PL214619B1 - Pocisk do broni strzeleckiej - Google Patents

Description

(21) Numer zgłoszenia: 388921 (51) Int.Cl.

F42B 10/00 (2006.01) F42B 10/42 (2006.01)

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (22) Data zgłoszenia: 31.08.2009 (54)

Pocisk do broni strzeleckiej

	(73) Uprawniony z patentu:
(43) Zgłoszenie ogłoszono:	MUSIAK ZYGMUNT, Jaworzno, PL
14.03.2011 BUP 06/11	SMORĄG BEATA, Dąbrowa Górnicza, PL
(45) O udzieleniu patentu ogłoszono: 30.08.2013 WUP 08/13	(72) Twórca(y) wynalazku: ZYGMUNT MUSIAK, Jaworzno, PL BEATA SMORĄG, Dąbrowa Górnicza, PL

PL 214 619 B1

Opis wynalazku

Pocisk jest przeznaczony do broni strzeleckiej indywidualnej i zespołowej, zarówno palnej, jak też pneumatycznej.

Współcześnie produkuje się pociski do broni strzeleckiej w postaci walców połączonych ze stożkami, czyli brył obrotowych ukształtowanych aerodynamicznie celem zminimalizowania tarcia ośrodka w którym porusza się pocisk wystrzeliwany z dużą prędkością początkową. W specjalnych rozwiązaniach szpic pocisku jest zastąpiony wgłębieniem wypełniającym się samoczynnie powietrzem sprężanym po wystrzeleniu pocisku, a to zmniejsza tarcie powierzchni szpica pocisku o powietrze, skutkiem zastąpienia metalowej powierzchni czoła pocisku przez powierzchnią sprężonego powietrza w zagłębieniu czoła pocisku. Powierzchnia boczna pocisków do broni myśliwskiej gładkolufowej jest nacinana ukośnie wzdłuż osi pocisku, a wycięte bruzdy nadają ruch obrotowy pocisku myśliwskiego wystrzeliwanego z lufy niegwintowanej, czyli z tej samej lufy co śrut, ale głębokie wcięcia zwiększają tylko powierzchnię boczną pocisku i zwiększają tarcie zwiększonej nacięciami powierzchni o powietrze, rozpraszają też energię powietrza sprężonego czołem pocisku.

W rzeczywistości, pomimo wypracowania aerodynamicznego kształtu pocisku, specjalnego doboru kształtu szpica pocisku i jego specjalnie ukształtowanej powierzchni bocznej, poruszający się z dużą prędkością pocisk spręża powietrze przed sobą i w ten sposób traci energię uzyskaną w momencie jego wystrzelenia, zarówno na tarcie o to powietrze, więc na rozgrzewanie zarówno powietrza, jak też samego pocisku. Pocisk pozostawia też próżnię za jego zakończeniem hamującą lot pocisku zgodnie z prawami fizyki, a to dodane do straty energii na sprężanie powietrza przed szpicem pocisku zmniejsza zasięg jego lotu i uniemożliwia pełne wykorzystanie energii uzyskanej w wyniku wystrzelenia pocisku, a to wymaga udoskonalenia.

Przedmiotem niniejszego wynalazku jest pocisk wydrążony wewnątrz celem utworzenia szczelnego kanału łączącego próżnię za pociskiem, z dużą energią masy powietrza sprężonego przed czołem pocisku. Kanał łączący próżnię z masą powietrza sprężonego można wykonać centralnie wzdłuż osi pocisku, lub w postaci kilku kanałów pod jego powierzchnią boczną, lub do osiowego kanału centralnego dodać jeszcze kanały wykonane pod powierzchnią boczną. Powietrze sprężone przed czołem pocisku jest wtłaczane ciśnieniem wytworzonym przed czołem pocisku, jest też zasysane przez próżnię za pociskiem. Energia cieplna zawarta w masie sprężonego powietrza przed pociskiem i wtłoczonego do kanału, powoduje gwałtowne rozprężanie powietrza za pociskiem i wypełnienie powstającej tam ciągle próżni. Areosole wody istniejące w powietrzu atmosferycznym, równolegle z parą wodną w określonych warunkach ochłodzenia powietrza atmosferycznego, nadają niewielką siłę ciągu za pociskiem, przy wylocie wewnętrznego kanału pocisku, więc pocisk staje się też pociskiem odrzutowym skutkiem gwałtownego wzrostu objętości pary wodnej wytworzonej z areosoli wody, ogrzanej energią cieplną powietrza sprężanego przed pociskiem, a to w określonych warunkach atmosferycznych zwiększa jego zasięg i pozwala zmniejszyć straty energii wystrzelonego pocisku. Przemieszczając wzdłuż osi pocisku jego punkt ciężkości, można tak zaprojektować kanały łączące próżnię z masą powietrza sprężonego aby zminimalizować precesję i nutację ruchu obrotowego pocisku, wystrzeliwanego współcześnie prawie wyłącznie z broni o lufie gwintowanej, a siły Coriolisa korygować w konstrukcji celownika tej broni, a łącznie pozwoli to celniej strzelać na większą niż do tej pory odległość, i to z broni o niezmienionych parametrach technicznych.

Rysunek Fig. 1, przedstawia przekrój odcinka lufy z pociskiem według wynalazku, wystrzeliwanym z typowego karabinu automatycznego, a rys. Fig. 2, jest wykresem wzrostu prędkości tego pocisku, w tej lufie.

W odcinku lufy 1, typowego karabinu z zamkiem uruchamianym energią gazu wyrzucanego z lufy przez otwór 9, znajduje się pocisk według wynalazku z kanałem 7, wydrążonym osiowo wewnątrz pocisku i łączącym otwór wlotowy 8 kanału, z wylotem 6 tego kanału poza pocisk. Pocisk jest zamknięty od strony komory nabojowej sabotem wtłoczonym do gniazda 4 pocisku pierścieniem 2, wykonanym w postaci wytłoczki z materiału nie kaleczącego wnętrza lufy karabinu, ale wystarczająco sztywnego aby łącznie z gniazdem 4 można było szczelnie zacisnąć pocisk w wylocie łuski tego pocisku. Pierścień 2 sabota łączy się z czaszą kulistą 3 tego sabota, styczną do powierzchni gniazda 5 zaworu pocisku i pokrytą masą uszczelniającą o własnościach termoplastycznych uniemożliwiających trwałe połączenie tych powierzchni przylegania. Na rysunku Fig. 1, pocisk w lufie 1 znajduje się tuż przed otworem 9 w ściance lufy, przez który to otwór wydostają się gazy napędzające mechanizm zamka automatycznie wykonującego przeładowanie karabinu, ale na rysunku widać że sabot podąża

PL 214 619 B1 za pociskiem, a to jest spowodowane działaniem powietrza sprężanego wewnątrz lufy przed czołem pocisku, które to powietrze wycisnęło z wnętrza gniazda 4 pocisku czaszę 3 sabota, pomimo że gazy prochowe naciskają na wnętrze czaszy 3 sabota, ciśnienie rozgrzanego powietrza przed czołem pocisku powoduje większe przyspieszenie jego ruchu skutkiem przedostania się do kanału 7 pocisku powietrza o bardzo wysokim ciśnieniu. Na wykresie, Rys. Fig. 2, pocisk uszczelniony sabotem przyspiesza gwałtownie do maksymalnego punktu wykresu, ale właśnie sprężanie powietrza przed jego czołem powoduje równie gwałtowny spadek prędkości pocisku, powoduje też rozdzielenie się sabota i pocisku w ekstremum tego fragmentu wykresu, powoduje też większy przyrost prędkości samego pocisku. Po wciśnięciu sprężonego powietrza do otworu 9 przez czoło pocisku, czasza 3 dogania pocisk, ale gdy sabot z pociskiem minie otwór 9 ponownie następuje rozłączenie pocisku z sabotem i niewielki, ale jednak większy wzrost przyspieszenia samego pocisku skutkiem ponownego sprężania powietrza przed jego czołem, oraz przepływem tego sprężonego powietrza kanałem 7 przed czaszę 3 sabota.

Claims (4)

Zastrzeżenia patentowe

1. Pocisk do broni strzeleckiej, wykonany jako obrotowa bryła o aerodynamicznym kształcie, znamienny tym, że posiada wydrążony wewnątrz kanał 7 wzdłuż jego osi, lub wiele symetrycznie wydrążonych kanałów łączących czoło pocisku z powierzchnią zamykającą jego koniec.

2. Pocisk do broni strzeleckiej według zastrz. 1, znamienny tym, że kanał 7, lub kilka kanałów pocisku, posiadają specjalnie ukształtowane wloty 8 i wyloty 6 powietrza sprężanego przed czołem pocisku.

3. Pocisk do broni strzeleckiej według zastrz. 2, znamienny tym, że wylot 6, lub wyloty kilku kanałów powietrza przetłaczanego kanałem 7, lub kilku kanałami, jest, lub są połączone z przylgnią 5 zaworu zamykającego kanał 7, lub zamykającego kilka wewnętrznych kanałów pocisku.

4. Pocisk do broni strzeleckiej według zastrz. 2 i zastrz. 3, znamienny tym, że zawór kanału, lub kanałów pocisku tworzy sabot z powierzchnią 3, styczną do przylgni 5 i wytłoczoną razem z pierścieniem 2 sabota, pozwalającym na szczelne, ale rozłączne osadzenie sabota w gnieździe 4 pocisku, oraz na szczelne zaciśnięcie pocisku z sabotem w wylocie łuski naboju.