PL208490B1 - Sposób podbijania fundamentów - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób podbijania fundamentów, zwłaszcza w warunkach trudnego dostępu lub pod poziomem wody.

Znanych jest wiele sposobów podbijania fundamentów, przy czym wybór sposobu jest przede wszystkim uzależniony od specyficznych warunków budowy. Podbijanie bezpośrednie polega na podkopaniu fundamentu i wykonaniu pod nim ściany murowanej, kamiennej lub żelbetowej stanowiącej podparcie istniejącego fundamentu, a przy tym podbijający fragment ściany musi być dociśnięty do fundamentu za pomocą klinowania, bądź iniekcji. Sposób ten uniemożliwia jednak wykonanie pracy pod poziomem wody gruntowej.

Znany jest ze zgłoszenia wynalazku nr P-322316 sposób podbijania fundamentów polegający na tym, że podbijanie fundamentów odbywa się z wnęk wyciętych z boku lub boków muru fundamentowego, lub muru i ławy fundamentowej. We wnęce umieszcza się dźwignik hydrauliczny wtłaczający segmenty pala przeciwdziałającego osiadaniu podbijanego budynku, przy czym strop wnęki wykorzystuje się bezpośrednio jako balast w celu wtłoczenia segmentów pala przenoszącego obciążenie na głębsze, nośne warstwy gruntu. Zasadniczą wadą tej metody jest możliwość uniesienia lub zniszczenia istniejącego fundamentu pełniącego rolę balastu w trakcie wciskania.

Znane jest także wykonanie pali po obu stronach fundamentu i powiązanie ich z fundamentem za pomocą rusztu żelbetowego lub stalowego w postaci belek poprzecznych przebijających fundament i równoległych po obu stronach fundamentu.

Nie zawsze jednak możliwe jest wykonanie rusztu powyżej poziomu wody gruntowej, ponieważ z reguły powinien on znaleźć się poniżej posadzki lub poziomu terenu. W obiektach o skomplikowanym kształcie lub bez ścian może być niemożliwe wykonanie pali i oczepu. Przy budowlach o charakterze zabytkowym, posadowionych na słabym podłożu, bądź na palach drewnianych, opisane metody najczęściej są niemożliwe do zastosowania, podobnie jak metoda iniekcji strumieniowej.

Stosuje się też metody podbicia fundamentu poprzez wzmocnienie jego podłoża z zastosowaniem iniekcji wzmacniającej i uszczelniającej materiałami cementowymi lub żywicznymi. Metody iniekcji są jednak ograniczone do gruntów podatnych na iniekcję, głównie piasków.

Sposób według wynalazku polega na dwufazowym wypełnieniu przestrzeni pomiędzy fundamentem a podłożem. W fazie pierwszej w pustkę pod fundamentem wprowadza się kruszywo umieszczone w workach porowatych. Jednocześnie wprowadza się pod fundament dwa rodzaje rurek iniekcyjnych, w taki sposób, że końce pierwszych z nich umieszcza się w workach z kruszywem, zaś końce drugich pomiędzy workami oraz poza nimi, drugie końce wszystkich rurek wyprowadza się na zewnątrz. W fazie drugiej wolne przestrzenie pomiędzy ziarnami kruszywa umieszczonego w worku wypełnia się mlekiem cementowym metodą iniekcyjną poprzez rurki pierwsze. Po wykonaniu iniekcji kruszywa, wykonuje się ścianę zamykającą wypełnianą przestrzeń, po czym przeprowadza się wypełnienie pozostałych pustych przestrzeni pomiędzy i poza workami poprzez rurki iniekcyjne drugie. W razie potrzeby, przed wykonaniem iniekcji, całą podbijaną przestrzeń otacza się ś cianami lub belkami w celu jej uszczelnienia.

Sposób według wynalazku pozwala na wykonanie podbicia pod poziomem wody przy braku możliwości jej obniżenia. Podanie kruszywa w workach umożliwia mechaniczne doprowadzenie i ubicie tego kruszywa w trudnodostępnych miejscach pod fundamentem, a także pod poziomem wody. Rozwiązanie umożliwia dokładne dociśnięcie materiału podbijającego fundament do spodu konstrukcji i podłoża bez potrzeby klinowania pomiędzy spodem fundamentu a podłożem. Ponadto odpowiednio dobrane ciśnienie może wywołać podniesienie fundamentu, który osiadł nadmiernie.

Sposób według wynalazku pokazano w przykładzie wykonania przedstawiając podbicie przyczółka mostu podmytego przez wodę tak, że wystąpiła pustka pomiędzy spodem przyczółka a podłożem. Rysunek przedstawia przekrój przyczółka wraz z wypełnioną przestrzenią, jaka powstała pod jego spodem.

Pod fundamentem 1 przyczółka mostu występuje pustka 2 spowodowana podmyciem. Po oczyszczeniu pustki 2, usunięciu występujących tam resztek pali drewnianych i słabej warstwy namułu, wprowadza się worki 3 wykonane z materiału przepuszczalnego, wypełnione kruszywem. W fazie pierwszej worki 3 wpycha się pod poziomem wody w głąb przestrzeni 2. Aby obniżyć ciężar kruszywa, co ułatwi wprowadzanie worków 3 pod fundament 1 w środowisku wodnym, do kruszywa dodano domieszkę materiału lekkiego. Może to być przykładowo styropian lub keramzyt. W workach 3 wewnątrz kruszywa ulokowane są końcówki rurek iniekcyjnych pierwszych 4.

PL 208 490 B1

Pomiędzy workami 3 i poza nimi umieszcza się rurki iniekcyjne drugie 5. Drugie końce wszystkich rurek wyprowadza się na zewnątrz. W fazie drugiej wolne przestrzenie pomiędzy ziarnami kruszywa umieszczonego w workach 3 wypełnia się mlekiem cementowym metodą iniekcji poprzez rurki pierwsze 4. Zawartość worków 3 staje się wysokojakościowym betonem. Pod wpływem ciśnienia iniekcji worki 3 zwiększają swoją objętość, dopasowując się szczelnie do przestrzeni pomiędzy spodem fundamentu 1 przyczółka a podłożem, powodując dociśnięcie ich do fundamentu 1 od góry oraz do podłoża od dołu. Po wykonaniu iniekcji worków 3, wykonuje się wokół przyczółka ścianę żelbetową 6, zamykającą przestrzeń pod przyczółkiem. Następnie, poprzez drugie rurki 5 wykonuje się iniekcję pozostałych wolnych przestrzeni pod przyczółkiem ograniczonych też ścianą 6.

Claims (2)

1. Sposób podbijania fundamentów z zastosowaniem iniekcji wzmacniającej i uszczelniającej, znamienny tym, że pustą przestrzeń (2) powstałą pomiędzy fundamentem (1) a podłożem wypełnia się dwufazowo, przy czym w fazie pierwszej w pustkę (2) pod fundamentem (1) wprowadza się kruszywo umieszczone w porowatych workach (3) i jednocześnie wprowadza się pod fundament (1) dwa rodzaje rurek iniekcyjnych (4, 5), w taki sposób, że końce pierwszych rurek (4) umieszcza się w workach (3) z kruszywem, zaś końce drugich rurek (5) pomiędzy workami (3) oraz poza nimi, drugie końce wszystkich rurek (4, 5) wyprowadza się na zewnątrz, a w fazie drugiej wolne przestrzenie pomiędzy ziarnami kruszywa umieszczonego w workach (3) wypełnia się mlekiem cementowym metodą iniekcyjną poprzez rurki pierwsze (4), a po wykonaniu iniekcji kruszywa, wykonuje się ścianę (6) zamykającą wypełnianą przestrzeń, po czym przeprowadza się wypełnienie pozostałych pustych przestrzeni pomiędzy i poza workami (3) poprzez rurki iniekcyjne drugie (5).

2. Sposób podbijania według zastrz. 1, znamienny tym, że w razie potrzeby, przed wykonaniem iniekcji, całą podbijaną przestrzeń otacza się ścianami lub belkami w celu jej uszczelnienia.