzyskanie wysokiego kontrastu również dla tkanek miękkich,

- jest bezpieczna praktycznie dla każdego pacjenta w każdym stanie- wyjątkiem są osoby z rozrusznikami serca i/lub posiadające obce struktury o cechach magnetycznych w organizmie,

- badania mogą być przeprowadzane w niewielkich odstępach czasu, ze względu na niskie ryzyko skutków niepożądanych wynikających z badania,

- wynikiem badania są przekroje w wielu płaszczyznach bez konieczności zmiany pozycji pacjenta.

Te i wiele innych zalet powodują, że nowoczesne badania obrazowe (w tym rezonansem magnetycznym oraz tomografem komputerowym) ciągle nabierają na znaczeniu. Są stosowane w diagnostyce coraz to większej ilości schorzeń. Wzrost popularności metod diagnostyki obrazowej jest odzwierciedlany przez dynamicznie rosnący rynek aparatów do badań MRI oraz wyposażenia dodatkowego.

Pomimo wielu zalet diagnostyki obrazowej o wysokiej rozdzielczości w praktyce lekarskiej zdarza się jednak, że obrazy struktur kostno-szkieletowych, czy tkanek miękkich w badaniu statycznym, są niewyraźne co utrudnia lub uniemożliwia postawienie prawidłowej diagnozy. Zazwyczaj do przyczyn leżących u progu takiego stanu rzeczy należą nadmierne zagęszczenie struktur powodujące zakrywanie obszarów potencjalnych uszkodzeń oraz położenie elementów współpracujących w stanie spoczynku bardzo blisko siebie. Widoczność uszkodzeń tkanek miękkich poprawia się diametralnie, jeżeli wymusimy określone położenie wzajemnie współpracujących struktur stawowych poprzez działanie siły zewnętrznej. Wynik badania staje się jeszcze łatwiejszy do interpretacji, w momencie gdy zestawimy obie kończyny dolne obok siebie. Jeśli ich sposób zamocowania oraz obciążenia jest identyczny, to możliwa jest obserwacja porównawcza symetrycznych struktur. Obciążenie powoduje zwiększenie dystansu pomiędzy strukturami anatomicznymi, a wielkość różnicy względem nieuszkodzonego stawu, precyzyjnie określi stopień uszkodzenia.

W diagnostyce medycznej znane są już urządzenia realizujące bardzo zbliżone funkcje jednak posiadają one odmienne cechy w stosunku do prezentowanego urządzenia.

Zazwyczaj urządzenia w pewnym zakresie funkcjonalności podobnej w działaniu są przedmiotem patentów dotyczących badań w wykorzystaniem promieni rentgenowskich, gdzie uzyskuje się obrazy dwuwymiarowe (tradycyjne badania RTG). Inne urządzenia koncentrują się tylko na jednym stawie kończyny lub tylko na jednej kończynie. Poniżej kilka patentów które w części swojego zakresu zawierają zbliżone opisy jak przedmiotowe rozwiązanie.

Znane jest z opisu patentowego US4232681 urządzenie do pozycjonowanie nogi w badaniach rentgenowskich - ograniczone do jednej pozycji, jednej siły wymuszenia dla jednej nogi. Urządzenie to składa się z platformy mocującej, której uchwyt przytrzymuje dolną część kończyny i drugiego uchwytu, a w zasadzie ścianki bocznej, mocującej kolano z jednej strony. Z boku, pomiędzy oboma uchwytami znajduje się element wysuwny, który przykłada żądaną siłę do kończyny pomiędzy uchwytami.

Podobne rozwiązania znane są z wynalazków:

US4291229 - diagnozowanie jednej łękotki jednej nogi w poz. wymuszonej, badani

US5445152 - badanie na aparacie MRI jednego kolana w kilku pozycjach,

US6499484 - badanie na aparacie MRI uszkodzeń więzadeł kolanowych jednej nogi,

US7036169 - badanie na aparacie MRI, obydwie kończyny dolne jednocześnie, jedna ściśle określona pozycja.

DE102011007041 - rozwiązanie pozycjonujące dodatkową cewkę aparatu MRI dla kolana ze zmiennym kątem zgięcia.

Żadne z powyższych rozwiązań nie realizuje wszystkich funkcjonalności jakie spełniać musi urządzenie, przed którymi stoją problemy takie jak:.

PL 231 269 B1

- możliwość realizacji badań porównawczych obu kończyn dolnych jednocześnie, pod takim samym obciążeniem,

- możliwość wywierania obciążeń o precyzyjnych, znanych wartościach na współpracujące struktury kończyn dolnych. Wielkość obciążeń może być regulowana w wyznaczonym zakresie,

- wymuszenie pozycji w trakcie badania może być realizowane dla każdej ze struktur obu kończyn dolnych.

W zakresie badania funkcjonalności i uszkodzeń kończyn dolnych człowieka odpowiedzią na spostrzeżenia lekarzy specjalistów jest poniżej prezentowane urządzenie stanowiące przedmiot tego opisu patentowego.

Istotą wynalazku jest urządzenie do badania stawów kończyn, które zawiera ramę nośną do której są mocowane mechanizmy z uchwytami do pozycjonowania kończyn w obszarach obejmujących biodra, uda i stopy pacjenta, wykonane z materiałów obojętnych na działanie pola magnetycznego. Do ramy nośnej urządzenia zamocowany jest z obu stron w specjalnych portach pas biodrowy, następnie na obrotowym zawiasie platforma podparcia ud, a w części środkowej zespół podparcia podudzi, gdzie na wspólnej śrubie regulacyjnej prowadzącej za pomocą suwaka i unieruchomionej na ramie nośnej za pomocą nakrętki pozycji znajduje się zamocowana obudowa zespolona z nakrętką oraz dwoma zespołami pomiaru siły, natomiast z drugiej do ramy zamocowany jest zespół podparcia stóp. Pas biodrowy ma cięgna boczne wyposażone w karabinki zapięte do portów ramy nośnej po obu jej stronach. Do zespołów podparcia podudzi zamocowane są podparcia poduszek nastawnych, a do nich suwliwie w kierunku pionowym poduszki podparcia nastawne. Do regulacji względnej pozycji pionowej poduszek podparcia nastawnych służą pokrętła regulacji obciążenia. Do jednoczesnej regulacji pozycji pionowej całej obudowy zespolonej z nakrętką oraz dwoma zespołami pomiaru siły wraz ze wszystkimi na niej osadzonymi elementami służy pokrętło. Platforma podparcia ud ma dwa zawiasy dolne przymocowane do ramy nośnej, pozwalające na ruch obrotowy platforma podparcia ud. Wybór określonej pozycji kątowej jest realizowany przez blokady pozycji kątowej znajdujące się przy obu zawiasach dolnych. Platforma poduszek ud przemieszcza się wzdłuż prowadnic zespolonych z obrotową częścią zawiasu dolnego. Dokładna pozycja platformy poduszek ud jest określana przez blokady pozycji ud znajdujące się po obu stronach. Na platformie poduszek ud znajdują się dwie poduszki uda, które mogą przemieszczać się rozsuwać na boki urządzenia, a ich pozycja jest blokowana przez blokady pozycji poduszki ud dla obu poduszek. Każda poduszka uda posiada swój pas uda z poduszką ochronną. Zespół podparcia stóp ma dwie kostki mocowania prowadnicy przymocowane nieruchomo do ramy nośnej. Prowadnica rozstawu stóp ułożona wzdłuż urządzenia jest nieruchomo osadzona w kostkach mocowania prowadnicy. Wzdłuż prowadnicy rozstawu stóp poruszają się pozostałe elementy zespołu podparcia stóp których wstępną pozycję wzdłużną można zablokować za pomocą zatrzasku wstępnej pozycji. Dokładną pozycję reguluje śruba regulacji obciążenia stóp, za pomocą korby regulacji, a na podporze pomiaru siły reakcji stóp pacjenta określa się wielkość siły reakcji podparcia stóp pacjenta. Na dwóch prowadnicach rozstawu stóp oraz śrubie regulacji rozstawu znajdują się dwie wkładki mocowania stopy wraz z połączonymi z nimi pasami mocowania stopy z poduszką ochronną. Rozstaw pomiędzy wkładkami mocowania stopy można regulować za pomocą korby regulacji rozstawu stóp. Każda wkładka mocowania stopy obraca się względem swojej osi obrotu a jej pozycję kątową określają zatrzaski pozycji kąta skręcenia stopy. Obie wkładki mocowania stopy zamocowane na prowadnicach rozstawu stóp obracają się względem dolnej prowadnicy. Za pomocą łącznika środkowego z blokadą pozycji kątowej można określić i zablokować ten kąt obrotu. Względny rozstaw wkładek mocowania stopy określa śruba regulacji rozstawu.

Przedmiotowe urządzenie stanowi poszerzenie możliwości diagnostycznych aparatów MRI oraz tomografów poprzez poprawę jakości uzyskiwanych obrazów oraz ich czytelności dla lekarzy ortopedów i radiologów. Dzięki wykorzystaniu urządzenia możliwe staje się obrazowanie uszkodzeń, które zwykle są niewidoczne lub niejednoznaczne podczas standardowego badania. Efekt ten jest uzyskiwany poprzez precyzyjne wymuszenie pozycji określonych części kończyn dolnych tak by wywołać zamierzony i znany co do wartości stan naprężeń w układzie tkanek, które podlegają badaniu. Należy mieć na uwadze, że wielkość i zakres sił wymuszających te obciążenia są proporcjonalne do otrzymanych efektów. Jednocześnie wymuszenia te muszą być dobrane proporcjonalnie co do parametrów wagowych i wymiarowych badanego pacjenta. Przykładowo obciążenia stosowane w badaniu dzieci i młodzieży muszą być odpowiednio mniejsze niż te, które będą stosowane w badaniach np. dorosłych mężczyzn. Urządzenie posiada zaimplementowane rozwiązania pozwalające na ocenę wartości obciążeń jakimi poddawany jest pacjent.

PL 231 269 B1

Analogicznie wzajemna pozycja elementów ustalających pozycję badanej osoby musi być dostosowana do danych antropometrycznych określonego pacjenta. Dlatego każda z podpór posiada rozwiązania pozwalające na regulację jej pozycji czy wielkości tak by było możliwe jej optymalne dopasowanie do wzrostu i gabarytów badanego pacjenta.

Charakterystyczną cechą urządzenia jest możliwość dowolnego wymuszenia i unieruchomienia pozycji obu kończyn dolnych. Ułożenie kończyn dolnych jest określone następującymi parametrami:

- kątem pomiędzy korpusem a udami pacjenta,

- punktem podparcia i unieruchomienia ud,

- kątem rozstawu pomiędzy udami,

- kątem pomiędzy udem a piszczelą (staw kolanowy),

- kątem pomiędzy piszczelą a stopą (staw skokowy).

- rozstawem pomiędzy stopami,

- kątem skręcenia stopy względem piszczeli (staw skokowy).

Możliwe jest precyzyjne określenie wartości każdego z tych parametrów. Zakresy ich regulacji uwzględniają możliwości fizjologiczne danego pacjenta.

Dzięki zastosowanym rozwiązaniom konstrukcyjnym, ze względu na identyczną pozycję obu kończyn, urządzenie umożliwia przeprowadzenie badań porównawczych kończyn.

Wymuszona pozycja pozwala na dokładne obrazowanie uszkodzeń struktur wewnątrzstawowych i zewnątrzstawowych, które są nie- lub słabo widoczne w trakcie badania statycznego bez obciążenia. Unieruchomienie stawów pozwala również na wyeliminowanie artefaktów ruchowych pacjenta, znacząco poprawiając ostrość obrazu, a tym samym jakość badania.

Dodatkowe zalety i cechy urządzenia:

- możliwość adaptacji praktycznie do każdej maszyny MRI, czy tomografu komputerowego, stosując minimalne zmiany konstrukcyjne (dodanie pakietu adaptacyjnego w postaci zatrzasków i kołków pozycjonujących),

- szeroka uniwersalność i wszechstronność zastosowania, konstrukcja umożliwia przeprowadzanie diagnostyki pacjentów o różnej budowie ciała i wzroście,

- szeroki zakres uszkodzeń możliwych do diagnozowania - jako że urządzenie pozycjonuje kończyny dolne od poziomu bioder, umożliwia to diagnostykę metodą rezonansu magnetycznego lub tomografii komputerowej praktycznie każdego elementu i stawu w tym zakresie,

- możliwość badań porównawczych - możliwa do realizacji symetryczność zamocowania lewej i prawej kończyny dolnej pozwala na diagnostykę poprzez porównanie uszkodzonej struktury z tą zdrową.

- brak wpływu na działanie urządzenia MRI, oraz nie występowanie efektu zaciemniania pola badania, uzyskane dzięki wykorzystanym do budowy platformy materiałom,

- łatwość montażu i demontażu

- intuicyjny sposób regulacji i mocowania pacjenta- urządzenie wykorzystuje zunifikowane:

• metody ustawiania pozycji poszczególnych sekcji- piny zatrzaskowe, • mocowanie pacjenta- pasy zapinane na kończynie, • regulacje precyzyjne - śruby znacznikami i wskaźnikami siły.

Przedmiot wynalazku uwidoczniono w przykładzie wykonania na którym fig. 1 przedstawia aksonometryczny widok urządzenia z podziałem na grupy funkcyjne, fig. 2 - ramę nośną, fig. 3 - pas udowy, fig. 4 - platformę podparcia ud pacjenta, fig. 5 - platformę podparcia ud pacjenta - widok z tyłu, fig. 6 - zespół podparcia podudzi - w konfiguracji działania siły od dołu do góry, fig. 7 - zespół podparcia podudzi w konfiguracji działania od góry do dołu, fig. 8 - zespół podparcia stóp z mechanizmem pozycjonowania, fig. 9 - zespół podparcia stóp z mechanizmem pozycjonowania - widok od tyłu, fig. 10 - zespół podparcia stóp z mechanizmem pozycjonowania - widok z boku.

Urządzenie zawiera grupy urządzeń i mechanizmów zorganizowane jak niżej :

A - rama nośna,

B - pas biodrowy z mocowaniem do ramy nośnej,

C - platforma podparcia ud,

D - zespół podparcia podudzi

E - zespół podparcia stóp z mechanizmem pozycjonowania.

Każda z grup realizuje pewną określoną funkcjonalność, a funkcjonalność urządzenia jako całości jest efektem pracy poszczególnych jego elementów.

PL 231 269 B1

Poniżej opisano budowę i skład każdej z kolejnych grup, oraz jej funkcjonalność.

Rama nośna A - stanowi podstawowy element całego urządzenia. Jest posadowiona bezpośrednio na łożu maszyny badawczej. Specjalne elementy kształtowe od spodniej części ramy służą do poprzecznego pozycjonowania ramy w rowkach ławki maszyny badawczej. Rama nośna może być przesuwana wzdłuż łoża maszyny tak by dopasować jej położenie do pozycji pacjenta. Do ramy nośnej przymocowane są wszystkie pozostałe sekcje urządzenia. Pełni ona rolę elementu przenoszącego obciążenia pomiędzy sekcjami, jest wykonana w całości z materiałów obojętnych na działanie pola magnetycznego, które jednocześnie charakteryzują się dużą sztywnością a zarazem niewielką wagą.

Pas udowy B służy do ograniczenia ruchu platformy C wzdłuż rowków prowadzących na łóżku maszyny badawczej.

W wyniku wymuszenia pozycji kończyn dolnych działają one na ramę nośną urządzenia A siłami mogącymi powodować jej odsuwanie od pacjenta. Obecność uprzęży biodrowej przeciwdziała temu przemieszczeniu.

Sekcja składa się z:

1. Pasa biodrowego właściwego,

2. Dwóch cięgien bocznych,

3. Dwóch zatrzasków karabinkowych.

Montaż pasa biodrowego polega na dopasowaniu jego długości do wymiarów pacjenta i zamocowaniu go na jego biodrach. Zakładanie pasa 1 może być realizowane zarówno jeszcze w pozycji stojącej przed usadowieniem na ławce maszyny jak i już w sytuacji, gdy pacjent leży. Następnie pacjent kładzie się w łożu maszyny MRI a pas biodrowy jest dopinany poprzez cięgna boczne 2 pasa za pomocą specjalnych karabinków 3 do dedykowanych portów platformy C po obu stronach platformy. Na tym etapie można jeszcze dopasować długość cięgien bocznych 2 tak, by wyeliminować niepotrzebny luz. To ułatwi późniejsze pozycjonowanie kończyn na platformie.

Po skończonej diagnostyce wystarczy jedynie rozpiąć pas 1, aby pacjent mógł wstać ze stanowiska.

Platforma podparcia ud C jest to pierwsza z sekcji służąca precyzyjnemu pozycjonowaniu położenia kończyn dolnych pacjenta.

Sekcja składa się z:

4. Zawias dolny,

5. Blokada pozycji kątowej,

6. Platforma poduszek ud,

7. Blokada pozycji platformy ud,

8. Poduszka uda,

9. Pas uda z poduszką ochronną,

10. Blokada pozycji poduszki uda.

Części stałe dwóch zawiasów dolnych 4 są przymocowanie do ramy nośnej urządzenia. W tych elementach współosiowo zamocowane są części ruchome mechanizmu umożliwiające zmianę pozycji kątowej podparcia ud. Precyzyjne określenie kąta pomiędzy podstawą urządzenia, a udami odbywa się poprzez zablokowanie blokady pozycji kątowej 5 w jednym z kliku dostępnych pozycji. Wartość tego kąta można zmieniać skokowo w zakresie od 0 do ok. 45°. Poziom tego nastawu zależy od celu badan ia. Platforma poduszek ud 6 porusza się wzdłuż prowadnic ruchomej części zawiasu dolnego 4. Po ustaleniu właściwej pozycji platformy należy ją unieruchomić poprzez zatrzaśnięcie blokad pozycji platformy ud 7 znajdujących się po obu stronach urządzenia. Poduszki uda 8 służą do bezpośredniego oparcia ud pacjenta oraz wymuszenia ich określonej pozycji. W zależności od cech antropologicznych pacjenta, jego wymiarów oraz celu badania możliwe jest dopasowanie rozstawu poduszek na platformie poprzez wzajemnie ich rozsuwanie. Po określeniu ich właściwej pozycji można je unieruchomić za pomocą blokady pozycji poduszki uda 10 osobno dla lewej i prawej poduszki. Blokady 10 znajdują się z tyłu platformy poduszek ud 6. Po ustaleniu wszystkich parametrów pozycji kończyn pacjenta na odcinku udowych można je unieruchomić. Odbywa się to poprzez przymocowanie ud pacjenta do ustawionej wcześniej sekcji poprzez pasy uda 8, które są przymocowane do poduszek uda 9. Zamocowanie jest realizowane przez dociągnięcie pasów udowych 9 wraz z poduszkami ochronnymi tak, by ograniczyć możliwość swobodnego przemieszczania się kończyn pacjenta w trakcie ustawiania kolejnych sekcji urządzenia oraz w czasie całego badania.

Po zakończonym badaniu, przed opuszczeniem przez pacjenta ławki urządzenia, należy rozpiąć pasy udowe 9. W przypadku dużych wartości kąta pomiędzy udami, a podstawą urządzenia elementy

PL 231 269 B1 konstrukcyjne sekcji podpierającej uda pacjenta mogą utrudniać opuszczenie przez niego ławki urządzenia. W takim wypadku wskazane jest zwolnienie obu blokad pozycji kątowej 10 tak by sekcja udowa opadła do pozycji neutralnej.

Zespół podparcia podudzi D występuje w dwóch konfiguracjach w zależności od celu badania. Sekcja posiada dwa niezależne podparcia podudzi zamocowane na wspólnej śrubie regulacyjnej.

Zespół podparcia podudzia składa się z:

11. Suwak prowadzący,

12. Nakrętka pozycji,

13. Śruba regulacyjna,

14. Poduszka podparcia-nastawna- symetrycznie dla obu kończyn,

15. Podparcie poduszki nastawnej- symetrycznie dla obu kończyn,

16. Pokrętło regulacji obciążenia- symetrycznie dla obu kończyn,

17. Pokrętło (korba) regulacyjna centralna,

18. Obudowa zespolona z nakrętką oraz dwoma zespołami pomiaru siły- symetrycznie dla obu kończyn,

Zespół podparcia podudzi jest elementem, który można zamontować na platformie w dowolnym momencie. Jego instalacja odbywa się poprzez wprowadzenie suwaka prowadzącego 11 do specjalnie przygotowanego gniazda znajdującego się na końcu specjalnej prowadnicy na ramie nośnej platformy. Wskazane jest, aby wymuszenie jakie jest realizowane przez zespół na kończynie miało zamierzony kierunek działania, który jest zbliżony do osi zespołu podparcia podudzi. Jeżeli przeprowadzane mają być badania porównawcze struktur obu kończyn należy stosować możliwie zbliżony sposób podparcia obu podudzi.

Kiedy zespół podparcia podudzia D zostanie zainstalowany do ramy nośnej A oraz zostanie wybrana jego pozycja wzdłuż jego prowadnicy należy go unieruchomić poprzez dokręcenie nakrętki pozycji 12. Pozycję montażu zespołu można dopasować na każdym etapie pracy z urządzeniem poprzez poluzowanie nakrętki pozycji 12, zmianę pozycji zespołu i ponowne jej dokręcenie.

Następnie należy przystąpić do zamontowania elementów bezpośrednio współpracującymi z kończynami. Na śrubie regulacyjnej 13 należy osadzić obudowę zespoloną z nakrętką oraz dwoma zespołami pomiaru siły 18, który umożliwia pomiar siły działającej na poduszkach podparcia 14 niezależnie dla obu kończyn.

Następnie obracając korbą 17 należy wyregulować wstępną pozycję poduszek podparcia podudzia 15 tak by dopasować ją do pozycji nogi pacjenta. Zespoły pomiaru siły 18 nie zawsze będą pokazywać taką samą wartość. Urządzenie umożliwia regulację podparcia kończyny w taki sposób by obciążenia obu kończyn były identyczne. Obracanie pokrętła regulacji obciążenia 16 w prawo powodujemy odsuwanie się poduszki nastawnej 14 od podparcia poduszki nastawnej 15 zwiększając tym samym siłę obciążającą daną kończynę, której wartość można określić za pomocą zespołu pomiaru siły 18.

Obciążenie kończyny siłą o określonej wartości i kierunku działania poprawia widoczność potencjalnych uszkodzeń w jej układzie ruchowym. Przedmiotowe urządzenie jako całość umożliwia realizację takiej funkcjonalności. W przypadku badań porównawczych pomiędzy obiema kończynami należy pamiętać, aby sposób przyłożenia siły, jej kierunek i wartość był możliwe podobne dla porównywanych kończyn.

Zespół podparcia stóp E jest ostatnią sekcją, której zadaniem jest unieruchomienie stóp pacjenta w określonej pozycji.

W skład tej sekcji wchodzą:

19. Prowadnica pozycji wzdłużnej,

20. Kostka mocowania prowadnicy,

21. Prowadnica rozstawu stóp,

22. Śruba regulacji rozstawu,

23. Łącznik środkowy z blokadą pozycji kątowej,

24. Wkładka mocowania stopy - symetrycznie dla obu kończyn,

25. Pas mocowania stopy z poduszką ochronną - symetrycznie dla obu kończyn,

26. Korba regulacji rozstawu stóp,

27. Zatrzask wstępnej pozycji

28. Zatrzask pozycji kąta skręcenia stopy,

PL 231 269 B1

29. Podpora pomiaru siły reakcji stóp pacjenta,

30. Śruba regulacji siły obciążenia stóp,

31. Korba regulacji.

Ustawienie zespołu rozpoczyna się od określenia jego pozycji wzdłużnej. Przesuwając całością sekcji wzdłuż prowadnicy pozycji wzdłużnej 19 należy dobrać położenie optymalne ze względu na cechy danego pacjenta. Prowadnica pozycji wzdłużnej 19 jest zamocowana w dwóch kostkach mocowania prowadnicy 20 na obu jej końcach, które stanowią jednocześnie ograniczniki pozycji całego zespołu. Następnie cała sekcja jest unieruchamiana za pomocą zatrzasku wstępnej pozycji 17. W zależności od nastawów wcześniejszych sekcji, należy określić kąt pomiędzy płaszczyzną bazową a powierzchniami podpierającymi stopy. Urządzenie umożliwia dopasowanie wartości tego kąta skokowo w zakresie 90° do 45°. Takie nastawy odpowiadają naturalnemu ułożeniu stóp od pozycji gdy nogi są zupełnie wyprostowanie do kąta 90° stawu kolanowego. Zablokowanie wybranej pozycji kątowej realizowane jest przez łącznik środkowy z blokadą pozycji kątowej 23. W celu dopasowania ułożenia kończyn pacjenta na platformie do rodzaju badania, sekcja stóp umożliwia określenie ich rozstawu. Za pomocą demontowanej Korby regulacji rozstawu stóp 26 można wyregulować oczekiwaną odległość pomiędzy stopami pacjenta. Obracanie korbą w prawo powoduje symetryczne zwiększanie tego rozstawu, natomiast obrót w przeciwnym kierunku ten rozstaw zmniejsza.

Urządzenie umożliwia również wymuszenie kąta skręcenia całej stopy na platformie. Regulacja tego kąta odbywa się niezależnie dla każdej stopy. Zwolnienie zatrzasku pozycji kąta skręcenia stopy 28 pozwala na przekręcenie wkładki mocowania stopy 24 w kierunku zewnętrznym, jak i wewnętrznym o kąt 45°. Regulacja odbywa się skokowo, po określeniu żądanej pozycji wkładka mocowania stopy 24 jest unieruchamiana poprzez ponowne zwolnienie zatrzasku pozycji kąta skręcenia stopy.

Aby uniemożliwić zmianę pozycji stóp pacjenta w czasie regulacji obciążenia oraz w trakcie samego badania należy zapiąć pasy mocowania wraz z poduszką ochronną 25.

Jeżeli badanie ma być realizowane ze wstępnym obciążeniem należy za pomocą korby regulacji 31, poprzez śrubę regulacji siły obciążenia stóp 30 wymusić obciążenie kończyn w kierunku wzdłużnym do wymaganej wartości. Wielkość siły wymuszającej można określić dzięki zespolonej podporze pomiaru sił reakcji stóp pacjenta 29.

Claims (11)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Urządzenie do badania stawów kończyn, zawierające ramę nośną do której są mocowane mechanizmy z uchwytami do pozycjonowania kończyn w obszarach obejmujących biodra, uda i stopy pacjenta, wykonane z materiałów obojętnych na działanie pola magnetycznego, znamienne tym, że do ramy nośnej (A) urządzenia zamocowany jest z obu stron w specjalnych portach pas biodrowy (B), następnie na obrotowym zawiasie platforma podparcia ud (C), a w części środkowej zespół podparcia podudzi (D) gdzie na wspólnej śrubie regulacyjnej (13) prowadzącej za pomocą suwaka (11) i unieruchomionej na ramie nośnej (1) za pomocą nakrętki pozycji (12) znajduje się zamocowana obudowa zespolona z nakrętką oraz dwoma zespołami pomiaru siły (18), natomiast z drugiej do ramy zamocowany jest zespół podparcia stóp (E).
2. 2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że pas biodrowy (B) ma cięgna boczne (2) wyposażone w karabinki (3) zapięte do portów ramy nośnej (A) po obu jej stronach.
3. 3. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że do zespołów podparcia podudzi (D) zamocowane są podparcia poduszek nastawnych (15), a do nich suwliwie w kierunku pionowym poduszki podparcia nastawne (14), regulowane pokrętłem regulacji obciążenia (16).
4. 4. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że obudowa zespolona z nakrętką oraz dwoma zespołami pomiaru siły (18) regulowana jest w pionie pokrętłem (17).
5. 5. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że platforma podparcia ud (C) jest obrotowo zamocowana do dwóch zawias dolnych (4), przymocowanych do ramy nośnej (A), a wybór określonej pozycji kątowej jest realizowany przez blokady pozycji kątowej (5) znajdujące się przy obu zawiasach dolnych (4).

   PL 231 269 Β1
6. 6. Urządzenie według zastrz. 5, znamienne tym, że platforma poduszek ud (6) umieszczona jest na prowadnicach zespolonych z obrotową częścią zawiasu dolnego (4), a pozycja platformy poduszek ud (6) jest ustalana przez blokady pozycji (7) ud znajdujące się po obu stronach.
7. 7. Urządzenie według zastrz. 5, znamienne tym, że na platformie poduszek ud (6) znajdują się dwie przesuwne na boki urządzenia poduszki uda (8), z blokadami pozycji poduszki ud (10) dla obu poduszek.
8. 8. Urządzenie według zastrz. 7, znamienne tym, że każda poduszka uda (8) posiada swój pas uda z poduszką ochronną (9).
9. 9. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że zespół podparcia stóp (E) ma przymocowane nieruchomo do ramy nośnej (A) dwie kostki (20) mocowania prowadnicy pozycji wzdłużnej (19) na której zamocowana jest prowadnica rozstawu stóp (21) z śrubą regulacyjną zestawu (22), łącznikiem środkowym z blokadą pozycji kątowej (23), wkładką mocowania stopy (24) - symetrycznie dla obu kończyn, pasem mocowania stopy z poduszka ochronną (25) symetrycznie dla obu kończyn i korbą regulacji rozstawu stóp (26), których wstępną pozycję wzdłużną można zablokować za pomocą zatrzasku wstępnej pozycji (27).
10. 10. Urządzenie według zastrz. 9, znamienne tym, że dokładną pozycję prowadnicy rozstawu stóp (21) ustala śruba regulacji obciążenia stóp (30) z korbą regulacji (31).
11. 11. Urządzenie według zastrz. 9, znamienne tym, że każda wkładka mocowania stopy (24) zamocowana jest obrotowo względem swojej osi obrotu a jej pozycję kątową określa zatrzask pozycji kąta skręcenia stopy (28), natomiast obrót wkładki mocowania stopy (24) na prowadnicach rozstawu stóp (21) ustala łącznik środkowy z blokadą pozycji kątowej (23), natomiast względny rozstaw wkładek mocowania stopy (24) określa śruba regulacji rozstawu (22).