PL225437B1 - Łącznik wzdłużny - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest łącznik wzdłużny zbudowany z tworzywa sztucznego, stosowany w budownictwie do łączenia ze sobą płyt z polistyrenu, szczególnie w aranżacjach pomieszczeń nar ażonych na czasowe i/lub stałe działanie wody.

Znane są sposoby połączenia ze sobą dwóch płyt z polistyrenu poprzez zastosowanie klejów mineralnych (zapraw cementowych), zastosowanie klejów epoksydowych, poliuretanowych, winylowych, zastosowanie klejów silikonowych, akrylowych, zastosowanie połączeń skręcanych (gniazdo ślimakowe wkręcane w jeden element, drugi element dokręcany wkrętem w gniazdo ślimaka), a także zastosowanie połączeń na tzw. „jaskółczy ogon” (pióro-wpust), w kształcie litery „V”, oraz pióro wpust (połączenie zwykłe), w kształcie litery „U”. Znane są również połączenia mieszane, na przykład do stabilizacji elementów aranżacji wykonanych z płyt polistyrenu ekstradowanego, gdzie stosuje się łączniki stabilizujące do połączeń kątowych i wzdłużnych. Tak więc połączenie kątowe dwóch płyt z polistyrenu ekstradowanego wymaga użycia łącznika stabilizującego kątowego oraz zaprawy klejowej trwale łączącej obydwie płyty.

Znany z polskiego opisu patentowego Nr 182690 uchwyt zawiera co najmniej dwie usytuowane ukośnie względem siebie szczęki wprowadzane pomiędzy rdzenie płyt i ich zagięte skrzydła albo pomiędzy rdzenie płyt, zagięte skrzydło jednej płyty i wolny poziomy bok drugiej płyty.

Znany jest z amerykańskiego opisu patentowego Nr US6651400B1 łącznik, który posiada co najmniej jeden zaczep w formie płata, który w przekroju ma kształt choinki składającej się z grota atakującego, grotów kotwiących oraz trzpienia.

Natomiast obejma znana z opisu wzoru użytkowego Nr 60656 jest pasem blachy wygiętym w kątownik, który tworzą półka pierwsza z półką drugą. Koniec półki drugiej jest zagięty prostopadle do jej powierzchni, tworząc półkę trzecią i biegnie w stronę końca półki pierwszej. Powierzchnia przejścia półki drugiej w półkę trzecią jest odgięta na zewnątrz kątownika. Miejsce przejścia półki drugiej w półkę trzecią stanowi fragment pobocznicy walca pierwszego. Miejsce przejścia półki pierwszej w półkę drugą jest fragmentem pobocznicy walca drugiego.

Znany z polskiego opisu wynalazek P.383956 łącznik klipowy posiada płaty łącznika połączone pod kątem 90° ze środnikiem, które na bocznej krawędzi posiadają parę zacięć górnych oraz parę zacięć dolnych. Krawędź czołowa płata jest prostopadła do krawędzi bocznej płata a narożnik płata jest ścięty pod kątem tworząc ścięcie płata. Zacięcie górne jest odgięte od płaszczyzny płatów. Zacięcie dolne jest odgięte od płaszczyzny płatów w przeciwnym kierunku w stosunku do zacięć górnych.

Łącznik wzdłużny według wynalazku zbudowany ze sprężystego tworzywa sztucznego posiadający co najmniej jeden zaczep w przekroju mający kształt choinki składającej się z grota atakującego, co najmniej dwóch grotów kotwiących oraz trzpienia charakteryzuje się tym, że posiada sprężynę, w przekroju mającą kształt płaskiej litery „w”, przy czym zaczep jest prostopadły do sprężyny i umies zczony w równej odległości od brzegów sprężyny lub drugiego zaczepu.

Korzystnie łącznik wzdłużny posiada co najmniej jedną parę zaczepów, przy czym drugi zaczep z pary zaczepów znajduje się w linii prostej z pierwszym zaczepem po przeciwległej stronie sprężyny.

Korzystne skutki rozwiązania według wynalazku łącznika wzdłużnego polegają na bardzo szybkim i łatwym wykonaniu połączenia płyt polistyrenowych do ściany lub do siebie. W przypadku stos owania łącznika wzdłużnego szybkość wykonania połączenia jest o 80% większa niż w przypadkach innych połączeń.

Inną zaletą łącznika wzdłużnego jest trwałość połączenia. Ze względu na strukturę materiału z jakiego wykonane są płyty budowlane, połączenie skręcane przy obciążeniach ścinających i zgin ających jest dziesięciokrotnie mocniejsze. Połączenie dokonane za pomocą łącznika wzdłużnego jest demontowalne bez uszkodzenia płyt, a co za tym idzie istnieje możliwość ponownego wykorzystania zarówno płyt jak i samego łącznika wzdłużnego. W przypadku użycia jakichkolwiek klei, przy demontażu dochodzi do trwałego uszkodzenia płyty.

Dodatkowa korzystna cecha polega na tym, iż istnieje bardzo mały margines błędu wykonawczego. Po zamontowaniu łącznika wzdłużnego w płycie polistyrenowej nie ma potrzeby trasowania otworu, ponieważ płat łącznika ma wystarczająco dużą powierzchnię, aby skutecznie trafić w niego wkrętem.

Ponadto łącznik wzdłużny wyróżnia się dużą siłą połączenia elementów jak również estetyką wykonanego połączenia.

PL 225 437 B1

Przedmiot wynalazku został przedstawiony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia łącznik wzdłużny z jednym zaczepem w widoku perspektywicznym, fig. 2 łącznik wzdłużny z dwoma zaczepami w widoku perspektywicznym, fig. 3 łącznik wzdłużny z jedną parą zaczepów w widoku perspektywicznym, fig. 4 łącznik wzdłużny z dwoma parami zaczepów w widoku perspektywicznym, fig. 5 łącznik wzdłużny z dwoma parami zaczepów w przekroju w trakcie montażu w płycie, fig. 6 łącznik wzdłużny z dwoma parami zaczepów w przekroju w trakcie montażu w płycie, fig. 7 łącznik wzdłużny z dwoma parami zaczepów w przekroju zamontowany w płycie.

Łącznik wzdłużny zbudowany ze sprężystego tworzywa sztucznego, posiadający co najmniej jeden zaczep 2 w formie płata, który w przekroju ma kształt choinki składającej się z grota atakującego 3, co najmniej dwóch grotów kotwiących 4 oraz trzpienia 5, charakteryzuje się tym, że posiada sprężynę 1 w przekroju mającą kształt płaskiej litery „w”, przy czym zaczep 2 jest prostopadły do płaszczyzny sprężyny 1 i umieszczony w równej odległości od brzegów 6 sprężyny 1 lub drugiego zaczepu 2. Ponadto łącznik wzdłużny charakteryzuje się tym, że posiada co najmniej jedną parę zaczepów 2, przy czym drugi zaczep 2 z pary zaczepów 2 znajduje się w linii prostej z pierwszym zaczepem 2 po przeciwległej stronie sprężyny 1.

Łącznik wzdłużny może być również zbudowany ze stali.

Łącznik wzdłużny służy do bezklejowego szybkiego zespalania ze sobą płyt z polistyrenu, o grubości od 20 mm do 140 mm, w sposób wzdłużny czyli czoło do czoła płyty. Sama budowa łącznika pozwala na szybkie umiejscowienie go w czole płyty do której będzie dołączona druga płyta, a zaczepy łącznika zabezpieczają przed wysunięciem łącznika z płyt. Natomiast sprężyna powoduje wzmocnienie tego połączenia przez wywierające napięcie między zakotwionymi grotami zaczepów a płaszczyznami czołowymi płyt. W zależności od grubości łączonych płyt zaczepy łącznika wzdłużnego mają zróżnicowaną wysokość, zróżnicowany kąt przełamania krawędzi czołowej sprężyny. Łącznik w przekroju ma kształt podwójnego krzyża do połączeń płyt o grubości od 80 mm do 140 mm. Dla grubości płyt od 20 mm do 80 mm łącznik w przekroju ma kształt pojedynczego krzyża.

Montaż łącznika wzdłużnego polega na tym, że w częściach czołowych płyt polistyrenowych 7 i 8 wykonuje się nacięcia równoległe do płaszczyzny płyty w odległości odpowiadających rozstawowi płaszczyzny zaczepów 2. Ilość nacięć (jedno lub dwa) zależą od ilości zaczepów w łączniku wzdłużnym. Następnie wciska się lub wbija młotkiem łącznik wzdłużny w czoło płyty 7. Analogicznie postępujemy z płytą 8. Groty wstępnie kotwią się w płytach. Sprężyna 1 pozostaje nie ściśnięta. Następny etap połączenia przedstawia fig. 6, gdzie ściśnięcie płyt ze sobą powoduje ugięcie sprężyny i mocniejsze zahaczenie krawędzi grotów zaczepów w płytach. Następnie przy użyciu wkrętów z podkładkami łącznik wzdłużny zostaje trwale połączony i zblokowany z płytami 7 i 8 co pokazano na fig. 7. Przez płaszczyzny zaczepów 2 łącznika wzdłużnego, zostaje przekręcony wkręt 9 z podkładką 10 tworząc mocne czołowe połączenie dwóch płyt.

Claims (2)

1. Łącznik wzdłużny zbudowany ze sprężystego tworzywa sztucznego, posiadający co najmniej jeden zaczep w formie płata, który w przekroju ma kształt choinki składającej się z grota atakującego, grotów kotwiących oraz trzpienia, znamienny tym, że posiada sprężynę (1) w przekroju mającą kształt płaskiej litery „w”, przy czym zaczep (2) jest prostopadły do płaszczyzny sprężyny (1) i umieszczony w równej odległości od brzegów (6) sprężyny (1) lub drugiego zaczepu (2).

2. Łącznik według zastrz. 1, znamienny tym, że posiada co najmniej jedną parę zaczepów (2), przy czym drugi zaczep (2) z pary zaczepów (2) znajduje się w linii prostej z pierwszym zaczepem (2) po przeciwległej stronie sprężyny (1).