PL213864B1 - Sposób prostowania budynków, budowli - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób prostowania stosowany do likwidacji wychylenia budynków, budowli i przywrócenia im właściwego stanu techniczno - użytkowego bez przerywania funkcji użytkowania obiektu.

Znane są sposoby wyprostowywania budowli, polegające na wierceniu w podłożu wychylonych od pionu budowli kilku równoległych szeregów otworów pochyłych o stałej średnicy w kierunku ich długości i zalewaniu wodą, przy czym wiercenie wszystkich szeregów otworów wykonuje się w kierunku od góry do dołu, a zalewanie szeregów otworów wodą wykonuje się w kierunku od dołu do góry, przy czym wiercenie otworów i zalewanie ich wodą wykonuje się od części budynku znajdującej się najniżej.

Sposób prostowania budowli jest wykonywany w trakcie eksploatacji silosów elewatorów. Sposób ten jest skuteczny w trakcie prostowania budowli specjalistycznego zastosowania i przede wszystkim budowli pojemnościowych, które mogą być wypełnione wodą, zbożem lub paliwem itd. Obiekty te mają dużą sztywność, mają ciągłą płytę żelbetową jako fundament i których elementy konstrukcyjne nie uzyskały w trakcie użytkowania znacznych odkształceń. W innych wypadkach ten sposób prostowania budynków jest mało efektywny, a w takich wypadkach jak prostowanie budowli z fundamentami ciągłymi bez wysiedlania mieszkańców - niedopuszczalny z powodu małej sterowności procesu wyrównywania. To jest uwarunkowane poprzez następne wady tej metody:

Wada otworów pochyłych.

Znaczne osiadania budowli odbywają się pod warunkiem dostatecznego ciśnienia fundamentów na grunt i po moczeniu gruntu dookoła wywierconych otworów. W związku z tym, że odległość od pochyłych otworów do fundamentu powiększa się w zależności od głębokości wiercenia, to w celu odkształcenia warstwy podłoża z otworami pod środkową, a tym bardziej przeciwległą brzegową ławą fundamentową, należy zwiększać ciśnienie na grunt. W celu wywołania jednoczesnych osiadań budowli w trakcie prostowania, to znaczy, żeby uniknąć zawieszania odrębnych części budowli, w wypadku pochyłych otworów pojawia się konieczność dociążenia fundamentów i zapełnienia otworów wodą do samego wylotu, żeby tym samym zabezpieczyć moczenie gruntu dookoła górnej części otworów, to znaczy pod tą częścią fundamentów, która ma mniejsze osiadanie i która podlega osiadaniu maksymalnemu. To doprowadza do przeciążenia warstwy gruntu z otworami pod brzegową ławą fundamentową od strony wylotu otworów i znacznego podwyższenia wilgotności gruntu i jako skutek do gwałtownego osiadania budowli (więcej niż 80 mm w ciągu doby). To zmniejsza sterowność i skuteczność prostowania budowli i jest szkodliwe dla budowli, które mają małą sztywność oraz odkształcone konstrukcje budowlane.

Wadą jest także to, że wiercenie wszystkich szeregów otworów pochyłych wykonuje się w kierunku od góry do dołu a ich moczenie odbywa się w kierunku odwrotnym. Wiercenie wszystkich pochyłych otworów i ich następne moczenie za pomocą wody nie zabezpiecza możliwości bezskokowego osiadania budynku i dlatego nie zabezpiecza możliwości sterowania procesu wyrównywania, ponieważ osłabienie podłoża poprzez wiercenie kilku szeregów pochyłych otworów oraz ich pełne moczenie doprowadzi do gwałtownych niesterowanych osiadań. Oprócz tego w trakcie wiercenia otworów każdego niżej rozmieszczonego szeregu odbywa się zaciśnięcie gruntem kolumny przenośników śrubowych wskutek osiadania budowli z powodu osłabienia wyżej rozmieszczonej warstwy podłoża poprzez wywiercanie w niej otworów górnego szeregu. To zwiększa czas wiercenia, zwiększa zużycie się wierteł, natomiast moczenie szeregów otworów w kierunku od dołu do góry - najpierw otworów dolnego rzędu, potem górnego doprowadzi do zmniejszenia skuteczności procesu moczenia wyżej rozmieszczonych rzędów, aczkolwiek w trakcie moczenia dolnego rzędu odbywa się naruszenie szczelności wnętrza odwiertów - otworów górnego rzędu z powodu odkształcenia calizn gruntu między dolnymi a górnymi szeregami otworów. W rezultacie tego, woda z wnętrza odwiertów - otworów, górnych rzędów w trakcie ich moczenia wycieka przez szpary i pęknięcia w caliznach gruntu. Te szpary i pęknięcia powstają wskutek odkształceń calizn i skuteczność nawilżania gruntu dookoła otworów górnych szeregów otworów zmniejsza się, co w konsekwencji znacznie zmniejsza sterowność procesu.

Wada wiercenia i moczenia otworów wykonywanych w części budynku znajdującej się najniżej.

Poziom części budynku znajdującej się najniżej w trakcie prostowania trzeba przyjmować jako „0” i względnie go kontrolować w trakcie osiadania innych części budynku w celu zabezpieczenia poziomu fundamentu i pionowości budynku. Dlatego wiercenie szeregów otworów w kierunku od części budynku znajdującej się najniżej powiększy pochylenie budynku oraz skomplikuje proces jego wyproPL 213 864 B1 stowywania. Poprzez wiercenie szeregów otworów z następnym ich moczeniem poczynając od części budynku znajdującej się najniżej, niemożliwe jest wyprostowanie budowli o pochyleniu poprzecznym bez pojawienia się dodatkowych znacznych naprężeń oraz odkształceń w konstrukcjach budowli wskutek nierównomiernych osiadań fundamentów powstających wzdłuż frontu wiercenia. Oprócz tego, prostowanie budowli o pochyleniach poprzecznych, spotykanych najczęściej w praktyce, za pomocą wykonywania otworów poczynając od części budynku znajdującej się najniżej, przewiduje wiercenie otworów wzdłuż budynku o długości większej od szerokości, i to znacznie komplikuje prace wykonywania otworów.

Wszystkie wyżej wymienione wady znanego sposobu prostowania budowli zmniejszają sterowność procesu ich wyrównywania, co uniemożliwia prostowanie budowli bez wstrzymania ich użytkowania i wysiedlania mieszkańców oraz ograniczają zakres jego zastosowania.

Znany jest także sposób prostowania budowli za pomocą wiercenia otworów w kierunku poziomym. To rozwiązanie techniczne jest najbardziej zbliżone do zaproponowanego sposobu prostowania budowli i jest przyjęte przez autorów jako prototyp. Istota znanego rozwiązania technicznego polega na tym, iż wykonuje się wykop obok części budynku przeciwległej pochyleniu, potem spod podstawy płyty fundamentowej usuwa się grunt za pomocą poziomych otworów o stałej średnicy, potem do otworów podaje się wodę za pomocą przewodów giętkich w celu moczenia gruntu. Powyższy sposób został zastosowany w trakcie prostowania kominów, które są zwartymi obiektami o dostatecznej sztywności i mają jako fundament ciągłą płytę żelbetową. Jednakże wykorzystanie tego sposobu w celu wyprostowania budowli o układzie sprężystym, na przykład budowli z ławą fundamentową lub budowli, które nabyły znaczne odkształcenia w trakcie użytkowania z powodu nierównomiernych osiadań, jest praktycznie niemożliwe wskutek małej sterowności procesami osiadań z powodu takich wad. W celu uniknięcia zwiększenia odkształcania budowli w trakcie jej prostowania wykres nierównomiernych osiadań fundamentów, które trzeba wykonać, powinien być w kształcie “trójkąta” to znaczy powinien mieć liniową zależność, zgodnie z którą osiadania brzegowej ławy fundamentowej od strony przeciwległej pochylenia muszą być dwa razy większe niż osiadania środkowej ławy lub części fundamentu od strony środka, jeśli fundament jest zbudowany w kształcie ciągłej płyty fundamentowej. Wiercenie poziomych otworów o stałej średnicy nie może zabezpieczyć relacji osiadań krańcowego środkowego szeregów ław fundamentowych, krawędzi i środka płyty fundamentowej odpowiednio 2:1, przy której nie powstają dodatkowe naprężenia w konstrukcjach budowli. Oprócz tego, w trakcie moczenia wywierconych otworów zimną wodą, odkształcenia plastyczne warstwy zmoczonego gruntu osłabionego otworami ujawniają się niedostatecznie z powodu niepełnej likwidacji połączeń między cząstkami gruntu, wskutek czego rzeczywiste osiadania fundamentów są zawsze mniejsze od wielkości obliczeniowych, dlatego skuteczność moczenia otworów zimną wodą i prostowanie budowli są małe. Dowodem małej sterowności procesu prostowania wykonywanego za pomocą znanego sposobu jest to, że wybieranie gruntu za pomocą otworów poziomych o stałej średnicy z następnym moczeniem zimną wodą okazało się niedostatecznym dla wyrównywania i było potrzebne dodatkowe oddziaływanie siłowe na budowlę - obciążenie kominów za pomocą odciągów, które naciąga się wciągarką, co jest absolutnie zakazane w wypadku prostowania budynków mieszkalnych bez wysiedlania mieszkańców oraz budowli odkształconych. Oprócz tego, proces dodatkowego oddziaływania siłowego na budowle bardzo komplikuje proces prostowania.

Istotą wynalazku jest opracowana ulepszona metoda ziemna przeprowadzania kontrolowanej wymuszonej płynnej samorektyfikacji budowli wychylonych z pionu.

W celu rozwiązania tego zagadnienia opracowano sposób, zgodnie z którym sukcesywnie wykonywane są otwory o zmiennych parametrach, przy czym średnice otworów w różnych działkach ustala się zgodnie według wzoru:

	4-S	U
Λ	π Κγ	Κ2·κ3

gdzie:

S - wymagane osiadanie budowli na odpowiednich działkach;

U - rozstaw otworów;

K1 - współczynnik eksperymentalny uwzględniający zwiększenie średnicy otworu na skutek radialnego bicia wiertła ślimakowego w trakcie wiercenia otworów;

PL 213 864 B1

K2 - współczynnik eksperymentalny uwzględniający wartości naprężeń stycznych pod podstawą fundamentu i charakterystyki fizykomechaniczne warstwy gruntu osłabionego wywierconymi otworami;

K3 - współczynnik eksperymentalny uwzględniający niedostateczne zagęszczenie gruntu o naruszonej strukturze jaki wypełnia otwory, przy czym do wysokości 2/3 średnicy wylotu otworów montowane są korki wykonane z gruntu rodzimego nawilżonego wodą, a nawilżanie gruntu dookoła otworów wykonuje się etapowo za pomocą dozowanego elastycznymi wężami podawania wody gorącej, wiercenie szeregu otworów wykonuje się po kolei w kierunku od dołu do góry, przy czym wiercenie każdego następnego szeregu wykonuje się po stabilizacji osiadań budowli na skutek wiercenia i wypełnieniu wodą poprzedniego szeregu otworów.

W celu likwidacji wychylenia poprzecznego, otwory wykonuje się w poprzek budowli o zmiennym przekroju ze zróżnicowaniem średnic wzdłuż długości otworu, przy czym długość otworów nie może przekraczać szerokości budowli. W celu likwidacji wychylenia budowli w podłużnym kierunku otwory wykonuje się w poprzecznym kierunku ze zmniejszeniem średnic i powiększeniem rozstawu w kierunku od części budowli znajdującej się wyżej do części znajdującej się niżej, o stałej średnicy wzdłuż otworu, przy czym długość otworu nie może przekraczać szerokości budowli.

Pierwszy otwór w podłożu wierci się pod szczeliną dylatacyjną fundamentów między sąsiednimi budowlami lub ich segmentami od strony części budowli znajdującej się wyżej w odległości lóyp ł-Syd. ^{(S — 0,1)} ’ ^{0,5 S}max gdzie l-6yp - odległość do osi pierwszego otworu od czoła fundamentu budowli lub segmentu znajdującego się wyżej;

Uyd. - długość budowli;

S_max - wielkość maksymalna niezbędnych osiadań od czoła prostowanego budynku stojącego osobno.

Przedmiot wynalazku został przedstawiony w przykładzie wykonania na rysunku zgodnie z którym na fig. 1 pokazane jest wychylenie budowli w kierunku poprzecznym wraz ze schematem sposobu jej wyrównywania, na fig. 2 jest przedstawiona elewacja budowli z przeciwległej strony poprzecznego wychylenia, to znaczy ze strony elewacji znajdującej się wyżej i od której wykonuje się odwierty, szeregi otworów i ich podział na działki, kolejność wykonania odwiertów i etapy ich dozowanego zalewania, na fig. 3 przedstawiono harmonogram kontroli osiadań budowli w trakcie wykonywania otworów rzędu A i nawilżanie gruntu we wszystkich fazach dozowanego zalewania otworów rzędu A, na fig. 4 pokazano wychylenie budowli w kierunku podłużnym oraz schematyczny sposób jego wyprostowania, na fig. 5 pokazany jest schemat poprzecznego widoku budowli i względne rozmieszczenie otworów w trakcie likwidacji wychylenia podłużnego.

Prostowanie budowli w kierunku poprzecznym wykonuje się w następujący sposób. Za pomocą pomiarów geodezyjnych ustala się wielkość odchylenia Δ od pionu górnego punktu budowli i ustala się kąt pochylenia a, po czy ustala się wykres 1 (fig. 1) osiadań budowli, które są niezbędne do jej wyprostowania. Zgodnie z przytoczonym powyżej wzorem ustala się średnice d1, d2, d3, d4 (fig. 1) otworów na różnych działkach jego długości, ustalając poprzednio za wykresem 1 średnią wartość niezbędnych osiadań na odpowiednich dziatkach oraz długość otworu, którego ogólną długość wyznacza się w sposób obliczeniowy, ale nie może być dłuższa niż szerokość budowli i nie mniejsza niż jego potowa. Wzdłuż elewacji budowli ze strony przeciwległej wychyleniu wykonuje się wykop, na dnie którego montuje się prowadnice do przesuwu i montażu wiertnic. W sposób obliczeniowy ustala się ilość szeregów odwiertów, ustala się rozstaw otworów oraz ilość otworów w każdym szeregu. W celu zabezpieczenia równomiernego osłabienia warstwy podłoża wzdłuż budowli otwory każdego szeregu wzdłuż elewacji dzieli się na działki (fig. 2), na każdej działce montuje się urządzenia wiertnicze i wykonuje się wiercenie w gruncie jednocześnie na wszystkich działkach, jednocześnie w tym samym kierunku po jednym otworze, na przykład, w pierwszej kolejności wykonuje się odwierty dla otworów nieparzystych, a następnie wykonuje się odwierty w kierunku przeciwnym, (również jednocześnie na wszystkich działkach pozostałe otwory parzyste) które pozostały.

Przy czym w celu zapewnienia odpowiednich i prawidłowych osiadań budowli wykres osiadań powinien mieć kształt trójkąta lub bardzo zbliżoną zależność liniową do tego wykresu, zapewnia to

PL 213 864 B1 wyprostowanie budowli bez zwiększenia stanu odkształcalnego konstrukcji, bez konieczności wysiedlania mieszkańców lub wstrzymania użytkowania budowli.

W tym celu wierci się otwory poziome 2 (fig. 1) o zmiennej średnicy - ze zmniejszeniem średnicy wzdłuż długości wykonywanego otworu za pomocą wykorzystania wierteł o zmiennej średnicy, przy czym stosunek między średnicami wierteł d1 d2, d3, d4 dobiera się w sposób obliczeniowy tak, żeby brzegowe osiadanie z wykonanych odwiertów od strony ściany skrajnej przeciwległej wychyleniu było dwukrotnie większe niż osiadanie środkowego szeregu - ławy fundamentowej 3 (albo środka fundamentu płytowego 4), a w celu zapewnienia bezskokowych osiadań budowli jak i uniknięcia zawieszania odrębnych jej części (co można osiągnąć za pomocą stopniowego i równomiernego zmniejszenia modułu odkształcenia gruntu pod fundamentami) odpowiednio zalewa się wykonane odwierty wodą gorącą, która nawilża wewnętrzne ścianki wykonanych odwiertów na całej ich długości. Najpierw wierci się otwory dolnego szeregu A (fig. 2). Po zakończeniu wiercenia otworów dolnego szeregu A wykonuje się dozowane nawilżanie gruntu dookoła otworów. Ponieważ otwory są poziome w celu zabezpieczenia wylewu wody od czoła otworów - odwiertów przed ich zalaniem - moczeniem montuje się korki 5 (fig. 1), które wykonuje się ręcznie z gruntu, który był wcześniej usunięty z wykonywanych odwiertów. Przy czym w celu zapewnienia niezbędnego stopniowego płynnego bezskokowego osiadania budowli zalewa się otwory wykonane pod fundamentem budowli - zalewając wykonane odwierty gorącą wodą co powoduje namakanie wewnętrznych ścianek otworów. To znaczy doprowadzenie obliczonej ilości wody w kilku etapach, gdzie każdy etap przedstawia parzyste lub nieparzyste zalewane otwory, które są podzielone na działki. Zalewanie odwiertów, czyli moczenie wykonuje się na kilka etapów, przy czym każdy następny etap 2; 3; 4; 5 (fig. 3) moczenia rozpoczyna się po zakończonej stabilizacji osiadań na poprzednich etapach odpowiednio 1; 2; 3; 4, dlatego na wszystkich etapach wiercenia i dozowanego moczenia sporządza się kontrolny harmonogram osiadań (fig. 3) budowli w czasie - z uzyskanych pomiarów geodezyjnych poszczególnych etapów osiadań S1...S5, a w celu otrzymania maksymalnego osiadania budowli na każdym etapie SA, Sb prostowania kosztem maksymalnych odkształceń plastycznych gruntu. Dozowane moczenie wykonuje się gorącą wodą, co wywołuje intensywne rozpuszczanie soli, rozluźnia połączenia między cząsteczkami gruntu przez co zwiększa się odkształcenie plastyczne gruntu. Po wyczerpaniu możliwości osiadań budowli na etapie wiercenia i dozowanego moczenia otworów rzędu A (fig. 2), czemu towarzyszy usunięcie calizn i plastyczne odkształcenia gruntu dookoła otworów tego szeregu, a także zamknięcie otworów i wygasanie osiadań budowli (S, na 5-m etapie moczenia), wykonuje się wiercenie otworów szeregu B, których to osie są przesunięte w stosunku do osi otworów rzędu A.

Wiercenie i dozowane moczenie otworów rzędu B wykonuje się w takiej samej kolejności jak dla rzędu A.

W trakcie prostowania budowli w kierunku podłużnym jak i w kierunku poprzecznym wykonywany jest wykop ze strony budowli znajdującej się wyżej na głębokości poniżej posadowienia podstawy fundamentu, na dnie wykopu montuje się prowadnice (szyny), na których poruszają się urządzenia wiercące, a następnie oblicza się i rysuje wykres wymaganych osiadań zgodnie z zależnością liniową 1 (fig. 4). Zgodnie z przytoczonym wyżej wzorem i posługując się wykresem 1, ustala się średnicę i rozstaw otworów w odpowiednich działkach i wierci się otwory - odwierty poziome w poprzek budowli, których średnice zmniejszają się wzdłuż frontu wiercenia zmieniając według zgodności d1 > dn > dn+1, a rozstawy powiększają zmieniając się według zgodności t1 < tn < tn+1, wzdłuż elewacji budowli. Przy czym otwory wykonywane są o stałej średnicy, która równa się obliczonej średnicy na odpowiednich działkach, a wyloty i przodki otworów na całej długości jaka przewyższa szerokość budowli, rozmieszczone są za brzegowymi wymiarami fundamentów zewnętrznych (fig. 5). Wszystkie następne czynności technologiczne wykonuje się analogicznie do sposobu prostowania budowli w kierunku poprzecznym.

Zastosowanie wynalazku przynosi następujące korzyści w porównaniu z prototypem.

Zastosowanie zmiennych parametrów odwiertów, odpowiednio zaprojektowanych i zastosowanych w trakcie prostowania w kierunku poprzecznym budowli ze zróżnicowaniem średnic i ich rozstawu w kierunku wzdłuż frontu wiercenia od części budowli znajdującej się wyżej do części znajdującej się niżej w wypadku prostowania w kierunku podłużnym zapewniają wymuszone, kontrolowane osiadania budowli zgodnie z wykresem osiadań w postaci kształtu trójkąta - właśnie taki kształt wykresu oznacza liniową zależność osiadań budowli i zabezpiecza możliwość wyprostowania - zrektyfikowania budowli o dowolnym układzie konstrukcyjnym, w tym sprężystym, bez wzmacniania stanu odkształcalnego, a zaproponowana formuła daje możliwość ustalenia zmiennych parametrów wiercenia - doboru

PL 213 864 B1 średnicy i ich rozstawu w zależności od zmiany wartości osiadań, wykresu osiadań na odpowiednich działkach fundamentu.

Dozowane zalewanie - moczenie gruntu gorącą wodą wnętrza odwiertów zapewnia bezskokowe - płynne osiadanie budowli, co jest bardzo ważnie w trakcie prostowania budowli odkształcalnych.

Przedstawiona i usprawniona metoda prostowania budowli pozwala na: przeprowadzenie procesu bez konieczności wykwaterowania mieszkańców w przypadku budynków mieszkalnych, nieprzerywanie procesów technologicznych w przypadku obiektów produkcyjnych (kominy, wieże ciśnieniowe, silosy-elewatory, zbiorniki paliwowe, piece hutnicze i inne) oraz na zrektyfikowanie obiektów zabytkowych i sakralnych bez znacznej ingerencji w ich konstrukcję oraz użytkowanie.

Moczenie - zalewanie otworów wykonanych odwiertów wodą gorącą ma ogromne znacznie dla zwiększenia płynnych osiadań budowli w porównaniu z moczeniem wodą zimną. Dzięki temperaturze wody następuje intensywna częściowa likwidacja połączeń między cząsteczkami, co daje efekt w postaci zwiększenia odkształceń plastycznych gruntu.

Oprócz zwiększonej sterowności budowlą podczas procesu prostowania, zalewanie - moczenie gruntu wodą gorącą sprzyja zmniejszeniu ilości prac wiertniczych i skraca czas prostowania dlatego, że zmniejsza się ilość wykonywanych - odwiertów.

Każde kolejne wiercenie szeregów otworów rozpoczynamy od dolnego wraz z jego moczeniem i następnie kontynuujemy wiercenia z następnym moczeniem, ale już wyżej ulokowanych rzędów dopiero po stabilizacji osiadań fundamentów wskutek wiercenia i moczenia dolnych rzędów. Takie prowadzenie robót rektyfikacyjnych znacznie upraszcza prace wiertnicze, a ponadto przy tym nie zakleszczają się wiertła. Dzięki zaproponowanej metodzie zwiększa się wydajność prac wiertniczych i żywotność sprzętu wiertniczego, a także zapewnia się bezskokowe i stopniowe płynne powiększanie się osiadań budowli.

Zaproponowany sposób prostowania budowli znacznie upraszcza technologię wykonania rektyfikacji, podwyższa skuteczność prostowania budowli, daje możliwość prostowania budowli w stanie odkształconym o dowolnym układzie konstrukcyjnym bez dodatkowych wzmocnień budowli bez wysiedlania mieszkańców. Pozwala na prowadzenie prac nie zakłócając użytkowania budynków mieszkalnych, nie przerywając eksploatacji technologicznej obiektów przemysłowych oraz nie ingerując w konstrukcję budynków o charakterze sakralnym i zabytkowym.

Claims (4)

1. Sposób prostowania budynków, budowli polegający na wierceniu w gruncie podłoża pod podstawą fundamentu poziomych otworów w jednym lub w kilku równoległych szeregach, zapełnianiu otworów wodą, znamienny tym, że sukcesywnie wykonywane są otwory o zmiennych parametrach, przy czym średnice otworów w różnych działkach ustala się zgodnie według wzoru:

4-S U Λ π Κ_γ Κ₂·κ₃ gdzie:

S - wymagane osiadanie budowli na odpowiednich działkach;

U - rozstaw otworów;

K1 - współczynnik eksperymentalny uwzględniający zwiększenie średnicy otworu na skutek radialnego bicia wiertła ślimakowego w trakcie wiercenia otworów;

K2 - współczynnik eksperymentalny uwzględniający wartości naprężeń stycznych pod podstawą fundamentu i charakterystyki fizykomechaniczne warstwy gruntu osłabionego wywierconymi otworami;

K3 - współczynnik eksperymentalny uwzględniający niedostateczne zagęszczenie gruntu o naruszonej strukturze jaki wypełnia otwory, przy czym do wysokości 2/3 średnicy wylotu otworów montowane są korki wykonane z gruntu rodzimego nawilżonego wodą, a nawilżanie gruntu dookoła otworów wykonuje się etapowo za pomocą dozowanego elastycznymi wężami podawania wody gorącej, wiercenie szeregu otworów wykonuje się po kolei w kierunku od dołu do góry, przy czym wiercenie każdego następnego szeregu wykonuje się po

PL 213 864 B1 stabilizacji osiadań budowli na skutek wiercenia i wypełnieniu wodą poprzedniego szeregu otworów.

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w celu likwidacji wychylenia poprzecznego, otwory wykonuje się w poprzek budowli o zmiennym przekroju ze zróżnicowaniem średnic wzdłuż długości otworu, przy czym długość otworów nie może przekraczać szerokości budowli.

3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w celu likwidacji wychylenia budowli w podłużnym kierunku otwory wykonuje się w poprzecznym kierunku ze zmniejszeniem średnic i powiększeniem rozstawu w kierunku od części budowli znajdującej się wyżej do części znajdującej się niżej, o stałej średnicy wzdłuż otworu, przy czym długość otworu nie może przekraczać szerokości budowli.

4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że pierwszy otwór w podłożu wierci się pod szczeliną dylatacyjną fundamentów między sąsiednimi budowlami lub ich segmentami od strony części budowli znajdującej się wyżej w odległości ^6yp i-6yd. ^{(S — 0,1)} ’ ^{0,5 S}max gdzie lóyp - odległość do osi pierwszego otworu od czoła fundamentu budowli lub segmentu znajdującego się wyżej;

Uy3. - długość budowli;

S_max - wielkość maksymalna niezbędnych osiadań od czoła prostowanego budynku stojącego osobno.