PL211265B1 - Sposób otrzymywania kompozytu polimerów termoplastycznych - Google Patents

Sposób otrzymywania kompozytu polimerów termoplastycznych

Info

Publication number
PL211265B1
PL211265B1 PL386585A PL38658508A PL211265B1 PL 211265 B1 PL211265 B1 PL 211265B1 PL 386585 A PL386585 A PL 386585A PL 38658508 A PL38658508 A PL 38658508A PL 211265 B1 PL211265 B1 PL 211265B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
composite
aluminosilicate
ethylene
modified
molecular weight
Prior art date
Application number
PL386585A
Other languages
English (en)
Other versions
PL386585A1 (pl
Inventor
Stanisław Kudła
Waldemar Lipiński
Ryszard Szulc
Original Assignee
Inst Ciężkiej Syntezy Organicznej Blachownia
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Inst Ciężkiej Syntezy Organicznej Blachownia filed Critical Inst Ciężkiej Syntezy Organicznej Blachownia
Priority to PL386585A priority Critical patent/PL211265B1/pl
Publication of PL386585A1 publication Critical patent/PL386585A1/pl
Publication of PL211265B1 publication Critical patent/PL211265B1/pl

Links

Landscapes

  • Compositions Of Macromolecular Compounds (AREA)

Description

(12) OPIS PATENTOWY (19) PL (11) 211265 (13) B1 (21) Numer zgłoszenia: 386585 (51) Int.Cl.
C08L 23/04 (2006.01) C08K 3/34 (2006.01) C08K 13/02 (2006.01) (22) Data zgłoszenia: 24.11.2008 C08J 3/20 (2006.01)
C08J 5/10 (2006.01) (54) Sposób otrzymywania kompozytu polimerów termoplastycznych
(43) Zgłoszenie ogłoszono: 07.06.2010 BUP 12/10 (73) Uprawniony z patentu: INSTYTUT CIĘŻKIEJ SYNTEZY ORGANICZNEJ BLACHOWNIA, Kędzierzyn-Koźle, PL
(45) O udzieleniu patentu ogłoszono: 30.04.2012 WUP 04/12 (72) Twórca(y) wynalazku: STANISŁAW KUDŁA, Kędzierzyn-Koźle, PL WALDEMAR LIPIŃSKI, Kędzierzyn-Koźle, PL RYSZARD SZULC, Kędzierzyn-Koźle, PL
PL 211 265 B1
Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku jest sposób otrzymywania kompozytu polimerów termoplastycznych na bazie polimerów termoplastycznych i glinokrzemianów warstwowych stosowany do produkcji wyrobów mających szerokie zastosowanie w przemyśle specjalistycznych tworzyw sztucznych.
Glinokrzemiany warstwowe są minerałami występującymi powszechnie w skorupie ziemskiej, w szeregu różnych odmianach różniących się budową i składem chemicznym. Od dawna miały one zastosowanie praktyczne, jednak ich rola wzrosła niepomiernie w ostatnich kilku latach ze względu na gwałtowny rozwój tak zwanej nanotechnologii, w szczególności badań dotyczących syntezy i zastosowania nanokompozytów polimerowych. Nanokompozyty polimerowe są to takie kompozyty, w których choć jeden składnik ma wymiary na poziomie nanometrów - z reguły od 1 do kilkuset nanometrów. Nanokompozyty polimerowe wytwarza się na bazie polimerów zarówno termoplastycznych jak i termoutwardzalnych, takich jak na przykład żywice epoksydowe, poliuretany, polisiloksany, poliamidy, poliolefiny, polistyren i jego kopolimery, poli(tereftalan etylenu) czy poli(metakrylan metylu).
Drugim, obok polimeru, składnikiem kompozytów są substancje nieorganiczne, przede wszystkim różnego rodzaju krzemiany warstwowe, głównie montmorylonit, krzemionka, ale również fulereny oraz rurki fulerenowe, tak zwane nanorurki, metale, tlenki metali, rozmaite związki nieorganiczne oraz gazy w tak zwanych nanopiankach polimerowych. Główny przedstawiciel glinokrzemianów warstwowych, montmorylonit, jest zbudowany z trójwarstwowych pakietów składających się z jednej warstwy o strukturze oktaedrycznej zamkniętej między dwiema warstwami tetraedrycznymi. Pomiędzy warstwami znajdują się kationy metali - głównie sodu. W zależności od struktury pakietów wyróżnia się na przykład montmorylonit dioktaedryczny albo trioktaedryczny - saponit, a w zależności od rodzaju obecnego kationu - montmorylonit sodowy, wapniowy lub potasowy. Ogólny jego wzór chemiczny to: Al4Si8O20(OH)4 x nH2O. Odległość pakietów w strukturach montmorylonitu zależy od rodzaju kationu; wzrasta ona po nasyceniu wodą, a zwłaszcza kationami organicznymi. Tak zbudowany montmorylonit jest hydrofilowy, co ogranicza jego kompatybilność z większością masowo stosowanych polimerów; dla jego użycia w procesach wytwarzania nanokompozytów zachodzi zatem konieczność jego hydrofobizacji, W chwili obecnej producenci oferują bardzo szeroką gamę nanocząstek przeznaczonych do wytwarzania nanokompozytów. Największym dostawcą nanoglinek przeznaczonych specjalnie do syntezy nanokompozytów tworzyw sztucznych jest amerykańska firma Nanocor Inc., będąca własnością korporacji AMCOL International. Firma ta rozpoczęła w roku 1998 sprzedaż nanoglinek pod nazwą handlową Nanomer. Obecnie oferuje ona trzy główne kategorie produktów: wyżej wspomniane nanoglinki, koncentraty nanoglinek oraz gotowe nanokompozyty, przy czym zarówno koncentraty jak i gotowe nanokompozyty są produkowane i sprzedawane przez firmy partnerskie: PolyOne Corporation koncentraty Nanoblend; Mitsubishi Gas Chemical Corp. - nanokompozyty Imperm o własnościach barierowych, przeznaczone do wytwarzania opakowań (butelki na soki i piwo, folie wielowarstwowe, powlekane kartony papierowe, rury, zbiorniki na paliwo i inne chemikalia); Bayer Corp. - nanokompozyt Durethan KU2-2601 oparty na nylonie 6, przeznaczony do wytwarzania folii i powlekania papieru; Honeywell Polymers - nanokompozyty Aegis (odmiana NS - oparta na nylonie 6, przeznaczona również do wytwarzania folii i powlekania papieru oraz jej wersja o większej zawartości nanoglinki przeznaczona do zastosowań konstrukcyjnych, a także odmiana OX przeznaczona do produkcji butelek na piwo). Produkty Nanomer (nanoglinki) wytwarzane są w szeregu odmianach, przy czym przeznaczone są one głównie do stosowania łącznie z nylonem 6 i 6.6 oraz z tworzywami termoutwardzalnymi (żywice epoksydowe). Dostępna jest również jedna odmiana kompozytu polipropylenu, o nazwie handlowej Polypro N.6H, zawierająca 6 cg/g nanoglinki Nanomer. Firma PolyOne Corporation oferuje mieszanki i koncentraty Nanoblend. Mieszanki Nanoblend są to produkty gotowe do użycia (formowania - głównie metodą wtryskową). Mogą być stosowane w wielu kierunkach: jako części samochodów, sprzętu AGD, w przemyśle opakowań, do wyrobu rur i przewodów, mebli biurowych. Dostępne są dwie odmiany mieszanek Nanoblend: LST 5501 i LST 5571. Mają one gęstość 0,95 g/cm3, wytrzymałość na rozciąganie, odpowiednio: 39 i 30 MPa i udarność według testu Izoda z karbem: 27 i 374 J/m. Firma PolyOne Corporation oferuje pięć odmian koncentratów Nanoblend MB; 1001, 1201, 2001, 2101 i 2201. Mogą one zastąpić substancje stosowane do tej pory dla uzyskania efektu wzmocnienia polimeru, takie jak napełniacze mineralne czy włókna szklane, umożliwiają również zmniejszenie ilości dodawanych uniepalniaczy. Zawierają około 40 cg/g nanoglinki; resztę stanowi polimer bazowy, którym jest polipropylen (1001, 1201) bądź polietylen (2001, 2101, 2201). Mogą być stosowane do wytwarzania tworzyw przeznaczonych do formowania metodą wtrysku, wytłaczania i wytłaczania zrozdmuchem.
PL 211 265 B1
Zaleca się ich dodatek rzędu 10-20 cg/g. Innym znaczącym producentem nanoglinek, które mogą znaleźć zastosowanie w tworzywach poliolefinowych jest również amerykańska firma Southern Clay Products, będąca częścią firmy Rockwood Specialties, Inc. Firma ta wytwarza modyfikowany montmorylonit pod nazwą handlową Cloisite. Są to białawe proszki o uziarnieniu: 10% poniżej 2 μm, 50% poniżej 6 μm i 90% poniżej 13 μm:
- Cloisite Na+ - montmorylonit naturalny, niemodyfikowany, o zdolności jonowymiennej 92,6 meq/100g glinki,
- Cloisite 10A - montmorylonit modyfikowany IV-rzędową solą amoniową (chlorek 2M-B-HT) użytą w ilości 125 meq/100 g glinki,
- Cloisite 15A - montmorylonit modyfikowany IV-rzędową solą amoniową (chlorek 2M-2HT) użytą w ilości 125 meq/100 g glinki,
- Cloisite 20A - montmorylonit modyfikowany IV-rzędową solą amoniową (chlorek 2M-2HT) użytą w ilości 95 meq/100 g glinki,
- Cloisite 25A - montmorylonit modyfikowany IV-rzędową solą amoniową (siarczan metylowy 2M-HT-TL8) użytą w ilości 95 meq/100 g glinki, produkt dostępny jedynie w USA,
- Cloisite 30B - montmorylonit modyfikowany IV-rzędową solą amoniową (chlorek M-T-2EtOT), użytą w ilości 90 meq/100 g glinki, produkt niedostępny w Unii Europejskiej,
- Cloisite 93A - montmorylonit modyfikowany Ill-rzędową solą amoniową (wodorosiarczan M-2HT) użytą w ilości 90 meq/100 g glinki; produkt niedostępny w Unii Europejskiej.
Każdorazowo 1 meq = 1 mmol.
Zgodnie z oznakowaniem producenta symbole użyte do określenia budowy chemicznej modyfikatora odpowiadają podstawnikom znajdującym się przy atomie azotu: M - grupa metylowa, B - grupa benzylowa, HT - uwodorniona grupa łojowa (~65% C18, ~30% C16, ~5% C14), TL8 - grupa 2-etyloheksylowa, T - grupa łojowa, EtOT - grupa 2-hydroksyetylowa.
Spośród europejskich producentów nanoglinek mogących znaleźć zastosowanie przy produkcji nanokompozytów poliolefinowych wymienić należy włoską firmę Laviosa Chimica Mineraria S.p.A., produkującą glinki o nazwie handlowej Dellite:
- Dellite LVF - montmorylonit naturalny, niemodyfikowany, o zdolności jonowymiennej 105 meq/100 g glinki,
- Dellite HPS - montmorylonit naturalny, niemodyfikowany, o zdolności jonowymiennej 128 meq/100 g glinki,
- Dellite 67G - montmorylonit modyfikowany IV-rzędową solą amoniową (2M-2HT),
- Dellite 72T - montmorylonit modyfikowany IV-rzędową solą amoniową (2M-2HT),
- Dellite 43B - montmorylonit modyfikowany IV-rzędową solą amoniową (2M-B-HT),
- Dellite 26C - montmorylonit modyfikowany IV-rzędową solą amoniową (M-2EtOT-OL).
OL oznacza grupę oleilową. Zalecana wielkość dodatku nanoglinki Dellite wynosi 1-5 cg/g. Również niemiecka firma Sϋd-Chemie AG prowadzi sprzedaż modyfikowanych glinek o nazwie handlowej Nanofil (2, 5, 15 i 32). Są to bentonity modyfikowane IV-rzędowymi aminami: dimetylodialklowymi - Nanofil 5 i 15 lub dimetylobenzyloalkilowymi - Nanofil 2 i 32. Ostatnio firma ta donosiła o opracowaniu produktów nowej generacji, na przykład Nanofil SE3000, który szczególnie nadaje się do stosowania w uniepalnionych tworzywach bezalogenowych, przydatnych dla przemysłu kablowego. W Polsce prace badawczo-rozwojowe związane z przemysłową produkcją modyfikowanych glinek tego typu koncentrują się wokół Zakładów Górniczo-Metalowych Zębiec S.A. W ich wyniku opracowano doświadczalne partie produktów o nazwie handlowej NanoBent.
Celem wynalazku było opracowanie sposobu otrzymywania kompozytów na bazie polimerów termoplastycznych oraz glinokrzemianów warstwowych, przeznaczonych do produkcji wyrobów z tworzyw sztucznych o szczególnie korzystnych właściwościach mechanicznych.
W czasie prowadzenia prac badawczych dotyczących sposobu otrzymywania kompozytów termoplastycznych poliolefin i glinokrzemianów warstwowych nieoczekiwanie stwierdzono, że łączne wprowadzenie do dwóch wyżej podanych składników niewielkiej ilości poroforu oraz poliolefiny małocząsteczkowej powoduje uzyskanie kompozytu o właściwościach wytrzymałościowych korzystniejszych, niż właściwości kompozytu niezawierającego łącznego dodatku poroforu oraz poliolefiny małocząsteczkowej. Efekt ten nie został do tej pory opisany w literaturze a jego mechanizm nie jest znany. Przypuszczać można, że w podwyższonej temperaturze przetwórstwa tworzyw poliolefinowych porofor ulega rozkładowi z wydzieleniem produktów gazowych, które w wyniku ekspansji objętościowej powodują zwiększenie intensywności procesu rozsuwania warstewek glinokrzemianu, co przyczynia się do
PL 211 265 B1 zwiększenia stopnia homogeniczności kompozytu. Obecność poliolefiny małocząsteczkowej może wpływać na zmniejszenie lepkości stopu polimerowego, dzięki czemu proces ekspansji objętościowej nanopęcherzyków gazu tworzących się w wyniku rozkładu poroforu jest znacznie ułatwiony.
Sposób według wynalazku polega na tym, że sporządza się mieszaninę złożoną z:
77,0-99,5 cg/g homopolimeru etylenu bądź kopolimeru etylenu z propylenem, butenem, heksenem, oktenem, octanem winylu, styrenem bądź monomerem akrylowym, w którym etylen stanowi co najmniej 30% merów i którego wskaźnik szybkości płynięcia oznaczony w temperaturze 190°C pod obciążeniem 2,16 kg wynosi nie więcej niż 50 g/10 minut,
0,5-15,0 cg/g glinokrzemianu warstwowego w formie soli sodowej, wapniowej lub potasowej bądź modyfikowanego dowolną IV-rzędową solą amoniową o wielkości ziarna poniżej 2 mm, azodikarbonamidu w ilości 0,1-25% w stosunku do masy glinokrzemianu warstwowego, wosku polietylenowego o średniej masie cząsteczkowej mniejszej niż 30% średniej masy cząsteczkowej polimeru stanowiącego główny składnik kompozytu, w ilości 0,1% do 25% w stosunku do masy glinokrzemianu,
0,1-1 cg/g przeciwutleniacza fenolowego, po czym mieszaninę tę homogenizuje się w temperaturze 100-200°C przez 1-60 minut.
Do otrzymywania kompozytu sposobem według wynalazku stosuje się homopolimer etylenu bądź kopolimer etylenu z innym monomerem, w którym etylen stanowi co najmniej 30% merów i którego wskaźnik szybkości płynięcia, oznaczony w temperaturze 190°C pod obciążeniem 2,16 kg, wynosi nie więcej niż 50 g/10 minut. W roli tej może być użyta dowolna odmiana polietylenu małej, średniej bądź dużej gęstości, oznaczana w obrocie handlowym symbolami takimi jak: LDPE, MDPE, HDPE. Użyty może być również dowolny termoplastyczny kopolimer etylenu z innymi monomerami, w szczególności kopolimery z α-olefinami C4-C8, oznaczane jako LLDPE, z octanem winylu, oznaczane jako EVA, a także z innymi monomerami, takimi jak propylen, styren czy monomery akrylowe. Ważne jest, aby ten polimer miał odpowiednio wysoką masę cząsteczkową, co umożliwi jego wykorzystanie do wytwarzania wyrobów formowanych. Jako miarę masy cząsteczkowej homopolimeru etylenu bądź kopolimeru etylenu z innym monomerem przyjęto wielkość wskaźnika szybkości płynięcia, zgodnie z normą PN-EN ISO 1133 (procedura A). Do otrzymywania kompozytu sposobem według wynalazku można stosować dowolny glinokrzemian warstwowy, zarówno pochodzenia naturalnego jak i syntetycznego, niemodyfikowany bądź modyfikowany dowolnym związkiem chemicznym. Ważne jest, aby glinokrzemian miał budowę warstwową i mógł ulegać procesom interkalacji oraz eksfoliacji. Przez określenie interkalacja rozumie się możliwość penetracji molekuł związków chemicznych, modyfikatorów, pomiędzy warstwy glinokrzemianu, której towarzyszy odsunięcie od siebie warstewek minerału na stosunkowo niewielką odległość, przy zachowaniu warstwowej struktury minerału. Eksfoliacja jest procesem zmian idących dalej, powodujących całkowity zanik oddziaływań między poszczególnymi warstewkami minerału, w rezultacie którego poszczególne warstewki zostają całkowicie izolowane od siebie przez molekuły otaczającego je środowiska - w przypadku kompozytów polimerowych przez makrocząsteczki tak zwanej matrycy polimerowej. Do otrzymywania kompozytu sposobem według wynalazku stosuje się porofor, czyli substancję ulegającą rozkładowi termicznemu w podwyższonej temperaturze wyższej niż 100°C z wydzieleniem dużej ilości produktów gazowych, takich jak N2 i CO2, będący dowolną substancją chemiczną ulegającą rozkładowi termicznemu w podwyższonej temperaturze, około 100°C, z wydzieleniem produktów gazowych takich jak azot, tlenek i dwutlenek węgla i inne. Korzystne jest, aby porofor charakteryzował się wysokim stopniem konwersji masy do produktów gazowych, oraz aby wśród produktów rozkładu nie znajdowała się para wodna. Najkorzystniejszy w tej roli jest azodikarbonamid o wzorze chemicznym H2N-CO-N=N-CO-NH2. Jest to substancja łatwo dostępna, wytwarzana w różnych odmianach i od lat stosowana w przemyśle przetwórstwa tworzyw sztucznych do wytwarzania spienionych odmian tworzyw, tak zwanych pianek. W roli małocząsteczkowego polimeru użytego do modyfikacji glinokrzemianu stosować można dowolny polimer o budowie chemicznej zbliżonej do budowy chemicznej polimeru, który stanowić będzie główny składnik kompozytu. Ważne jest, aby średnia masa cząsteczkowa polimeru małocząsteczkowego była mniejsza niż około 30% średniej masy cząsteczkowej polimeru, stanowiącego główny składnik kompozytu. Dla przykładu, kompozyty poliolefinowe zawierać mogą woski poliolefinowe, modyfikowane woski poliolefinowe, matocząsteczkowy polibuten, poliizobuten, małocząsteczkowy polibutadien z końcowymi grupami hydroksylowymi. Nie jest wymagane, aby polimer małocząsteczkowy miał w swej cząsteczce grupy polarne. Ilości poroforu oraz polimeru małocząsteczkowego mogą być różne, w zależności od założonego
PL 211 265 B1 stopnia modyfikacji. W praktyce mogą one mieścić się w zakresie od 0,1% do 25% każdej substancji, w przeliczeniu na masę glinokrzemianu. Najlepiej, jeż eli proporcja masowa mię dzy poroforem a polimerem małocząsteczkowym wynosi od 1:50 do 50:1.
P r z y k ł a d 1
W walcarce laboratoryjnej umieszcza się :
- 85% cg/g polietylenu małej gęstości, LDPE, o wskaźniku szybkości płynięcia 2,0 g/10 minut,
- 10 cg/g montmorylonitu modyfikowanego IV-rzędową solą amoniową,
- 2,2 cg/g azodikarbonamidu,
- 2,2 cg/g modyfikowanego wosku polietylenowego o nazwie handlowej WP2,
- 0,6 cg/g przeciwutleniacza o nazwie handlowej lrganox 1010.
Całość homogenizuje się przez 10 minut w temperaturze 130°C.
Tak otrzymany kompozyt po procesie walcowania poddaje się prasowaniu przy użyciu prasy hydraulicznej. Z otrzymanych wyprasek wycina się kształtki do badań właściwości wytrzymałościowych przy rozciąganiu.
P r z y k ł a d 2 - porównawczy
W walcarce laboratoryjnej umieszcza się:
- 87,2 cg/g polietylenu małej gęstości, LDPE, o wskaźniku szybkości płynięcia 2,0 g/10 minut,
- 10 cg/g montmorylonitu modyfikowanego IV-rzędową solą amoniową,
- 2,2 cg/g modyfikowanego wosku polietylenowego,
- 0,6 cg/g przeciwutleniacza o nazwie handlowej lrganox 1010.
Całość homogenizuje się przez 10 minut w temperaturze 130°C.
P r z y k ł a d 3 - porównawczy
W walcarce laboratoryjnej umieszcza się:
- 85 cg/g polietylenu małej gęstości, LDPE, o wskaźniku szybkości płynięcia 2,0 g/10 min,
- 10 cg/g montmorylonitu modyfikowanego IV-rzędową solą amoniową,
- 2,2 cg/g azodikarbonamidu,
- 2,2 cg/g polietylenu wysokiej gęstości, HDPE,
- 0,6 cg/g przeciwutleniacza o nazwie handlowej lrganox 1010.
Całość homogenizuje się przez 10 minut w temperaturze 130°C.
Tabela przedstawia wyniki oznaczeń właściwości wytrzymałościowych przy rozciąganiu przeprowadzonych dla kompozytów o składzie jak w przykładach 1-3
Kompozyt Właściwości wytrzymałościowe przy rozciąganiu
Maksymalne naprężenie rozciągające MPa Naprężenie przy zerwaniu MPa Wydłużenie względne przy zerwaniu % Granica plastyczności MPa
1 14,4 13,8 500 11,4
2 - porównawczy 11,9 10,1 350 9,9
3 - porównawczy 10,6 9,8 295 9,4
Jak wynika z danych zawartych w tabeli, kompozyt otrzymany sposobem według wynalazku wykazuje zdecydowanie korzystniejsze właściwości wytrzymałościowe. Wszystkie parametry oznaczone dla tego tworzywa są o kilkadziesiąt procent większe niż parametry tworzyw otrzymanych w przykładach porównawczych. Oznacza to, że wyroby wykonane z tworzywa otrzymanego sposobem według wynalazku, na przykład rury, torby, folie czy dowolne inne kształty, będą mogły przenosić większe obciążenia mechaniczne bez zniszczenia. Poprawę tych parametrów można prawdopodobnie przypisać większemu stopniowi delaminacji i eksfoliacji warstewek użytego glinokrzemianu.

Claims (1)

  1. Zastrzeżenie patentowe
    Sposób otrzymywania kompozytu polimerów termoplastycznych przy użyciu typowych metod przetwórczych takich jak walcowanie, mieszanie w mieszalniku periodycznym bądź mieszanie w mieszalniku o działaniu ciągłym typu wytłaczarki jedno- bądź dwuślimakowej, znamienny tym, że sporządza się mieszaninę złożoną z:
    77,0-99,5 cg/g homopolimeru etylenu bądź kopolimeru etylenu z propylenem, butenem, heksenem, oktenem, octanem winylu, styrenem bądź monomerem akrylowym, w którym etylen stanowi co najmniej 30% merów i którego wskaźnik szybkości płynięcia oznaczony w temperaturze 190°C pod obciążeniem 2,16 kg wynosi nie więcej niż 50 g/10 minut, 0,5-15,0 cg/g glinokrzemianu warstwowego w formie soli sodowej, wapniowej lub potasowej bądź modyfikowanego dowolną IV-rzędową solą amoniową o wielkości ziarna poniżej 2 mm, azodikarbonamidu w ilości 0,1-25% w stosunku do masy glinokrzemianu warstwowego, wosku polietylenowego o średniej masie cząsteczkowej mniejszej niż 30% średniej masy cząsteczkowej polimeru stanowiącego główny składnik kompozytu, w ilości 0,1% do 25% w stosunku do masy glinokrzemianu, 0,1 -1 cg/g przeciwutleniacza fenolowego, po czym mieszaninę tę homogenizuje się w temperaturze 100-200°C przez 1-60 minut.
    Departament Wydawnictw UP RP
PL386585A 2008-11-24 2008-11-24 Sposób otrzymywania kompozytu polimerów termoplastycznych PL211265B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL386585A PL211265B1 (pl) 2008-11-24 2008-11-24 Sposób otrzymywania kompozytu polimerów termoplastycznych

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL386585A PL211265B1 (pl) 2008-11-24 2008-11-24 Sposób otrzymywania kompozytu polimerów termoplastycznych

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL386585A1 PL386585A1 (pl) 2010-06-07
PL211265B1 true PL211265B1 (pl) 2012-04-30

Family

ID=42990383

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL386585A PL211265B1 (pl) 2008-11-24 2008-11-24 Sposób otrzymywania kompozytu polimerów termoplastycznych

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL211265B1 (pl)

Also Published As

Publication number Publication date
PL386585A1 (pl) 2010-06-07

Similar Documents

Publication Publication Date Title
Guo et al. Flame retarding effects of nanoclay on wood–fiber composites
de Abreu et al. Development of new polyolefin films with nanoclays for application in food packaging
CN101784587B (zh) 包含聚烯烃、聚(羟基羧酸)和纳米粘土的树脂组合物
JP5796072B2 (ja) ポリマー複合体フォーム
Hetzer et al. Wood/polymer/nanoclay composites, environmentally friendly sustainable technology: A review
Lee et al. Thermal, mechanical and morphological properties of polypropylene/clay/wood flour nanocomposites
EP3099733B1 (en) Nanocomposite packaging film
Istrate et al. Structure and properties of clay/recycled plastic composites
Lee et al. The effects of clay dispersion on the mechanical, physical, and flame‐retarding properties of wood fiber/polyethylene/clay nanocomposites
JP2016500396A (ja) ポリマーフォーム
Majeed et al. Mechanical and Oxygen Barrier Properties of LDPE/MMT/MAPE and LDPE/MMT/EVA Nanocomposite Films: A Comparison Study.
EP3246359A1 (en) Method of producing halogen-free flame retardant polymer composites
US9279046B2 (en) Nanocomposites and nanocomposite foams and methods and products related to same
US20240150561A1 (en) Resin composition and molded product
US11161945B2 (en) Polymeric additive for improving polymer environmental stress cracking resistance properties
Chuayjuljit et al. Preparation and properties of PVC/EVA/organomodified montmorillonite nanocomposites
Dasan Nanoclay/polymer composites: recent developments and future prospects
PL211265B1 (pl) Sposób otrzymywania kompozytu polimerów termoplastycznych
PL211263B1 (pl) Kompozyt polimerów termoplastycznych
Lee Foaming of wood flour/polyolefin/layered silicate composites
Coskunses et al. Preparation and characterization of low density polyethylene/ethylene methyl acrylate glycidyl methacrylate/organoclay nanocomposites
PL213782B1 (pl) Sposób modyfikacji glinokrzemianów warstwowych
JPWO2018062200A1 (ja) 樹脂組成物、マスターバッチペレット並びに樹脂組成物成形体及びその製造方法
JP2002030181A (ja) 発泡用ポリオレフィン系樹脂組成物
Quigley et al. Improved mechanical properties of organoclay/nylon 6 nanocomposites prepared via a supercritical carbon dioxide‐aided, melt blending method

Legal Events

Date Code Title Description
LAPS Decisions on the lapse of the protection rights

Effective date: 20131124