PL230017B1 - Urządzenie modulujące do synchronicznej fotoelektromagnetostymulacji - Google Patents

Abstract

Urządzenie do synchronicznej fotoelektromagnetostymulacji współpracujące ze standardowym zasilaczem do elektrostymulacji, światłoterapii i magnetostymulacji, charakteryzuje się tym, że ma elektrodowe moduły oraz modulator (M), który posiada topograficzny sektor (TS), programowalny sektor modulacji (PS) i biometryczny sektor modulacji (BS), procesor (P) i multiplekser (MP), połączony z wyjściowymi modułowymi gniazdami (WMG), poza tym modulator (M) ma wejściowe gniazdo elektrostymulacji (WGE), wyjściowe gniazdo elektrostymulacji (WYE) i modulujący element elektrostymulacji (MEE) dla toru elektrostymulacji (TE) i pierwszego łącza (LI) elektrodowych modułów, wejściowe gniazdo światłoterapii (WGS), wyjściowe gniazdo światłoterapii (WYS) i modulujący element światłoterapii (MES), dla toru światłoterapii (TS) i drugiego łącza (L2) elektrodowych modułów, wejściowe gniazdo magnetostymulacji (WGM), wyjściowe gniazdo magnetostymulacji i modulujący element magnetostymulacji (MEM), dla toru magnetostymulacji (TM) i trzeciego łącza (L3) elektrodowych modułów, wejściowe dodatkowe gniazdo (WGD), wyjściowe dodatkowe gniazdo (WYD) i dodatkowy modulujący element, dla toru dodatkowego (TD) i czwartego łącza (L4) elektrodowych modułów

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie modulujące do synchronicznej fotoelektromagnetostymulacji, które w szczególności w punktach przyłożenia modułów elektrodowych umożliwia równoczesną, synchroniczną lub przesuniętą fazowo stymulację światłem, korzystnie spolaryzowanym, polem elektrycznym, aplikowanym w szczególności według standardów prądów interferencyjnych, TENS, DD, prądów zmiennych unipolarnych, a także polem magnetycznym, aplikowanym za pomocą dodatkowych cewek posadowionych na podłożu lub bezpośrednio na ciele pacjenta, w sposób modulowany arbitralnie lub wybranym rytmem biologicznym organizmu. Daje to szczególnie korzystne efekty w leczeniu bólów krążkowo-korzeniowych i neuropatycznych.

Znanym stanem techniki są istniejące na rynku urządzenia do magneto stymulacji impulsowym polem magnetycznym o indukcji 0-20 mT oraz częstotliwości 0-60 Hz zaopatrzone w trzy standardowe rozmiary cewek magnetycznych o średnicach 20, 40 i 60 cm. Urządzenia te są przystosowane do prowadzenia monoterapii z zastosowaniem pojedynczej cewki magnetycznej dla pojedynczego pacjenta. Urządzenia zasilające są przystosowane do równoczesnego podłączenia kilku cewek magnetycznych, co umożliwia prowadzenie równoczesnej terapii polem magnetycznym na kilku odrębnych stanowiskach, lecząc równocześnie kilku pacjentów. Przykładem może być urządzenie „Magner”, będące produktem firmy „ASTAR ABR”. Znana jest również inna grupa urządzeń do impulsowej stymulacji polem magnetycznym o indukcyjności niewiele przekraczającej parametry ziemskiego pola magnetycznego 10-40 μΤ. W urządzeniach tego typu (Viofor, Bemer) moduł sterujący połączony jest przeważnie z systemem płaskich cewek magnetycznych, zainstalowanych w płaskiej macie, na której leży pacjent. Znaną modyfikacją powyższego rozwiązania jest urządzenie do terapii skojarzonej, w którym występuje sprzężenie urządzenia do impulsowej terapii polem magnetycznym z urządzeniem do fototerapii światłem o określonej długości fali, którego częstotliwość pulsacji jest synchronizowana z oddziaływaniem pola magnetycznego, generowanego zazwyczaj przez płaską matę. Znane jest również ze zgłoszenia P386992 urządzenie do skojarzonej fizjoterapii schorzeń miejscowych i ogólnoustrojowych oraz jego zastosowanie. Konstrukcja urządzenia umożliwia skojarzenie impulsowej magneto stymulacji, realizowanej za pomocą standardowej cewki magnetycznej o średnicy 20, 40 lub 60 cm, z wielokomorową terapią elektrogalwaniczną. Jonizatory w wannach zamiast płaskich elektrod mają budowę spiralną, stąd też generują słabe pole magnetyczne. W zależności od sposobu skonfigurowania terapii uzyskuje się miejscowe efekty lecznicze skierowane w szczególności w stosunku do określonego narządu lub tkanki, bądź działanie ogólnoustrojowe.

Podobnie w dziedzinie konstrukcji urządzeń diagnostycznych, takich jak elektrokardiografy, spirometry, czy pulsoksymetry realizowana jest wyłącznie ścieżka diagnostyczna, zmierzająca do przekazania parametrycznej informacji ekspertowi, który w oparciu o swą wiedzę podejmie również parametryczne decyzje w zakresie sterowania odrębnym sektorem sprzętu terapeutycznego.

Z tej analizy wynika jednoznacznie, że istnieją już rozwiązania, umożliwiające prowadzenie prostej, lokalnej stymulacji impulsowym polem magnetycznym o indukcyjności 0-20 mt (jak w przypadku urządzenia „Magner” firmy „ASTAR ABR” lub podobnego produktu firmy BTL), bądź ogólnoustrojowej stymulacji bardzo słabym polem magnetycznym o indukcyjności 10-40 μΤ, pochodzącym zazwyczaj z płaskiej maty, na której leży pacjent (jak w przypadku firmy Viofor i Bemer). Techniki te funkcjonują w najprostszym schemacie wykonawczym, który zakłada arbitralny sposób ustalania parametrycznego profilu terapii, podczas stosowania którego terapeuta nie posiada informacji o parametrach ciała pacjenta, a stosowane z zewnątrz parametry nie są w żaden sposób sprzężone z rytmem oscylacji biologicznych pacjenta, takich jak oddech, przepływ krwi (pulsoksymetria), zmiany temperatury i związane z zmiany rozkładu indukcji magnetycznej, rezystancji, impedancji i reaktancji tkanek.

Po przeanalizowaniu współczesnej oferty na europejskim, a nawet światowym rynku sprzętu fizykoterapeutycznego widać wyraźnie, że żadna oferta nie zawiera urządzeń zbieżnych z trendem EBM, czyli złożonych z sektora diagnostycznego i terapeutycznego. Wiele współczes nych firm elektronicznych specjalizuje się w konstrukcji doskonałego sprzętu diagnostycznego, np.: do elektrokardiografii, elektromiografii, elektroneurografii, elektrookulografii, elektronostygmografii, elektroencefalografii, pulsoksymetrii, spirometrii, pomiaru ciśnienia i innych. Sprzęt ten wykorzystywany jest w odrębnych pracowniach, do których dostęp pacjentów jest zazwyczaj limitowany, co powoduje, że uzyskiwanych w takich warunkach parametrów nie da się wykorzystać do modulacji procesu terapii.

PL 230 017 B1

W praktyce ciągłe brak jest zatem uniwersalnego rozwiązania technicznego, które w zakresie stosowanych parametrów terapeutycznych (pole magnetyczne, elektrostymulacja, laser itp.) zwiększy ich skuteczność działania, korzystnie w mechanizmie synergii kilku parametrów terapeutycznych, dodatkowo modulowanych interwałowo parametrem tętna lub oddechu, stosując jednocześnie rozsianą topografię działania, dostosowaną do zasięgu procesu chorobowego. Wynalazkiem, który skutecznie rozwiązuje ten problem jest urządzenie modulujące do synchronicznej fotoelektromagnetostymulacji.

Zadaniem niniejszego wynalazku było stworzenie prostego i uniwersalnego modulującego urządzenia pozbawionego przedstawionych powyżej wad i niedomagać, które gwarantuje możliwość zarejestrowania wyjściowego profilu dysfunkcji, na który składają się liczne parametry biometryczne, w szczególności tętna, oddechu i parametry elektrokardiograficzne. Oprócz określenia wyjściowego profilu dysfunkcji, parametry te umożliwiają fazową modulację AM lub FM, rytmem tętna lub oddechu, parametrów zewnętrznych źródeł, stosowanych rozdzielnie bodźców leczniczych, czyli generowanych przez sterownik z elektrodami do elektrostymulacji, sterownik ze źródłem światła do światłoterapii, sterownik z cewką do magnetostymulacji. Działanie na tkanki bodźców elektrycznych (według standardów prądów TENS, DD, prądów zmiennych unipolarnych i bipolarnych), świetlnych i magnetycznych, w rytmie parametrów oddechu lub tętna powoduje iż bodźce lecznicze działają na wybrane tkanki w sposób ściśle zsynchronizowany z częstotliwością zmian perfuzji mikrokrążenia w narządach miąższowych lub częstotliwością przewietrzania drzewa oskrzelowego i pęcherzyków płucnych. Oprócz tego urządzenie działa na tkanki za pomocą licznych elektrodowych modułów, w których zachodzi synergia działania, również sprzężonych z tętnem lub oddechem, pola elektrycznego, magnetycznego i światła, które są rozmieszczone według parametrów topograficznego sektora do programowania przestrzennych sekwencji terapii. Na kolejnych etapach terapii biometryczny sektor modulacji sporządza cząstkowe raporty profilu dysfunkcji, a po zakończeniu terapii - końcowy profil dysfunkcji.

Powyższe zadanie udało się rozwiązać przez zastosowanie urządzenia będącego przedmiotem niniejszego wynalazku. Istota wynalazku polega na tym, że urządzenie modulujące do synchronicznej fotoelektromagnetostymulacji, współpracujące ze standardowym sterownikiem i elektrodami do elektrostymulacji, sterownikiem i źródłem światła do światłoterapii, sterownikiem i cewką do magnetostymulacji (nie pokazanych na rysunkach), ma modulator, a w nim 4 ciągi modulacji, z których pierwszy złożony jest z wejściowego gniazda elektrostymulacji, toru elektrostymulacji, zaopatrzonego w modulujący element elektrostymulacji, galwanicznego łącza do multipleksera oraz wyjściowego gniazda elektrostymulacji, drugi, złożony z wejściowego gniazda światłostymulacji, toru światło stymulacji, zaopatrzonego w modulujący element światłostymulacji galwaniczne łącze do multipleksera oraz wyjściowego gniazda światłostymulacji, trzeci, złożony z wejściowego gniazda magnetostymulacji, toru magnetostymulacji, zaopatrzonego w modulujący element magnetostymulacji, galwaniczne łącze do multipleksera i wyjściowe gniazda magnetostymulacji, czwarty, złożony z wejściowego dodatkowego gniazda, toru dodatkowego, dodatkowego modulującego elementu, galwanicznego łącza do multipleksera i wyjściowego dodatkowego gniazda, ma procesor, połączony galwanicznie z modulującym elementem elektrostymulacji, modulującym elementem światłostymulacji, modulującym elementem magnetostymulacji, dodatkowym modulującym elementem, multiplekserem, gdzie procesor, połączony jest galwanicznie z biometrycznym sektorem modulacji, mającym czujnik tętna, czujnik oddechu, elektrokardiograficzny rejestrator, połączony z topograficznym sektorem, połączony z programowalnym sektorem modulacji, ma multiplekser, połączony z wyjściowym gniazdem elektrostymulacji, wyjściowym gniazdem światłoterapii, wyjściowym gniazdem magnetostymulacji, wyjściow ym dodatkowym gniazdem wyjściowym modułowymi gniazdami, dla elektrodowych modułów, z których każde ma pierwsze łącze elektrostymulacyjne, drugie łącze światłostymulacyjne, trzecie łącze magneto stymulacyjne, czwarte łącze dodatkowe. Procesor, połączony galwaniczni e z multiplekserem, który ma galwaniczne połączenie z modulującym elementem elektrostymulacji dla toru elektrostymulacji, modulującym elementem światłoterapii dla toru światłoterapii, modulującym elementem magnetostymulacji dla toru magnetostymulacji, dodatkowym modulującym elementem dla toru dodatkowego, oraz że procesor połączony jest galwanicznie z topograficznym sektorem, programowalnym sektorem oraz biometrycznym sektorem modulacji, wyposażonym w czujnik tętna, czujnik oddechu, elektrokardiograficzny rejestrator. Modulujący element elektrostymulacji, modulujący element światłostymulacji, modulujący element magnetostymulacji i dodatkowy modulujący element,

PL 230 017 B1 są wzmacniaczami operacyjnymi, modulującymi przebiegi zewnętrznych zasilaczy, za pomocą sygnałów z biometrycznego sektora modulacji, topograficznego sektora, programowalnego sektora, korzystnie amplitudowo. Elektrodowy moduł ma jednowarstwowy lub wielowarstwowy, korzystnie pierścieniowy, elektrodowy materiał do galwanicznego kontaktu z ciałem pacjenta, w pobliżu którego, korzystnie wewnątrz którego znajduje się źródło światła, z soczewką, oddzielone izolacyjną tuleją oraz w pobliżu którego, korzystnie wokół którego znajduje się magnetyczna cewka oddzielona izolacyjną tuleją, zaś elektrodowy moduł mocowany jest na ciele za pomocą mocującego kołnierza, a w nim podciśnieniowej komory lub elastycznej opaski. Procesor ma topograficzny sektor (sektor

- rozumiany jako najmniejsza fizyczna część strukturalnej lub funkcjonalnej całości, mająca synonimy: część, fragment, odcinek, rejon, strefa, region, obszar, dzielnica, kwartał, rewir), do programowania przestrzennych sekwencji terapii, programowalny sektor modulacji do arbitralnego ustalania parametrów modulacji i biometryczny sektor modulacji wyposażony w biometryczne czujniki, korzystnie czujnik tętna, czujnik oddechu, elektrokardiograficzny rejestrator, dla synchronizacji modulacji, korzystnie AM modulującego elementu elektrostymulacji, modulującego elementu światłostymulacji, modulującego elementu magnetostymulacji, dodatkowego modulującego elementu. Modulator ma 4 ciągi modulacji, rozumiane jako 4 niezależne obwody do modulacji sygnałów z zewnętrznych sterowników, rozumiane jako 4 odrębne funkcjonalne całości, rozpoczynające się gniazdem wejściowym, a kończące się gniazdem wyjściowym.

Przedmiot wynalazku uwidoczniony jest schematycznie w przykładowym wykonaniu na załączonym rysunku, na którym fig. 1 przedstawia całościowy schemat blokowy modulującego urządzenia, fig. 2

- przekrój poprzeczny modułu elektrodowego.

Urządzenie modulujące według wynalazku współpracuje ze standardowym sterownikiem i elektrodami do elektrostymulacji, sterownikiem i źródłem światła do światłoterapii, sterownikiem i cewką do magnetostymulacji (nie pokazanych na rysunku) lub dowolnym dodatkowym modulującym sterownikiem DEM dla toru dodatkowego TD, będący zasilaczem, na przykład do terapii ultradźwiękami. Urządzenie ma modulator M, a w nim 4 ciągi modulacji, z których pierwszy złożony jest z wejściowego gniazda elektrostymulacji WGE, toru elektrostymulacji TE, zaopatrzonego modulującego elementu elektrostymulacji MEE, galwanicznego łącza do multipleksera MP oraz wyjściowego gniazda elektrostymulacji WYE, drugi, złożony z wejściowego gniazda światłostymulacji WGS, toru światłostymulacji TS, zaopatrzonego w modulujący element światłostymulacji MES, mający galwaniczne łącze do multipleksera MP oraz wyjściowego gniazda światłostymulacji WYS, trzeci, złożony z wejściowego gniazda magnetostymulacji WGM, toru magnetostymulacji TM, zaopatrzonego w modulujący element magnetostymulacji MEM, galwaniczne łącze do multipleksera MP i wyjściowego gniazda magnetostymulacji WYM, czwarty, złożony z wejściowego dodatkowego gniazda WGD, toru dodatkowego TD. dodatkowego modulującego elementu MED, galwanicznego łącza do multipleksera MP i wyjściowego dodatkowego gniazda WYD, ma procesor P, połączony galwanicznie z modulującym elementem elektrostymulacji MEE, modulującym elementem światłostymulacji MES, modulującym elementem magnetostymulacji MEM, dodatkowym modulującym elementem MED, multiplekserem MP, gdzie procesor P, połączony jest galwanicznie z biometrycznym sektorem modulacji BS, mającym czujnik tętna PULS, czujnik oddechu PNOE, elektrokardiograficzny rejestrator EKG, połączony jest z topograficznym sektorem TS, programowalnym sektorem modulacji PS, ma multiplekser MP, połączony galwanicznie z wyjściowym gniazdem elektrostymulacji WYE, wyjściowym gniazdem światło terapii WYS, wyjściowym gniazdem magnetostymulacji WYM, wyjściowym dodatkowym gniazdem WYD, wyjściowym modułowymi gniazdami WMG, dla elektrodowych modułów EM. z których każde ma pierwsze łącze elektrostymulacyjne L1 drugie łącze światłostymulacyjne L2, trzecie łącze magnetostymulacyjne L3, czwarte łącze dodatkowe L4. Urządzenie ma procesor P, połączony galwanicznie z multiplekserem MP, który ma galwaniczne połączenie z modulującym elementem elektrostymulacji MEE dla toru elektrostymulacji TE, modulującym elementem światłoterapii MES dla toru światłoterapii TS, modulującym elementem magnetostymulacji MEM dla toru magnetostymulacji TM dodatkowym modulującym elementem DEM dla toru dodatkowego TD oraz że procesor P połączony jest galwanicznie z topograficznym sektorem TS, programowalnym sektorem PS oraz biometrycznym sektorem modulacji BS, wyposażonym w czujnik tętna PULS, czujnik oddechu PNOE, elektrokardiograficzny rejestrator EKG. Modulujący element elektrostymulacji MEE, modulujący element światłostymulacji MES, modulujący element magnetostymulacji MEM i dodatkowy modulujący element DEM, są wzmacniaczami operacyjnymi, modulującymi przebiegi zewnętrznych zasilaczy ZZ (nie pokazanych na rysunku), za pomocą sygnałów z biometrycznego sektora modulacji BS topograficznego sektora TS,

PL 230 017 B1 programowalnego sektora PS, korzystnie amplitudowo. Elektrodowy moduł EM ma jednowarstwowy lub wielowarstwowy, korzystnie pierścieniowy, elektrodowy materiał CE do galwanicznego kontaktu z ciałem pacjenta, w pobliżu którego, korzystnie wewnątrz którego znajduje się źródło światła DL, z soczewką SS, oddzielone izolacyjną tuleją TIP oraz w pobliżu którego, korzystnie wokół którego znajduje się magnetyczna cewka CM oddzielona izolacyjną tuleją TIC, zaś elektrodowy moduł EM mocowany jest na ciele za pomocą mocującego kołnierza KM, a w nim podciśnieniowej komory lub elastycznej opaski. Procesor P ma topograficzny sektor TS do programowania przestrzennych sekwencji terapii, programowalny sektor modulacji PS do arbitralnego ustalania parametrów modulacji i biometryczny sektor modulacji BS wyposażony w biometryczne czujniki, korzystnie czujnik tętna PULS, czujnik oddechu PNOE, elektrokardiograficzny rejestrator EKG, dla synchronizacji modulacji, korzystnie AM modulującego elementu elektrostymulacji MEE, modulującego elementu światłostymulacji MES, modulującego elementu magnetostymulacji MEM, dodatkowego modulującego elementu DEM.

Zgodnie z wynalazkiem działanie urządzenia modulującego do synchronicznej fotoelektromagnetostymulacji polega na tym, że urządzenie według wynalazku ma modulator M, który służy do modulacji, korzystnie amplitudowej, sygnałów z zewnętrznych źródeł bodźców fizykoterapeutycznych (nie pokazanych na rysunku). Modulacja przebiega w s posób równoczesny dla kilku źródeł i jest synchronizowana i modulowana przez rytm biologiczny ciała, np. pulsu lub oddechu. Modulator M ma topograficzny sektor TS do projektowania schematu lokalizacji elektrodowych modułów EM (i standardowych aplikatorów urządzeń zewnętrznych) oraz wyznaczania kolejności ich pracy w sposób dostosowany do umiejscowienia, specyfiki ogniska choroby oraz jego skórnej reprezentacji bólowej. Posiada również programowalny sektor modulacji PS do arbitralnego programowania parametrów, głównie częstotliwości i amplitudy modulacji. Posiada także biometryczny sektor modulacji BS, wyposażony w biometryczne czujniki, korzystnie czujnik tętna PULS, czujnik oddechu PNOE, elektrokardiograficzny rejestrator EKG, które rejestrują sygnał podstawowych czynności życiowych, wykorzystywanych przez procesor P do modulacji, korzystnie AM sygnału z zewnętrznego sterownika do elektrostymulacji (nie pokazanego na rysunku), którego sygnał przechodzi przez wejściowe gniazdo elektrostymulacji WGE dla toru elektrostymulatora TE i modulującego elementu elektrostymulacji MEE, następnie do wyjściowego gniazda elektrostymulacji WYE i elektrody (nie pokazanej na rysunku), następnie pierwszego łącza L1 wyjściowych modułowych gniazd WMG. Podobnie, sygnał z zewnętrznego sterownika światłoterapii (nie pokazanego na rysunku), przechodzi przez wejściowe gniazdo światłoterapii WGS, dla toru światłoterapii TS i modulującego elementu światłoterapii MES, do wyjściowego gniazda światło terapii WYS i źródła światła (nie pokazanego na rysunku), oraz drugiego łącza L2 w wyjściowych modułowych gniazdach WMG. Podobnie, sygnał z zewnętrznego sterownika magnetostymulacji (nie pokazanego na rysunku) przechodzi przez wejściowe gniazdo magnetostymulacji WGM, dla toru magnetostymulacji TM i modulującego elementu magnetostymulacji MEM, do wyjściowego gniazda magnetostymulacji WYM i magnetycznej cewki CM (nie pokazanej na rysunku), oraz trzeciego łącza L3, wyjściowych modułowych gniazd WMG. Podobnie, sygnał z dodatkowego źródła przechodzi przez wejściowe dodatkowe gniazdo WGD, dla toru dodatkowego TD i dodatkowego modulującego elementu DEM, do wyjściowego dodatkowego gniazda WYD i dodatkowego źródła bodźców (nie pokazanego na rysunku), czwartego łącza L4 wyjściowych modułowych gniazd WMG, gdzie włącza się elektrodowe moduły EM, których sekwencja zasilania sterowana jest przez modulator M. Elektrodowy moduł EM ma jednowarstwowy lub wielowarstwowy, elektrodowy materiał EE do galwanicznego kontaktu z ciałem pacjenta, o kształcie korzystnie pierścieniowym, w pobliżu którego, korzystnie wewnątrz którego znajduje się źródło światła DL, oddzielone izolacyjną tuleją TIA oraz w pobliżu którego, korzystnie wokół którego znajduje się magnetyczna cewka CM oddzielona izolacyjną tuleją TIB, zaś elektrodowy moduł EM mocowany jest na ciele za pomocą podciśnieniowej komory lub elastycznej opaski (nie pokazanej na rysunku). Elektrodowy materiał EE ma kontakt galwaniczny z ciałem pacjenta powodując zmiany jego polaryzacji elektrycz nej, ponadto elektrodowy materiał EE wykonany korzystnie z materiału ferromagnetycznego lub przynajmniej paramagnetycznego staje się magnetowodem magnetycznej cewki CM, emitującym skoncentrowany strumień indukcji magnetycznej, wewnątrz którego emitowany jest strumień świetlny, wytwarzany przez źródło światła DL i formowany przez soczewkę SS. Podsumowując, tkanka mająca kontakt galwaniczny z czołem elektrodowego modułu EM, podlega skojarzonemu geometrycznie przez topograficzny sektor TS, modulowanemu arbitralnie przez programowalny sektor modulacji PS i modulowanemu rytmem pulsu

PL 230 017 B1 lub oddechu ciała, przez biometryczny sektor modulacji BS, mający czujnik tętna PULS, czujnik oddechu PNOE, elektrokardiograficzny rejestrator EKG, działaniu bodźców świetlno-elektromagnetycznych. Rejestracja parametrów biometrycznych, gwarantuje również możliwość zarejestrowania wyjściowego profilu dysfunkcji, na który składają się liczne parametry biometryczne, w szczególności tętna PULS, oddechu PNOE i parametry elektrokardiograficzne EKG. Oprócz określenia wyjściowego profilu dysfunkcji, parametry te umożliwiają fazową modulację AM lub FM, rytmem tętna lub oddechu, parametrów zewnętrznych źródeł, stosowanych rozdzielnie bodźców leczniczych, czyli generowanych przez zewnętrzny sterownik z elektrodami do elektrostymulacji, zewnętrzny sterownik ze źródłem światła do światłoterapii, zewnętrzny sterownik z magnetyczną cewką do magnetostymulacji. Równoczesne działanie na tkanki bodźców elektrycznych (według standardów prądów TENS, DD, prądów zmiennych unipolarnych i bipolarnych), świetlnych i magnetycznych, w rytmie modulacji przez parametry oddechu lub tętna, powoduje iż bodźce lecznicze działają na wybrane tkanki w sposób ściśle zsynchronizowany z częstotliwością zmian perfuzji krwią przestrzeni międzykomórkowych w mikrokrążeniu narządów miąższowych, częstotliwością pulsacji filtracji kłębkowej w nerkach lub przewietrzania drzewa oskrzelowego i pęcherzyków płucnych. Urządzenie, działając na tkanki za pomocą licznych elektrodowych modułów, powoduje w nich efekt synergii, sprzężonego z tętnem lub oddechem, działania pola elektrycznego, magnetycznego i światła, które są rozmieszczone według parametrów topograficznego sektora TS, do programowania przestrzennych sekwencji terapii. Na kolejnych etapach terapii biometryczny sektor modulacji BS, sporządza cząstkowe raporty profilu dysfunkcji, a po zakończeniu terapii - końcowy profil dysfunkcji.

Claims (5)

1. Urządzenie modulujące do synchronicznej fotoelektromagnetostymulacji współpracujące ze zewnętrznym sterownikiem i elektrodami do elektrostymulacji, zewnętrznym sterownikiem i źródłem światła do światłoterapii, zewnętrznym sterownikiem i cewką do magnetostymulacji (nie pokazanej na rysunku), znamienne tym, że ma modulator (M), a w nim 4 ciągi modulacji, z których pierwszy złożony jest z wejściowego gniazda elektrostymulacji (WGE), toru elektrostymulacji (TE), zaopatrzonego w modulujący element elektrostymulacji (MEE), galwaniczne łącze do multipleksera (MP) i procesora (P) oraz wyjściowego gniazda elektrostymulacji (WYE), drugi, złożony z wejściowego gniazda światłostymulacji (WGS), toru światłostymulacji (TS), zaopatrzonego w modulujący element światłostymulacji (MES), galwaniczne łącze do multipleksera (MP) i procesora (P) oraz wyjściowego gniazda światłostymulacji (WYS), trzeci, złożony z wejściowego gniazda magnetostymulacji (WGM), toru magnetostymulacji (TM), zaopatrzonego w modulujący element magnetostymulacji (MEM), galwaniczne łącze do multipleksera (MP), procesora (P) i wyjściowe gniazda magnetostymulacji (WYM), czwarty, złożony z wejściowego dodatkowego gniazda (WGD), toru dodatkowego (TD), dodatkowego modulującego elementu (MED), galwanicznego łącza do multipleksera (MP), procesora (P) i wyjściowego dodatkowego gniazda (WYD), ma procesor (P), połączony galwanicznie z modulującym elementem elektrostymulacji (MEE), modulującym elementem światłostymulacji (MES), modulującym elementem magnetostymulacji (MEM), dodatkowym modulującym elementem (MED), multiplekserem (MP), gdzie procesor (P), połączony jest galwanicznie z biometrycznym sektorem modulacji (BS), mającym czujnik tętna (PULS), czujnik oddechu (PNOE), elektrokardiograficzny rejestrator (EKG), połączony z topograficznym sektorem (TS), połączony z programowalnym sektorem modulacji (PS), ma multiplekser (MP), połączony z wyjściowym gniazdem elektrostymulacji (WYE), wyjściowym gniazdem światło terapii (WYS), wyjściowym gniazdem magnetostymulacji (WYM), wyjściowym dodatkowym gniazdem (WYD), wyjściowymi modułowymi gniazdami (WMG), dla elektrodowych modułów (EM), z których każde ma pierwsze łącze elektrostymulacyjne (L1), drugie łącze światłostymulacyjne (L2), trzecie łącze magnetostymulacyjne (L3), czwarte łącze dodatkowe (L4).

2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że ma procesor (P), połączony galwanicznie z multiplekserem (MP), który ma galwaniczne połączenie z modulującym elementem elektrostymulacji (MEE) dla toru elektrostymulacji (TE), modulującym elementem światłoterapii (MES) dla toru światłoterapii (TS), modulującym elementem magnetostymulacji (MEM)

PL 230 017 B1 dla toru magnetostymulacji (TM), dodatkowym modulującym elementem (DEM) dla toru dodatkowego (TD), oraz że procesor (P) połączony jest galwanicznie z topograficznym sektorem (TS), programowalnym sektorem (PS) oraz biometrycznym sektorem modulacji (BS). wyposażonym w czujnik tętna (PULS), czujnik oddechu (PNOE), elektrokardiograficzny rejestrator (EKG).

3. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że modulujący element elektrostymulacji (MEE), modulujący element światłostymulacji (MES), modulujący element magnetostymulacji (MEM) i dodatkowy modulujący element (DEM), są wzmacniaczami operacyjnymi, modulującymi przebiegi zewnętrznych zasilaczy (ZZ), za pomocą sygnałów z biometrycznego sektora modulacji (BS), topograficznego sektora (TS), programowalnego sektora (PS), korzystnie amplitudowo.

4. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że elektrodowy moduł (EM) ma jednowarstwowy lub wielowarstwowy, korzystnie pierścieniowy, elektrodowy materiał (CE) do galwanicznego kontaktu z ciałem pacjenta, w pobliżu którego, korzystnie wewnątrz którego znajduje się źródło światła (DL), z soczewką (SS), oddzielone izolacyjną tuleją (TID) oraz w pobliżu którego, korzystnie wokół którego znajduje się magnetyczna cewka (CM) oddzielona izolacyjną tuleją (TIC), zaś elektrodowy moduł (EM) mocowany jest na ciele za pomocą mocującego kołnierza (KM), a w nim podciśnieniowej komory lub elastycznej opaski.

5. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że procesor (P) ma topograficzny sektor (TS) do programowania przestrzennych sekwencji terapii, programowalny sektor modulacji (PS) do arbitralnego ustalania parametrów modulacji i biometryczny sektor modulacji (BS) wyposażony w biometryczne czujniki, korzystnie czujnik tętna (PULS), czujnik oddechu (PNOE), elektrokardiograficzny rejestrator (EKG), dla synchronizacji modulacji, korzystnie AM modulującego elementu elektrostymulacji (MEE), modulującego elementu światłostymulacji (MES), modulującego elementu magnetostymulacji (MEM), dodatkowego modulującego elementu (DEM).