PL213271B1 - Prekursory nanocząstek tlenku cynku i sposób wytwarzania prekursorów nanocząstek tlenku cynku - Google Patents

Prekursory nanocząstek tlenku cynku i sposób wytwarzania prekursorów nanocząstek tlenku cynku

Info

Publication number
PL213271B1
PL213271B1 PL385938A PL38593808A PL213271B1 PL 213271 B1 PL213271 B1 PL 213271B1 PL 385938 A PL385938 A PL 385938A PL 38593808 A PL38593808 A PL 38593808A PL 213271 B1 PL213271 B1 PL 213271B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
formula
ligand
precursors
group
optionally substituted
Prior art date
Application number
PL385938A
Other languages
English (en)
Other versions
PL385938A1 (pl
Inventor
Janusz Lewinski
Karolina Suwała
Marcin Kubisiak
Original Assignee
Politechnika Warszawska
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Politechnika Warszawska filed Critical Politechnika Warszawska
Priority to PL385938A priority Critical patent/PL213271B1/pl
Publication of PL385938A1 publication Critical patent/PL385938A1/pl
Publication of PL213271B1 publication Critical patent/PL213271B1/pl

Links

Abstract

Ujawniono prekursory nanocząstek tlenku cynku o wzorach [L]mZnx[R]y[OOR]z[O]n, [L]mZnx[R]y[OR]z[O]n, w których L oznacza dwu- lub wielofunkcyjny aprotonowy ligand neutralny, R oznacza grupę alkilową C1-C10 prostą lub rozgałęzioną, benzylową, fenylową, cykloheksylową, m oznacza liczbę od 1 do 6, x oznacza liczbę od 1 do 12, y oznacza liczbę od 0 do 12, z oznacza liczbę od 1 do 12, n oznacza liczbę od 0 do 10. Sposób otrzymywania prekursorów nanocząstek tlenku cynku polega na działaniu czynnika utleniającego na wyjściowy kompleks cynkoorganiczny o wzorze [LZnR2], w którym L oznacza dwu- lub wielofunkcyjny aprotonowy ligand neutralny, a R oznacza grupę alkilową C1-C10 prostą lub rozgałęzioną, benzylową, fenylową, cykloheksylową.

Description

Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku jest nowa grupa prekursorów nanocząstek tlenku cynku, w formie molekularnych klasterów ze wstępnie zdefiniowanym szkieletem ZnxOn, oraz sposób ich wytwarzania.
Tlenek cynku (ZnO) jest materiałem szeroko badanym oraz mającym bardzo szerokie zastosowanie ze względu na jego unikalne właściwości fizyko-chemiczne, takie jak: przezroczystość, wysoka wytrzymałość mechaniczna, przewodnictwo elektryczne oraz właściwości piezoelektryczne. Właściwości fizyczne oraz chemiczne nanocząstek zależą od wielu czynników, takich jak: wielkość i kształt cząstek, łatwość dyspersji, morfologia i skład powierzchni oraz struktura krystaliczna. Właściwości te są również silnie determinowane składem elementarnym rdzenia tlenkowo-cynkowego. Czynniki te są wypadkową użytej metody otrzymywania nanocząsteczek, co w konsekwencji ma wpływ na zastosowanie otrzymanych nanomateriałów.
Nanocząstki są klasą materiałów, których właściwości są definiowane przez cechy cząstek o rozmiarach mniejszych niż 100 nm. Zmiana kształ tu oraz wielkoś ci nanoczą stek wpł ywa na takie właściwości, jak: kolor, reaktywność chemiczna, właściwości magnetyczne oraz na transport ładunku w systemach półprzewodnikowych. Kluczowym elementem jest wykorzystanie nanocząstek w projektowaniu materiałów, których właściwości mogą być kontrolowane przez skalę wielkości nanocząstek. Nanocząstki mogą być użyte jako części składowe urządzeń oraz systemów funkcjonalnych wykorzystujących nowe technologie. Patrząc w przyszłość, potencjalne zastosowanie nanocząstek obejmuje możliwość tworzenia nanoobwodów elektronicznych, przechowywania pojedynczych bitów z wykorzystaniem kropek kwantowych, zastosowanie w medycynie (nośniki leków i genów, detekcja protein, termalne niszczenie komórek rakowych, wzmocnienie kontrastu w MRI magnetycznym rezonansie jądrowym).
Powszechnie znanych i stosowanych jest kilka metod syntezy nanocząsteczek tlenku cynku, w tym metody fizyczne i metody chemiczne. Znane metody fizyczne wymagają prowadzenia syntezy w wysokiej temperaturze, w zakresie 500-1500°C. Metody chemiczne pozwalają na prowadzenie syntezy w niższej temperaturze, zazwyczaj w zakresie 100-200°C. Według opisu zawartego w artykule Chem. Commun. z roku 2003, strony 2068-2069 przez Chang G. Kim, Kiwhan Sung, Taek-Mo Chung, Duk Y. Jung, Yunsoo Kim znana jest metoda otrzymywania nanocząstek tlenku cynku przez termiczny rozkład związku metaloorganicznego etylopropoksy cynku EtZnOiPr, w obojętnej atmosferze, w obecności surfaktanta, który zapobiega aglomeracji powstałych nanometrycznych cząstek ZnO (fosfiny lub tlenki fosfin). Metoda pozwala otrzymywać cząstki o rozmiarach rzędu kilku nanometrów o właściwościach fotoluminescencyjnych. Otrzymane nanocząstki charakteryzują się istnieniem rdzenia zbudowanego z tlenku cynku otoczonego przez cząsteczki surfaktanta.
Inną metodą otrzymywania nanocząsteczek tlenku cynku jest metoda opisana przez P. O'Brien w artykule J. Phys. Chem. B 2006 r., tom 110 strony 4099-4104 polegaj ą ca na termicznym rozkł adzie dichelatowych związków cynku prowadząca do otrzymania cząstek tlenku cynku o rozmiarach od 3,9 do 14 nm, otoczonych oktyloaminą. Cząstki te wykazują właściwości fotoluminescencyjne.
Powyższe przykładowe metody syntezy nanocząstek tlenku cynku wymagają prowadzenia reakcji w podwyższonej temperaturze. Zastosowanie związków cynkoorganicznych jako prekursorów w reakcji syntezy nanoczą stek ZnO pozwoli ł o na prowadzenie reakcji w ł agodnych warunkach. Synteza przedstawiona w opisie patentowym US 2006/0245998 polega na tym, że związek metaloorganiczny w bezwodnym rozpuszczalniku organicznym kontaktuje się z czynnikiem utleniającym. Związkiem metaloorganicznym może być też kompleks koordynacyjny cynku. Rozpuszczalnik może ewentualnie zawierać dodatkowy związek, nazwany w opisie ligandem i pełniący rolę środka dyspergującego. Ligandy używane opcjonalnie w sposobie według wynalazku US 2006/0245998 mają zapobiegać procesowi aglomeracji nanocząstek w roztworze. Wzrost nanocząstek jest bowiem zwykle procesem spontanicznym i trudnym do kontrolowania. Cząstki z biegiem czasu ulegają procesowi starzenia, np. w wyniku powstawania większych aglomeratów, co znacząco wpływa na ich właściwości fizykochemiczne. Jako ligandy mogą być wykorzystane związki alkilowe, zwłaszcza zawierające od 6 do 20 atomów węgla, aminy, szczególnie pierwszorzędowe, kwasy, zwłaszcza kwasy karboksylowe, tiole, związki fosforowe, zwłaszcza fosfiny, tlenki fosfin. Sposób według patentu US 2006/0245998 dotyczy bezpośredniej transformacji związków alkilocynkowych do nanocząstek ZnO, a nie do prekursorów cząstek tlenku cynku.
Dotychczas jako prekursory do syntezy ZnO stosowano układy alkiloalkoksylowe typu RZnOR', jak np. wspomniany wcześniej etylopropoksy cynk EtZnOiPr, otrzymywane w wyniku działania na
PL 213 271 B1 związki dialkilocynkowe R2Zn alkoholem R'OH, lub układy alkiloalkoksylowe typu RZnOR(L), otrzymywane w wyniku działania na związki dialkilocynkowe R2Zn alkoholem R'OH w obecności monofunkcyjnych ligandów o charakterze zasad Lewisa tj. pirydyna, tetrahydrofuran czy 1-metyloimidazol, których metodę syntezy opisali T. J. Boyle, S. D. Bunge, N. L. Andrews, L. E. Matzen, K. Sieg, M. A.
Rodriguez, T. J. Headley w artykule Chem. Mater. z roku 2004, tom 16, strony 3279-3288.
Wydajnym prekursorem ZnO jest otrzymany i scharakteryzowany przez Driess M., Merz K., Schoenem R. w Organometallics z 2007 r., tom 26, strony 2133-2136 związek o kubicznej budowie, przedstawionej na Schemacie 1, w którym R = Me, R' = iPr. W celu stabilizacji powstałych nanometrycznych cząstek ZnO w procesie ich tworzenia stosuje się surfaktanty, np. aminy.
Badania nad przebiegiem reakcji związków cynkoorganicznych z ditlenem zostały zapoczątkowane wraz z samym odkryciem tego typu związków ponad 150 lat temu, co zostało opublikowane przez Frankland E. w Justus Liebigs Ann. Chem. z 1849r., tom 71, strona 171. Rezultatem badań nad przebiegiem reakcji utleniania dietylo- i dimetylocynku w roztworze eterowym było m.in. stwierdzenie, że produktami są rozpuszczalne związki alkiloalkoksylowe cynku [RZnOR], a finalnymi nierozpuszczalnymi produktami tych reakcji są kompleksy alkoksylowe Zn(OR)2. Reakcje utleniania związków R2Zn prowadzone były nie tylko w roztworze, ale również w fazie gazowej. Wyniki tych badań przedstawili Thompson i Kelland w publikacjach: Journal of the Chemical Society z roku 1933, na stronach 746 i 756. Autorzy stwierdzili, że w wyniku wolnego utleniania Me2Zn finalnym produktem jest metylo(metoksy)cynk (MeZnOMe), nie wykluczając jednak, że produktem pośrednim jest nadtlenek.
W toku późniejszych badań reakcji utleniania związków dialkilowych cynku jednoznacznie udowodniono, że w wyniku utleniania następuje insercja ditlenu w wiązanie metal - węgiel i powstaje ugrupowanie nadtlenkowe ZnOOR, które jest stosunkowo nietrwałe i rozpada się do ugrupowania alkoksylowego ZnOR. Dotychczas nie wyizolowano/otrzymano związku dialkilonadtlenkowego cynku Zn(OOR)2 lub jego adduktów z zasadami Lewisa.
W przypadku kompleksów metylowych cynku, nie wyizolowano dotychczas zwią zku metylonadtlenkowego cynku. Utlenianie dimetylocynku w kontrolowanych warunkach prowadzi do otrzymania związku alkilo(alkoksylowego) cynku o wzorze Me6Zn7(OMe)8, co zostało udokumentowane przez Lewińskiego J., Marciniaka W., Lipkowskiego J. i Justyniak I., w artykule w J. Am. Chem. Soc. z 2003 r., tom 125, strony 12698-12699, oraz Jana S., Berger R. J. F., Frolhlich R., Pape T., Mitzel N. W. w Inorg. Chem. z 2007 r., tom 46, strony 4293-4297. Wyniki te potwierdzają dotychczasowe doniesienia na temat stosunkowo niskiej trwałości ugrupowania metylonadtlenkowego.
Intensywne badania dotyczące utleniania związków dialkilocynkowych zostały rozszerzone na t-Bu2Zn utleniany w obecności zasad Lewisa: tetrahydrofuranu i 4-metylopirydyny. w artykule autorstwa Lewińskiego J., Śliwińskiego W., Dranki M., Lipkowskiego J., i Justyniak I. w Angew. Chem. Int. Ed. z 2006 r., tom 45, strony 4826-4829 autorzy przedstawili wyniki badań kontrolowanych reakcji utleniania t-Bu2Zn z zastosowaniem odpowiednich ligandów stabilizujących. W przypadku użycia tetrahydrofuranu (THF) otrzymano związek tert-butylo-tert -butoksylowy [{t-BuZn(Ot-Bu)(THF)}2]. Natomiast stosując w reakcji silniejszy ligand donorujący - 4-metylopirydynę (py-Me), wyizolowano związek tert-butylonadtlenkowy [{t-BuZn(OOt-Bu)(py-Me)}2]. Do stabilizacji układów nadtlenkowych wykorzystano tu ligandy monofunkcyjne o charakterze silnych zasad Lewisa.
Pierwszym scharakteryzowanym alkilonadtlenkowym związkiem cynku był etylonadtlenkowe kompleks [{(BDI)ZnOOEt}2] stabilizowanym monoanionowym ligandem azotowo-azotowym. Jego syn4
PL 213 271 B1 tezę w reakcji [(BDI)ZnEt] z O2 opisali: Lewiński J., Ochal Z., Bojarski E., Tratkiewicz E., Lipkowski J.
i Justyniak I. w artykule w Angew. Chem. Int. Ed. z 2003 r., tom 42, strony 4643-4646.
Prekursory nanocząstek tlenku cynku według wynalazku stanowią związki o wzorach [L]mZnx[R]y[OOR]z[O]n, [L]mZnx[R]y[OR]z[O]n, w których L oznacza dwu- lub wielofunkcyjny aprotonowy ligand neutralny, R oznacza grupę alkilową C1-C10, prostą lub rozgałęzioną, benzylową, fenylową, cykloheksylową, m oznacza liczbę od 1 do 6, x oznacza liczbę od 1 do 12, y oznacza liczbę od 0 do 12, z oznacza liczbę od 1 do 12, n oznacza liczbę od 0 do 10.
Sposób otrzymywania prekursorów nanocząstek tlenku cynku według wynalazku charakteryzuje się tym, że wyjściowy kompleks cynkoorganiczny o wzorze [LZnR2], w którym L oznacza dwu- lub wielofunkcyjny aprotonowy ligand neutralny, a R oznacza grupę alkilową C1-C10, prostą lub rozgałęzioną, benzylową, fenylową, cykloheksylową, poddaje się działaniu czynnika utleniającego, w rozpuszczalniku organicznym.
Korzystnie stosunek molowy kompleksu [LZnR2] do liganda wynosi od 1:1 do 10:1.
W sposobie według wynalazku można stosować rozpuszczalnik organiczny bezwodny lub zawierający wodę. Korzystnie stężenie wody w rozpuszczalniku nie powinno przekraczać 0,5%.
Korzystnie jako ligand wielofunkcyjny stosuje się związek organiczny zawierający, co najmniej dwa zasadowe centra Lewisa.
Korzystnie jako ligand wielofunkcyjny stosuje się ligand zawierający co najmniej dwa centra Lewisa typu azotowo-azotowego, tlenowo-azotowego, ewentualnie rozbudowany o dodatkowe centra azotowe i/lub tlenowe.
Korzystnie jako ligand wielofunkcyjny stosuje się neutralny związek organiczny zawierający, co najmniej dwa centra zasadowe Lewisa i posiadający co najmniej jedną grupę funkcyjną wybraną z grup: pirydynowej, pirazynowej, pirymidynowej, pirazolowej, iminowej, ketonowej, oraz co najmniej jedną z poniższych grup: iminowych lub ketonowych.
Korzystnie jako ligand wielofunkcyjny stosuje się neutralny zawiązek organiczny, w którym centra zasadowe Lewisa są rozdzielone nasyconym lub nienasyconym łańcuchem węglowym o 1-3 atomach węgla w łańcuchu.
Korzystnie jako ligand wielofunkcyjny stosuje się związek organiczny zawierający co najmniej dwa centra zasadowe Lewisa, o wzorze 1 lub wzorze 2 lub wzorze 3 lub wzorze 4 lub wzorze 5 lub wzorze 6 lub wzorze 7 lub wzorze 8,
PL 213 271 B1
przy czym dla wzoru 1, wzoru 2, wzoru 3, R1 oznacza atom węgla połączony z jednym z podstawionych lub niepodstawionych układów: pirydynowych, pirazynowych, pirymidynowych, chinolinowych, albo oznacza grupę funkcyjną o wzorze 9 lub o wzorze 10 lub o wzorze 11,
R2, R3, R4, R5, R6, R7 oznaczają atom węgla, bądź atom węgla połączony z: grupą alkilową prostą lub rozgałęzioną C1-C6, grupą fenylową ewentualnie podstawioną, grupą benzylową ewentualnie podstawioną, grupę arylową, zaś dla wzoru 4 i wzoru 5 R1, R2, R3, R4, R5, R6 oznacza atom węgla, ewentualnie połączony z: grupą alkilową prostą lub rozgałęzioną C1-C6, grupą fenylową ewentualnie podstawioną, grupą benzylową ewentualnie podstawioną, grupę arylową, natomiast R oznacza grupę alkilową prostą lub rozgałęzioną C1-C6, grupę fenylową ewentualnie podstawioną, grupę benzylową ewentualnie podstawioną, grupę arylową, zaś R' oznacza grupę alkilową prostą lub rozgałęzioną C1-C6, grupę fenylową ewentualnie podstawioną, grupę benzylową ewentualnie podstawioną, grupę arylową.
Korzystnie jako czynnik utleniający stosuje się tlen, powietrze atmosferyczne lub ich mieszaniny. Korzystnie reakcję prowadzi się w temperaturze od - 78°C do 100°C.
Korzystnie reakcję prowadzi się dla stężenia molowego dialkilocynkowej pochodnej cynku
R2ZnL w rozpuszczalniku organicznym od 0,01 mol/l do 10 mol/l.
PL 213 271 B1
Korzystnie jako rozpuszczalnik organiczny stosuje się toluen, tetrahydrofuran, heksan, chlorek metylenu oraz inny rozpuszczalnik organiczny niezawierający grupy hydroksylowej, w którym dobrze rozpuszczalny jest prekursor, oraz ich mieszaniny.
Korzystnie reakcję prowadzi się w czasie od 1 minuty do 96 godzin.
W sposobie według wynalazku jako kompleksy wyjściowe zastosowano metaloorganiczne związki typu LZnR2. Zawierają w swojej strukturze dialkilocynkowe fragmenty R2Zn, które stabilizowane są neutralnymi aprotonowymi ligandami wielofunkcyjnymi. Dodatkowo prekursory mogą zawierać kationowe centra Zn2+, grupy hydroksylowe oraz jony tlenkowe O2-. W wyniku reakcji utleniania dialkilowych kompleksów cynku z neutralnym ligandem aprotonowym możliwe jest otrzymanie prekursorów, które charakteryzują się korzystniejszym stosunkiem wiązań cynk - tlen do wiązań cynk - węgiel w rdzeniu nieorganicznym, niż w przypadku znanych wcześ niej prekursorów tlenku cynku, to znaczy zawierają więcej wiązań Zn-O niż Zn-C. Występowanie wiązań Zn-C jest niekorzystne dla prekursorów tlenku cynku, ze względu na trudniejszy proces utleniania. Wśród prekursorów zgodnych z wynalazkiem są także związki o całkowicie utlenionych wiązaniach Zn-C do grup alkilonadtlenkowych i alkoksylowych lub wyłącznie do grup alkilonadtlenkowych. Zgodnie z wynalazkiem otrzymuje się nową, dotychczas nieopisaną w literaturze grupę prekursorów, zawierających jednocześnie połączenia okso cynkowe i alkoksylowe lub alkilonadtlenkowe. Dodatkową zaletą opisywanych układów jest wyższa podatność wiązań ZnO-OR na homolityczny rozpad do rodnika oksylocynkowych ZnO-, co sprzyja transformacji do tlenku cynku w łagodnych warunkach, przez co mogą one być z powodzeniem stosowane w różnych metodach otrzymywania nanometrycznych cząstek ZnO, np. w pirolizie, metodzie solwotermalnej. Obecność w szkielecie opisywanych nowych układów centrów tlenkowych O2- oraz grup nadtlenkowych łatwo ulegających homolitycznemu rozpadowi do rodników oksylocynkowych czyni tego typu klastery bardzo obiecującymi prekursorami nanocząsteczkowych form ZnO, które powinny mieć zdecydowaną przewagę nad dotychczas szeroko stosowanymi kubicznymi klasterami alkilo(alkoksy)cynkowymi typu (RZnOR')4, tzn. ulegać termicznemu rozkładowi w temperaturach znacznie niższych od stosowanych dla układów (RZnOR')4 oraz dostarczać nanocząsteczek ZnO o znacznie wyższej czystości i mniejszej liczbie defektów. Nowe prekursory mają zdefiniowany skład atomowy i zdefiniowaną budowę i można je przetwarzać różnorodnymi metodami, w różnych warunkach do różnorodnych nanocząsteczkowych form ZnO.
Otrzymanie prekursorów według wynalazku było możliwe dzięki temu, że dwu- i wielofunkcyjne aprotonowe ligandy neutralne mają większą zdolność stabilizacji układów nadtlenkowych niż ligandy protonowe lub neutralne ligandy jednofunkcyjne oraz umożliwiają otrzymywanie okso(alkilonadtlenkowych), okso(alkoksylowych) alkilonadtlenkowo(alkoksylowych) i nadtlenkowych agregatów cynkowych o wstę pnie zdefiniowanym szkielecie ZnxOn. Stosowane w opisywanej metodzie ligandy, poza odpowiednim charakterem centrów donorowych, posiadają stosowną długość i sztywność szkieletu węglowego łączącego neutralne centra donorowe i/lub odpowiednie zawady steryczne wnoszone przez podstawniki alkilowe na atomach azotu lub w sąsiedztwie centrum donorowego.
W prekursorach według wynalazku neutralne ligandy wielofunkcyjne są połączone z rdzeniem tlenkowo-cynkowym przez wiązania donorowo-akceptorowe stabilizowane dodatkowo poprzez efekt chelatowy lub kooperatywne oddziaływania wielu połączonych ze sobą centrów donorowych. W efekcie zapewnia się większą kontrolę nad transformacją rdzenia tlenkowo-cynkowego w procesie tworzenia nanometrycznych cząstek ZnO, unika się stosowania dodatkowych ligandów stabilizujących i umoż liwia prowadzenie procesu przy zastosowaniu niż szych temperatur, a tym samym uzyskuje się mniejszą ilość zanieczyszczeń pochodzących od dodatkowo stosowanych ligandów stabilizujących, przy jednoczesnym ograniczeniu procesu ich aglomeracji otrzymywanych nanocząstek.
Sposób według wynalazku został bliżej przedstawiony w przykładach stosowania.
P r z y k ł a d 1
Otrzymywanie prekursora ZnO o wzorze [(tBuOO)2Zn]3[Bipy].
Roztwór di-tert-butylocynkowej pochodnej 2,2'-bipirydyny [t-Bu2Zn-(BiPy)] w toluenie o stężeniu 0,062 mol/dm3 poddano reakcji utleniania osuszonym tlenem w temperaturze -20°C przez 6 godzin. W trakcie krystalizacji otrzymano monokryształy odpowiednie do badań rentgenostrukturalnych; odpowiednie dane krystalograficzne zostały zamieszczone w tabeli 1. Powyższe badania wykazały, że produktem utleniania jest addukt [(tBuOO)2Zn]3[Bipy], którego wzór strukturalny przedstawiono poniżej.
PL 213 271 B1
P r z y k ł a d 2
Otrzymywanie prekursora ZnO o wzorze [(ίΒυΟΟ)5Ζη(μ3ίΒυ)][β/ρ/] stabilizowanej przez cząsteczki prekursora metaloorganicznego.
Roztwór di-tert-butylocynkowej pochodnej 2,2'-bipirydyny t-Bu2Zn-(B/Py) w terahydrofuranie o stężeniu 0,075 mol/dm3 poddano reakcji utleniania niewielką ilością osuszonego powierza atmosferycznego w temperaturze -0°C przez 4 godziny. W trakcie krystalizacji otrzymano monokryształy odpowiednie do badań rentgenostrukturalnych; odpowiednie dane krystalograficzne zostały zamieszczone w tabeli 1. Powyższe badania wykazały, że produktem utleniania jest addukt [(fBuOO)5Zn^3-OfBu)][B/py], którego wzór strukturalny przedstawiono poniżej.
P r z y k ł a d 3
Otrzymywanie prekursora ZnO o wzorze [(ZnMe)6^3-OOMe)2^4-O)2(f-Bu-DAB)2].
Naczynie reakcyjne z roztworem dimetylocynkowej pochodnej 1,4-di-tert-butylo-1,4-diaza-1,3-butadienu [Me2Zn(tBu-DAB)] w toluenie o stężeniu 0,12 mol/dm3 zatleniono niewielką ilością osuszonego tlenu i pozostawiono na 16 godzin w temperaturze -20°C. W trakcie krystalizacji otrzymano monokryształy odpowiednie do badań rentgenostrukturalnych; odpowiednie dane krystalograficzne zostały zamieszczone w tabeli 1. Powyższe badania wykazały, że produktem utleniania jest oksometylonadtlenkowy klaster [(ZnMe)6^3-OOMe)2^4-O)2(fBu-DAB)2], którego wzór strukturalny przedstawiono poniżej.
PL 213 271 B1
P r z y k ł a d 4
Otrzymywanie prekursora ZnO o wzorze [(ZnMe^^-OOMe^^-O^^Bu-DAB)^.
Reakcję di-tert-butylocynku z 1,4-di-tert-butylo-1,4-diaza-1,3-butadienu prowadzono w stosunku molowym 3:1 w toluenie. Mieszaninę reakcyjną pozostawiono na 30 minut z mieszaniem w temperaturze pokojowej, a następnie zatleniono niewielką ilością osuszonego tlenu i pozostawiono na 16 godzin w temperaturze -20°C. W trakcie krystalizacji otrzymano monokryształy odpowiednie do badań rentgenostrukturalnych; odpowiednie dane krystalograficzne zostały zamieszczone w tabeli 1. Powyższe badania wykazały, że produktem utleniania jest również oksometylonadtlenkowy klaster [(ZnMe)6^-OOMe^^-O^teu-DAB)^, którego wzór strukturalny przedstawiono poniżej.
P r z y k ł a d 5
Otrzymywanie prekursora ZnO o wzorze {tBuOOZn[N(t-Bu)=C(H)C(t-Bu)N(t-Bu)]}2 stabilizowanym ligandem diiminowym z podstawnikiem alifatycznym.
Do roztworu di-tert-butylocynku w heksanie o stężeniu 0,35 mol/dm3 dodano równomolową ilość 1,4-di-tert-butylo-1,4-diaza-1,3-butadienu i pozostawiono na 30 minut z mieszaniem w temperaturze pokojowej. Następnie mieszaninę reakcyjną poddano reakcji utleniania nadmiarem osuszonego tlenu molekularnego w temperaturze -18°C przez 1,5 godziny. W trakcie krystalizacji, w temperaturze -20°C otrzymano monokryształy odpowiednie do badań rentgenostrukturalnych, odpowiednie dane krystalograficzne zostały zamieszczone w tabeli 1. Powyższe badania wykazały, że produktem utleniania jest tert-butylonadtlenkowy dimer {tBuOOZn[N(t-Bu)=C(H)C(t-Bu)N(t-Bu)]}2, którego wzór strukturalny przedstawiono poniżej.
P r z y k ł a d 6
Otrzymywanie prekursora ZnO o wzorze {tBuOOZn[N(2,6-C6H4(i-Pr)2)=C(H)C(tBu)N(2,6-C6H4 (i-Pr)2)]}2 stabilizowanym ligandem diiminowym z podstawnikiem aromatycznym. Roztwór di-tert-butylocynkowej pochodnej 1,4-di-tert-butylo-1,4-diaza-1,3-butadienu [(t-Bu)2Zn(2,6-C6H4(i-Pr)2)], w mieszaninie rozpuszczalników: toluen/heksan, o stężeniu 0,80 mol/dm3 pozostawiono na 1 godzinę z mieszaniem w temperaturze pokojowej. Następnie mieszaninę reakcyjną poddano reakcji utleniania osuszonym powietrzem atmosferycznym w temperaturze -10°C przez 3 godziny. W trakcie krystalizacji, w temperaturze -15°C otrzymano monokryształy odpowiednie do badań rentgenostrukturalnych; odpowiednie dane krystalograficzne zostały zamieszczone w tabeli 1. Powyższe badania wykazały, że produktem utleniania jest tert-butylonadtlenkowy dimer {tBuOOZn[N(2,6-C6H4(i-Pr)2)=C(H)C(tBu)N(2,6-C6H4(i-Pr)2)]}2, którego wzór strukturalny przedstawiono poniżej.
PL 213 271 B1
P r z y k ł a d 7
Otrzymywanie prekursora ZnO o wzorze [(MeZn)3^3-OMe)3^4-O)(fBu-DAB)]2Zn stabilizowanym ligandem nienasyconym.
Roztwór dimetylocynkowej pochodnej 1,4-di-tert-butylo-1,4-diaza-1,3-butadienu [Me2Zn(tBu-DAB)] w tetrahydrofuranie o stężeniu 0,125 mol/dm3 pozostawiono na 16 godzin z mieszaniem. Następnie mieszaninę reakcyjną poddano reakcji utleniania powietrzem atmosferycznym w temperaturze -15°C przez 6 godzin. W trakcie krystalizacji, w temperaturze -20°C otrzymano monokryształy odpowiednie do badań rentgenostrukturalnych. Powyższe badania wykazały, że produktem utleniania jest oksometylowy addukt [(MeZn)3^3-OMe)3^4-O)(fBu-DAB)]2Zn, którego wzór strukturalny przedstawiono poniżej.
P r z y k ł a d 8
Otrzymywanie prekursora ZnO o wzorze [(MeZn)3^3-OMe)3^4-O)(fBu-DAB)]2Zn.
Związek [(MeZn)3^3-OMe)3^4-O)(fBu-DAB)]2Zn otrzymano również na drodze rekrystalizacji kompleksu [(ZnMe)6^3-OOMe)2^4-O)2(f-Bu-DAB)2] w toluenie, w temperaturze 0°C.
P r z y k ł a d 9
Otrzymywanie prekursora ZnO o wzorze [(MeZn)3^3-OMe)3^4-O)(TMEDA)]2Zn stabilizowanym ligandem nasyconym.
Addukt Me2Zn z N,N,N',N'-tetrametyloetylenodiamią, [Me2Zn(TMEDA)], w heksanie o stężeniu 0,08 mol/dm3 pozostawiono na 2 godziny z mieszaniem. Następnie mieszaninę reakcyjną poddano działaniu osuszonego tlenu molekularnego w temperaturze -5°C przez 2 godzin. W trakcie krystalizacji, w temperaturze -10°C otrzymano monokryształy odpowiednie do badań rentgenostrukturalnych; odpowiednie dane krystalograficzne zostały zamieszczone w tabeli 1. Powyższe badania wykazały, że produktem utleniania jest oksometylowy addukt [(MeZn)3^3-OMe)3^4-O)(TMEDA)]2Zn, którego wzór strukturalny przedstawiono poniżej.
PL 213 271 B1
Opis metody badań rentgenostrukturalnych.
Badania rentgenostrukturalne potwierdzające budowę strukturalną produktów utleniania przeprowadzane były na dyfraktometrze czterokołowym Nonius Kappa z kamerą CCD Enraf Nonius FR
590. Stosowano promieniowanie lampy molibdenowej Mo-Ka (λ = 0.71073 A). Struktury związków rozwiązywano metodami bezpośrednimi (program SHELXS), następnie udokładniano za pomocąpełno macierzowej metody najmniejszych kwadratów z wykorzystaniem F2 (program SHELXL).
T a b e l a 1
Dane krystalograficzne dla [(BuOO^ZnfcfS/py] oraz [(BuOO)5Zn^3-OBu)][S/py], [(ZnMe)6^3-OOMe)2^4-O)2(BuDAB)2, {tBuOOZn[N(t-Bu)=C(H)C(t-Bu)N(t-Bu)]}2, {tBuOOZn[N(2,6-C6H4(i-Pr)2)=C(H)C(tBu)N(2,6-C6H4(i-Pr)2)]}2,
[(MeZn)3^3-OMe)3^4-O)(feu-DAB)]2Zn, [(MeZn)3^3-OMe)3^4-O)(TMEDA)hZn.
[(BuOOhZnMS/py] Przykład 1 [(BuOO)5Zn^3-OBu)][S/py] Przykład 2
wzór sumaryczny C34H62N2Ol2Zn3 C34H62N2O11Zn3
Mr 886.44 870.45
układ krystalograficzny jednoskośny jednoskośny
grupa przestrzenna P 21/c P 21/c
temperatura [K] 100(2) 100(2)
a [A] 15.6520(3) 12.5930(3)
P [A] 13.9730(2) 14.7190(3)
c [A] 21.8330(4) 25.2600(5)
a [°] 90.00 90.00
β [°] 114.03 103.29
Y [°] 90.00 90.00
objętość komórki elementarnej [A3] 4361.12(195) 4556.62(11)
liczba cząsteczek w komórce elementarnej 4 4
gęstość obliczona [g cm-3] 1.2878 1.26953
użyte promieniowanie Mo. ... λ=0,71073 A
zakres kątowy 2Θ [°] 2.44 - 24.71 2.06 - 22.46
liczba zmierzonych refleksów 14451 11260
liczba: danych / parametrów 7449/455 5930/451
wskaźnik dopasowania GOOF 1.035 1.043
współczynniki rozbieżności R dla />2σ(/) R1 =0.0659, wR2=0.1599 R1 =0.0673 wR2=0.1005
współczynniki rozbieżności R dla wszystkich refleksów R1 =0.0587, wR2=<d. 1545 R1=0.0459, wR2=0.0916 :
[(ZnMe)6^3-OOMe)2^4-O)2 (Bu-DAB)2] Przykład 3 {BuOOZn[(N(f-Bu)=C(H)C(f-Bu)N(f-Bu)]}2 Przykład 5
1 2 3
wzór sumaryczny C28H64N4O6Zn6 C36H76N4O4Zn2
M1 945.05 759.75
układ krystalograficzny jednoskośny jednoskośny
grupa przestrzenna P 21/c P 21/c
temperatura [K] 100(2) 293(2)
a [A] 17.1410(5) 12.0440(2)
PL 213 271 B1 cd. tabeli 1
1 2 3
b [A] 12.9560(4) 15.6060(3)
c [A] 20.1740(4) 22.0950(5)
α [°] 90.00 90.00
β [°] 109.85 99.74(6)
γ [°] 90.00 90.00
objętość komórki elementarnej [A3] 4214.05(305) 4093.01(72)
liczba cząsteczek w komórce elementarnej 4 4
gęstość obliczona [g cm-3] 1.48949 1.233
użyte promieniowanie Mo. ... λ=0,71073 A
zakres kątowy 2Θ [°] 2.61 - 21.26 2.16 - 24.71
liczba zmierzonych refleksów 8220 6847
liczba: danych / parametrów 4660/417 3500/220
wskaźnik dopasowania GOOF 1.080 1.085
współczynniki rozbieżności R dla />2σ(/) «1=0.0513, wR2=0.1007 R1=0.0309, >wR2=0.0899
współczynniki rozbieżności R dla wszystkich refleksów R1 =0.0420, wR2=0.967 R1=0.0314, wR2=0.0869
{BuOOZn[N(2,6-C6H4(/'-Pr)2) =C(H)C(Bu)N(2,6-C6H4(/'-Pr)2)]2 Przykład 6 [(MeZn)3^3-OMe)a^4-O)(Bu-DAB)]2Zn Przykład 7
1 2 3
wzór sumaryczny C36H32N4O4Zn2 C41H90N4OsZng
Mr 715.4 1355.5
układ krystalograficzny jednoskośny trójskośny
grupa przestrzenna P 21/c P-1 (2)
temperatura [K] 100(2) 100(2)
a [A] 25.4500(19) 9.4810(7)
b [A] 11.3020(9); 10.6910(9)
c [A] 27.0530(17) 15.1790(14)
α [°] 90.00 87.11(0)
β [°] 115.17(1) 77.92(0)
Y [°] 90.00 75.79(0)
objętość komórki elementarnej [A3] 7042.80(1) 1458.48(243)
liczba cząsteczek w komórce elementarnej 8 1
gęstość obliczona [g cm3] 1.349 1.5432
użyte promieniowanie Mo. ... λ=0,71073 A
zakres kątowy 2θ[°] 2.01-20.81 3.37-21.26
liczba zmierzonych refleksów 3647 3195
liczba: danych / parametrów 3647/352 3202/281
wskaźnik dopasowania GOOF 1.084 1.136
PL 213 271 B1 cd. tabeli 1
1 2 3
współczynniki rozbieżności R dla />2σ(/) R1 =0.1449, wR2 =0.2085 R1 =0.0873 wR2=0.1401
współczynniki rozbieżności R dla wszystkich refleksów R1 =0.0996, wR2=0.1892 R1 =0.1324, wR2 =0.1324
[(MeZn)a(p 3-OMe)a(p4-O)(TMEDA)]2Zn Przykład 9
wzór sumaryczny C33H80N4O8Zng
Mr 1239.3
układ krystalograficzny jednoskośny
grupa przestrzenna P 21/c
temperatura [K] 293(2)
a [A] 10.8030(3)
b [A] 10.8800(3)
c [A] 19.7000(5)
α [°] 90.00
β [°] 95.76(7)
Y [°] 90.00
objętość komórki elementarnej [A3] 2303.75(39)
liczba cząsteczek w komórce 2
elementarnej
gęstość obliczona [g cm-3] 1.13239
użyte promieniowanie Mo.... λ=0,71073 A
zakres kątowy 2Θ [°] 2.08-27.45
liczba zmierzonych refleksów 9674
liczba: danych / parametrów 5175/94
wskaźnik dopasowania GOOF 1.691
współczynniki rozbieżności R dla />2σ(/) R1=0.0903, wR2=0.2419
współczynniki rozbieżności R dla wszystkich refleksów R1=0.0739, wR2=0.2268
Zastrzeżenia patentowe

Claims (16)

  1. Zastrzeżenia patentowe
    1. Prekursory nanocząstek tlenku cynku o wzorach [L]mZnx[R]y[OOR]z[O]n, [L]mZnx[R]y[OR]z[O]n, w których L oznacza dwu- lub wielofunkcyjny aprotonowy ligand neutralny, R oznacza grupę alkilową C1-C10, prostą lub rozgałęzioną, benzylową, fenylową, cykloheksylową, m oznacza liczbę od 1 do 6, x oznacza liczbę od 1 do 12, y oznacza liczbę od 0 do 12, z oznacza liczbę od 1 do 12, n oznacza liczbę od 0 do 10.
  2. 2. Prekursory według zastrz. 1, znamienne tym, że jako ligand stosuje się związek organiczny zawierający co najmniej dwa zasadowe centra Lewisa.
  3. 3. Prekursory według zastrz. 1 albo 2, znamienne tym, że jako ligand stosuje się ligand zawierający co najmniej dwa centra Lewisa typu azotowo-azotowego, tlenowo-azotowego, ewentualnie rozbudowany o dodatkowe centra azotowe i/lub tlenowe.
  4. 4. Prekursory według zastrz. 1-3, znamienne tym, że jako ligand wielofunkcyjny stosuje się neutralny zawiązek organiczny, w którym centra zasadowe Lewisa są rozdzielone nasyconym lub nienasyconym łańcuchem węglowym o 1-3 atomach węgla w łańcuchu.
    PL 213 271 B1
  5. 5. Prekursory według zastrz. 1-4, znamienny tym, że jako ligand stosuje się neutralny związek organiczny zawierający co najmniej dwa centra zasadowe Lewisa i posiadający co najmniej jedną grupę funkcyjną wybraną z grup: pirydynowej, pirazynowej, pirymidynowej, pirazolowej, ketoiminowej.
    ketonowej, oraz co najmniej jedną z grup: iminowych lub ketonowych.
  6. 6. Prekursory według zastrz. 1-5, znamienny tym, że jako ligand wielofunkcyjny stosuje się związek organiczny zawierający co najmniej dwa centra zasadowe Lewisa, o wzorze 1 lub wzorze 2 lub wzorze 3 lub wzorze 4 lub wzorze 5 lub wzorze 6 lub wzorze 7 lub wzorze 8,
    PL 213 271 B1 przy czym dla wzoru 1, wzoru 2, wzoru 3, R1 oznacza atom węgla połączony z jednym z podstawionych lub niepodstawionych układów: pirydynowych, pirazynowych, pirymidynowych, chinolinowych, albo oznacza grupę funkcyjną o wzorze 9 lub o wzorze 10 lub o wzorze 11,
    R2, R3, R4, R5, R6, R7 oznaczają atom węgla, bądź atom węgla połączony z: grupą alkilową prostą lub rozgałęzioną C1-C6, grupą fenylową ewentualnie podstawioną, grupą benzylową ewentualnie podstawioną, grupę arylową, zaś dla wzoru 4 i wzoru 5 R1, R2, R3, R4, R5, R6 oznacza atom węgla, ewentualnie połączony z: grupą alkilową prostą lub rozgałęzioną C1-C6, grupą fenylową ewentualnie podstawioną, grupą benzylową ewentualnie podstawioną, grupę arylową, natomiast R oznacza grupę alkilową prostą lub rozgałęzioną C1-C6, grupę fenylową ewentualnie podstawioną, grupę benzylową ewentualnie podstawioną, grupę arylową, zaś R' oznacza grupę alkilową prostą lub rozgałęzioną C1-C6, grupę fenylową ewentualnie podstawioną, grupę benzylową ewentualnie podstawioną, grupę arylową.
  7. 7. Sposób otrzymywania prekursorów nanocząstek tlenku cynku, określonych w zastrz. 1-6, na drodze utleniania związku cynkoorganicznego w rozpuszczalniku organicznym, znamienny tym, że działaniu czynnika utleniającego poddaje się wyjściowy kompleks cynkoorganiczny o wzorze [LZnR2], w którym L oznacza dwu- lub wielofunkcyjny aprotonowy ligand neutralny, a R oznacza grupę alkilową C1-C10, prostą lub rozgałęzioną, benzylową, fenylową, cykloheksylową.
  8. 8. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, ż e stosunek molowy kompleksu [LZnR2] do liganda wynosi od 1: 1 do 10: 1.
  9. 9. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że stosuje się bezwodny rozpuszczalnik organiczny.
  10. 10. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że stosuje się rozpuszczalnik organiczny zawierający wodę.
  11. 11. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że stężenie wody w rozpuszczalniku organicznym nie jest wyższe niż 0,5%.
  12. 12. Sposób według zastrz. 7-11, znamienny tym, że jako rozpuszczalnik organiczny stosuje się toluen, tetrahydrofuran, heksan, chlorek metylenu oraz inny rozpuszczalnik organiczny niezawierający grupy hydroksylowej, w którym dobrze rozpuszczalny jest prekursor, oraz ich mieszaniny.
  13. 13. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że jako czynnik utleniający stosuje się tlen, powietrze atmosferyczne lub ich mieszaniny.
  14. 14. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że reakcję prowadzi się w temperaturze od - 78°C do 100° C.
  15. 15. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że reakcję prowadzi się dla stężenia molowego dialkilocynkowej pochodnej cynku R2ZnL od 0,01 mol/l do 10 mol/l.
  16. 16. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że reakcję prowadzi się w czasie od 1 minuty do 96 godzin.
PL385938A 2008-08-22 2008-08-22 Prekursory nanocząstek tlenku cynku i sposób wytwarzania prekursorów nanocząstek tlenku cynku PL213271B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL385938A PL213271B1 (pl) 2008-08-22 2008-08-22 Prekursory nanocząstek tlenku cynku i sposób wytwarzania prekursorów nanocząstek tlenku cynku

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL385938A PL213271B1 (pl) 2008-08-22 2008-08-22 Prekursory nanocząstek tlenku cynku i sposób wytwarzania prekursorów nanocząstek tlenku cynku

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL385938A1 PL385938A1 (pl) 2010-03-01
PL213271B1 true PL213271B1 (pl) 2013-02-28

Family

ID=43012839

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL385938A PL213271B1 (pl) 2008-08-22 2008-08-22 Prekursory nanocząstek tlenku cynku i sposób wytwarzania prekursorów nanocząstek tlenku cynku

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL213271B1 (pl)

Cited By (3)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
CN103221509A (zh) * 2010-07-07 2013-07-24 波兰科学院物理化学研究所 发光化合物、发光化合物的制备方法和其应用
WO2020231280A1 (en) * 2019-05-15 2020-11-19 NANOXO sp. z o.o. Method of preparation of zinc oxide nanoparticles, zinc oxide nanoparticles obtained by this method and their use
WO2022015180A1 (en) * 2020-07-17 2022-01-20 NANOXO sp. z o.o. Method of preparation of zinc-oxygen-based nanoparticles, zinc peroxide nanoparticles obtained by this method and their use

Cited By (3)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
CN103221509A (zh) * 2010-07-07 2013-07-24 波兰科学院物理化学研究所 发光化合物、发光化合物的制备方法和其应用
WO2020231280A1 (en) * 2019-05-15 2020-11-19 NANOXO sp. z o.o. Method of preparation of zinc oxide nanoparticles, zinc oxide nanoparticles obtained by this method and their use
WO2022015180A1 (en) * 2020-07-17 2022-01-20 NANOXO sp. z o.o. Method of preparation of zinc-oxygen-based nanoparticles, zinc peroxide nanoparticles obtained by this method and their use

Also Published As

Publication number Publication date
PL385938A1 (pl) 2010-03-01

Similar Documents

Publication Publication Date Title
Prochowicz et al. Zinc hydroxides and oxides supported by organic ligands: synthesis and structural diversity
Zhang et al. Main-group metal complexes of α-diimine ligands: structure, bonding and reactivity
Brennan et al. Bulk and nanostructure group II-VI compounds from molecular organometallic precursors
Butovskii et al. Rare earth–metal bonding in molecular compounds: recent advances, challenges, and perspectives
Wu et al. Hydrolytic synthesis and structural characterization of lanthanide-acetylacetonato/hydroxo cluster complexes–A systematic study
Valyaev et al. Post-coordination backbone functionalization of an imidazol-2-ylidene and its application to synthesize heteropolymetallic complexes incorporating the ambidentate IMes CO2− ligand
Yapryntsev et al. Eu-Doped layered yttrium hydroxides sensitized by a series of benzenedicarboxylate and sulphobenzoate anions
Carenco et al. White phosphorus as single source of “P” in the synthesis of nickel phosphide
Ni et al. Lanthanoid-containing open Wells–Dawson silicotungstates: synthesis, crystal structures, and properties
KR20160125181A (ko) 활성탄에 고정화된 코어-쉘 구조 구리 나노입자의 제조방법 및 이를 촉매로 이용한 칼코게나이드 화합물의 제조방법
KR20120036338A (ko) 금속 나노결정의 유기혼화성 및 수혼화성 조성물의 제조방법 및 이에 따라 제조된 조성물
PL213271B1 (pl) Prekursory nanocząstek tlenku cynku i sposób wytwarzania prekursorów nanocząstek tlenku cynku
Visinescu et al. [Fe (phen)(CN) 4]−: a suitable metalloligand unit to build 3d–4f heterobimetallic complexes with mixed bpym-cyano bridges (phen= 1, 10-phenantroline, bpym= 2, 2′-bipyrimidine)
Litvinova et al. Ladder coordination polymers built from [{Re4Q4 (CN) 12] 4− cluster anions (Q= S, Se, Te) and [Gd (phen)(H2O) 3Gd (phen)(H2O) 2 (μ-OH) 2] 4+ dimeric cationic fragments
Vázquez-Garcı́a et al. New cyclometallated platinum (II) compounds with thiosemicarbazones: crystal and molecular structure of [Pt {4-MeC6H3C (Me) NN C (S) NH2}(PPh3)]
Kim et al. The formation mechanism of CdSe QDs through the thermolysis of Cd (oleate) 2 and TOPSe in the presence of alkylamine
Krupiński et al. Tetrahedral M4 (μ4-O) Motifs Beyond Zn: Efficient One-Pot Synthesis of Oxido–Amidate Clusters via a Transmetalation/Hydrolysis Approach
Noshiranzadeh et al. Synthesis, crystal structure, spectroscopic studies and magnetic behavior of a new diphosphonate-bridged dinuclear copper (II) complex
Vorotnikova et al. Sodium salt of octahedral molybdenum iodide cluster with glycolate ligands and its hydrolytic behavior
Roesky Compounds with low-valent group 13 metals as ligands for electron poor main group and transition metals
Helen Reactions of dihalogenotriorgano-phosphorus,-arsenic and-antimony compounds with [Fe 2 (CO) 9]. Single-crystal structures of the iron (III) complexes [(Ph 3 PO) 2 H][FeBr 4] and [Ph 4 Sb][Fel 4] ĚPh 3 Sbl 2 and of [Fe (CO) 3 (Ph 3 P) 2]
Völcker et al. Slow magnetic relaxation in tris (diphosphanylamido) and tetra (phosphanoamido) dysprosium complexes
Liu et al. Synthesis, structure, and characterization of a series of Ag (I), Cu (II) and Ni (II) complexes based on 2, 5-dimethyl-1, 3, 4-thiodiazole
KR100582921B1 (ko) 아미노알콕사이드 리간드 함유 금속 화합물로부터 금속나노 입자의 제조 방법
Shi et al. A strategy for the build-up of transition-metal complexes containing tripodal [ArPOS 2] 2− and [ArPS 3] 2− ligands (Ar= 4-anisyl)