PL207015B1

PL207015B1 - Zastosowanie pochodnych 2-indanyloaminowych do wytwarzania leku do leczenia bólu

Info

Publication number: PL207015B1
Application number: PL370763A
Authority: PL
Inventors: Claudio Pietra; Gino Villetti
Original assignee: Chiesi Farma Spa
Priority date: 2001-12-21
Filing date: 2002-12-06
Publication date: 2010-10-29
Also published as: NO20033670D0; HUP0402664A3; WO2003053429A2; WO2003053429A3; BR0207371A; JP2005513101A; ATE336990T1; HUP0402664A2; NO20033670L; DE60122541T2; SI1321139T1; PL370763A1; DK1321139T3; CA2470990A1; PT1321139E; EP1455771B1; NZ533537A; AU2002366727A1; EP1321139B1; EP1321139A1

Description

Opis wynalazku

Niniejszy wynalazek dotyczy zastosowania pochodnych 2-indanyloaminowych przedstawionych wzorem ogólnym I,

w którym:

R stanowi wodór lub grupy C1-C4 alkilowe;

R1 stanowi wodór, C1-C10 alkil lub ewentualnie acylowany C1-C4 hydroksyalkil, przy czym acylowany C1-C4 hydroksyalkil jest wybrany z grupy obejmującej acetyloksy C1-C4 alkil, propanoiloksy C1-C4 alkil, 2-metylopropanoiloksy C1-C4 alkil i bezyloksy C1-C44 alkil;

R2 stanowi wodór, C1-C10 alkil, fenyl, fenylo C1-C10 alkil, oraz ich soli, do wytwarzania leku do leczenia bólu ostrego lub przewlekłego.

W bardziej korzystnej praktycznej realizacji, wynalazek dotyczy zastosowania 2-(2-indanyloamino)-acetamidu lub [N-(2-indanylo)-glicynamidu] objętych wzorem (I) do wytwarzania leku do leczenia przewlekłego bólu neuropatycznego.

Stan techniki

Przewlekły ból jest szerokim pojęciem, definiowanym na ogół jako ból utrzymujący się poza typowym przebiegiem ostrej choroby lub poza rozsądnym czasem, wymaganym do wyleczenia, lub który nawraca okresowo przez miesiące lub lata. Mimo że może on występować w wielu różnych postaciach i może różnić się znacznie w etiologii, przebiegu klinicznym i reakcji, wszystkie rodzaje bólu przewlekłego obejmują zasadnicze odchylenia od normy w procesach somato-sensorycznych w centralnym i/lub obwodowym układzie nerwowym.

Badacze ogólnie identyfikują co najmniej trzy różne kategorie bólu:

- ból nocyceptywny, lub ból somatyczny (cielesny), który jest normalną fizjologiczną odpowiedzią na ból. Taka postać bólu jest przekazywana do centralnego układu nerwowego (CNS) via receptory bodźców urazowych, które są pierwotnymi włóknami nerwowymi dośrodkowymi, ulokowanymi w tkankach obwodowych i narządach. Przykłady obejmują ból wywołany przez ostry uraz (zanim rozwinie się stan zapalny) i ból spowodowany przez guzy rakowe, które atakują i napinają narząd.

- ból stanu zapalnego, który jest wyzwalany przez receptory bodźców urazowych doprowadzających, które stają się podrażnione, jeśli są otoczone przez tkanki w stanie zapalnym. Ból stanu zapalnego powszechnie obserwuje się wśród pacjentów z zapaleniem stawów, pacjentów doświadczających stanu zapalnego po urazach pleców i pacjentów z rakiem, z zapaleniem otaczającym czopujący nowotwór.

- ból neuropatyczny, który pojawia się specyficznie z powodu uszkodzenia nerwu i może utrzymywać się nawet po zagojeniu uszkodzonego nerwu. Rozważa się to jako szczególnie podstępne, ponieważ większość pacjentów dotkniętych chorobą jest oporna na standardowe leki przeciwbólowe.

Ból neuropatyczny może być obecny w znaczącej proporcji pacjentów z przewlekłym bólem krzyża lub bólem rakowym. Jest również etiologia bólu związana z nerwobólem po-opryszczkowym, nerwobólem nerwu trójdzielnego, neuropatii cukrzycowej i zniszczenia nerwu przez ludzkiego wirusa upośledzenia odporności (HIV).

Istnieje kilka czynników, które mogą wywoływać, utrwalać lub zaostrzać ból przewlekły. Po pierwsze, oczywiście pacjent może mieć chorobę taką jak zapalenie stawów, rak, migrenowe bóle głowy, neuropatię związaną z fibromyalgią i neuropatię cukrzycową, która jest charakterystycznie bolesna i dla której nie ma obecnie leczenia. Po drugie, mogą występować wtórne czynniki utrwalające, które są zainicjowane przez chorobę cielesną i utrzymują się nawet po zakończeniu choroby. Przykłady obejmują uszkodzenie nerwów czuciowych, aktywność współczulną odśrodkową i bolesny odruch skurczu mięśnia. W końcu, wiele różnych stanów fizjologicznych może być zaostrzone lub nawet spowodować ból.

Aktualne leczenie farmakologiczne, opierające się na środkach przeciwbólowych, przeciwdrgawkowych i antydepresyjnych, nie oferuje całkowitej skuteczności i wiele z nich wykazuje działania uboczne.

PL 207 015 B1

Z tego względu istnieje zapotrzebowanie na bardziej skuteczne i tolerowane terapie przeciwbólowe, luka, którą jak sądzą eksperci może być wypełniona tylko przez środki, które cechują nowe i bardziej specyficzne mechanizmy działania.

Konsekwencją tego nie spełnionego zapotrzebowania na bardziej specyficzne leki jest zapotrzebowanie na skuteczne i bezpieczne środki, które opracowano dokładnie w celu leczenia bólu przewlekłego związanego z objawami neuropatii (ból neuropatyczny), takiej jak neuropatia cukrzycowa lub nerwoból po-opryszczkowy.

Wielkość populacji dotkniętej bólem neuropatycznym jest znacząca, chociaż nieznana, szczególnie w przewlekłym bólu nowotworowym i bólu krzyża.

Z tego względu, był oby szczególnie korzystne dostarczenie ś rodków, które w wyniku ich wię kszej selektywności wobec wysoce specyficznych celów skutecznie wyeliminują wymienione objawy bólu bez wpływania na normalną fizjologię ciała.

Ze stanu techniki, z opisu EP-A-0615749 znani są nie toksyczni antagoniści receptora NMDA do leczenia przewlekłych bólów takich jak bóle neuropatyczne. Opis ujawnia pochodne morfinanów, na przykład dextrometorfan i dekstrofany oraz ich mieszaniny. Spośród innych nietoksycznych substancji blokujących receptor NMDA, opis ujawnia ketaminę i pirolochinolino chinon. Opis nie ujawnia pochodnych indanyloaminowych według wynalazku. Opis EP-A-0615749 podaje, że dextrometorfan wykazuje korzystne działanie tylko na pewne typy bólu przewlekłego, które wynikają z uszkodzenia nerwu.

Związki o wzorze (I) opisano po raz pierwszy w WO 98/03472, w imieniu zgłaszającego, wśród szeregu pochodnych amidowych aminokwasów badanych jako potencjalne środki terapeutyczne do leczenia przewlekłych chorób neurodegeneracyjnych, takich jak choroba Alzheimera, różne postaci demencji, choroba Parkinsona, choroba Huntingtona lub ostre upośledzenie neurodegeneracyjne, takie jak udar lub urazy głowy i do leczenia padaczki i depresji.

Wymienione związki, szczególnie chlorowodorek N-2(indanylo)-glicynoamidu, chlorowodorek 3-hydroksy-2-(2-indanyloamino)-propanoamidu, chlorowodorek N-2(indanylo)-N-metylo-glicynoamidu i chlorowodorek 2-(2-indanyloamino)-propanoamidu okazały się aktywne przeciw-drgawkowo w modelu szczura MES.

Villetti i inni (Neuropharmacology 2001, 40, 866) w badaniach skierowanych na dokładne badanie jego własności przeciw-drgawkowych, donosił szczególnie, że chlorowodorek N-2(indanylo)-glicynamidu (określony niniejszym kodem doświadczalnym CHF 3381) jest bardzo skuteczny w modelach napadowych względem maksymalnych napadów elektroszokowych, indukowanych pikrotoksyną i N-metylo-D-asparaginianem (NMDA)-wyprostu tonicznego tylnej kończyny, lecz jest słabszym antagonistą tonicznych napadów indukowanych 4-aminopirydyną- i bicuculliną i jest nie skuteczny wobec klonicznych napadów indukowanych pentylenotetrazolem i pikrotoksyną. Ponadto, istnieją doniesienia, że CHF 3381 antagonizuje działania behawioralne i śmiertelność podawanego systemowo

NMDA, wskazujące, że związek może działać jako funkcjonalny antagonista NMDA. Zgodnie z tym poglądem, CHF 3381 słabo wypiera [³H]-TPC od związania z kanalikami receptorów NMDA (Ki = 8,8 μΜ).

Ujawnienie wynalazku

Stwierdzono obecnie, że CHF 3381 wykazuje wyjątkową dwoistą aktywność hamującą wobec MAO (mono amino oksydazy) i kanału jonowego związanego z receptorami NMDA i, dzięki takiemu dwoistemu działaniu, posiada aktywność przeciwbólową w modelach zwierzęcych bólu ostrego i przewlekłego.

Rzeczywiście, CHF 3381 okazał się być skuteczny w niektórych farmakologicznych modelach stanu bólowego. Te modele badają trzy kategorie bólu, to znaczy ból przewlekły, stanu zapalnego i ostry, i są one szeroko stosowane do oceny skuteczności środków przeciwbólowych.

W modelu formalinowym bólu stanu zapalnego, CHF 3381 wyraźnie hamuje zachowania cofania się i lizania podczas wczesnych i późnych faz nocyceptywnych, zarówno u myszy jak i szczurów. U szczurów, przy 100 mg/kg doustnie (p.o.), najwyższej badanej dawce, te efekty były podobne do tych obserwowanych z morfiną przy 64 mg/kg p.o.. U myszy, CHF3381 prawie całkowicie zablokowało zarówno ostrą jak i toniczną, indukowaną formaliną odpowiedź lizania przy 100 mg/kg p.o. i 60 mg/kg śródotrzewnowo (i.p.). W innym modelu bólu stanu zapalnego, modelu karageninowym, CHF 3381 dostarczyło prawie całkowitego odwrócenia termicznej hyperalgezji (przeczulicy bólowej), indukowanej przez karageninę przy 100 mg/kg p.o. i 60 mg/kg i.p.. W szczurzym modelu bólu przewlekłego (podwiązanie nerwu kulszowego) CHF3381 przy 10-60 mg/kg i.p. spowodowało odwrócenie termicznej hyperalgezji (przeczulicy bólowej), i allodynii termicznej (zimno) bez wpływu na odruchy ruchowe.

PL 207 015 B1

W szczurzym modelu neuropatii cukrzycowej. CHF 3381 znaczą co odwrócił o mechaniczną hyperalgezję (przeczulicę bólową) następującą po podaniu doustnym.

Ostatecznie wykazano, że CHF 3381 wywołuje uspokojenie polekowe i ataksję w dawkach zasadniczo wyższych niż te przewidziane do działania anty-hyperalgezji (przeczulicy bólowej) wskazujące, że jego aktywność przeciwbólowa nie jest upośledzona przez poważne działania uboczne.

W świetle tych stwierdzeń, związki o wzorze (I) mogą być korzystnie stosowane do otrzymywania leku w postaci kompozycji farmaceutycznych do leczenia jakiejkolwiek postaci bólu przewlekłego, w szczególności do leczenia bólu neuropatycznego, to jest bólu związanego z nerwobólem po-opryszczkowym, nerwobólem nerwu trójdzielnego, neuropatia cukrzycową i zniszczeniem nerwu przez ludzkiego wirusa upośledzenia odporności (HIV).

Szczegółowy opis wynalazku

Niniejszy wynalazek dotyczy zastosowania związków przedstawionych wzorem ogólnym I:

w którym:

R stanowi wodór lub grupy C1-C4 alkilowe;

R1 stanowi wodór, C1-C10 alkil lub ewentualnie acylowany C1-C4 hydroksyalkil, przy czym acylowany C1-C4 hydroksyalkil jest wybrany z grupy obejmującej acetyloksy C1-C4 alkil, propanoiloksy C1-C4 alkil, 2-metylopropanoiloksy C1-C4 alkil i bezyloksy C1-C4 alkil;

Ból przewlekły jest bólem związanym z zapaleniem lub bólem neuropatycznym. Ból przewlekły jest spowodowany chorobą wybraną z grupy obejmującej artretyzm, rak, migreny, bóle głowy i fibromialgię.

Korzystne związki stanowią takie, w których:

R stanowi H,

R1 stanowi H lub alkil

R2 stanowi H lub alkil

Grupa alkilowa, jeśli nie wyszczególniono inaczej, korzystnie stanowi grupę C1-C10 alkilową, taką jak metylowa, etylowa, n-propylowa, izopropylowa, n-butylowa, izobutylowa, n-pentylowa, n-heksylowa, n-heptylowa, n-oktylowa, n-nonylowa, 2-etylopentylowa, 1-etyloheptylowa, 1-metylooktylowa.

Acylowaną grupę C1-C4 hydroksyalkilową stanowi korzystnie grupa acetyloksyalkilowa, propanoiloksyalkilowa, 2-metylopropanoiloksyalkilowa, benzoiloksyalkilowa.

Najbardziej korzystnym związkiem jest ten, w którym R, R1 i R2 stanowi wodoro 2-(2-indanyloamino)-acetamid.

Związki o wzorze I stosuje się w postaci odpowiednich kompozycji farmaceutycznych.

Wymienione kompozycje typowo zawierają 1 do 1000 mg substancji czynnej, korzystnie 50 do 500 mg, bardziej korzystnie 100 do 350 mg i są podawane raz lub kilka razy dziennie, korzystnie dwa razy dziennie, w zależności od choroby i stanu (waga, płeć, wiek) pacjenta.

Kompozycje otrzymuje się stosując typowe i dopuszczalne farmaceutycznie zarobki, jak opisano na przykład w Remington's Pharmaceutical Sciences Handbook, Mack. Pub., N.Y., USA, i są one podawane drogą doustną, pozajelitową lub doodbytniczą. Przykłady preparatów obejmują tabletki, kapsułki, syropy, granulaty, sterylne roztwory lub zawiesiny do wstrzyknięć, czopki i podobne.

Następujące przykłady ilustrują wynalazek.

P r z y k ł a d 1 - Aktywność przeciwbólowa w modelu urazowym stałego ucisku (Chronic Constriction Injury (CCI)) Potencjalną aktywność przeciwbólową CHF 3381 oszacowano w modelu urazowym stałego ucisku (Chronic Constriction Injury (CCI)), opisanego przez Bennett i inni (Pain 1988, 33: 87-107). W skrócie, odsłonięto lewy nerw kulszowy szczura i proksymalnie do podzielonego na trzy części około 10 mm nerwu kulszowego uwolniono od otaczających tkanek i cztery podwiązki (4,0 jedwab) luźno zawiązano wokół niego zostawiając około 1 mm wolnego miejsca.

W tym badaniu zastosowano dwa testy cofnięcia tylnej kończyny pod wpływem bodźca termicznego i zimna. Każdy test powtórzono na zarówno operowanej tylnej łapie, jak i controlateral tylnej łapie.

PL 207 015 B1

U szczurów badano termiczną hyperalgezję (przeczulicę bólową ), stosują c dostę pny w handlu przyrząd do pomiaru bólu (Plantar test, Ugo Basile, Comerio Italy), wykorzystując bodziec ciepła (50W, 8V) skierowany na podeszwową powierzchnię każdej tylnej łapy i oznaczono latencję (okres utajenia) cofania łapy. Dokonano czterech pomiarów latencji dla każdej tylnej łapy i uśredniono. Urządzenia zostały skalibrowane tak, aby otrzymać latencję cofnięcia łapy około 10 sekund. Wyniki wyrażono jako wynik różnicowy (DS) przez odjęcie latencji strony kontrolnej od latencji strony podwiązanej - jeśli różnica wynosiła mniej niż 1,5 sekundy, zwierzę nie było włączone do grup doświadczalnych. CHF 3381 (10-30-60 mg/kg śródotrzewnowo -i.p.-) lub podłoże podawano zwierzętom 14-21 dni po podwiązaniu i badano hyperalgezję (przeczulicę bólową) 1, 2 i 4 godziny po leczeniu. CHP3381 odwracało termiczną hyperalgezję (przeczulicę bólową) wytworzoną przez CCI, w sposób zależny od dawki i czasu, z maksymalnym efektem w 60 minut po podaniu. Znaczący efekt zaobserwowano dla dawek 30 i 60 mg/kg; nie znaczący trend w kierunku tego efektu zaobserwowano przy 10 mg/kg (tablica 1).

Poddano ocenie allodynię termiczną (zimno) u operowanych szczurów, zamykając je w przezroczystych, plastikowych cylindrach, umieszczonych na metalowej podłodze, chłodzonej od spodu łaźnią wodną. Termistor umieszczony na podłodze wskazywał temperaturę powierzchni 5°C. W tych warunkach doświadczalnych, po podwiązaniu operowane szczury reagowały podnosząc tylną łapę, na którą działano, ponad podłogę. Rzekomo operowane zwierzęta nigdy nie cofały łapy z zimnej powierzchni. Ustalono maksymalny czas przerwania 20 sekund, aby uniknąć jakiegokolwiek możliwego zakłócenia z wrażliwością, z jaką zwierzę odpowiada na ponowne poddanie działaniu bodźca zimna. Zwierzęta były wstępnie przeglądane dwukrotnie, z 20 minutową przerwą między badaniami w celu wybrania zwierząt wykazujących wyraźne oznaki termicznej allodynii (zimno), to znaczy zwierząt z latencją cofnięcia łapy na stronie podwiązanej mniej niż 13 sekund w obydwu próbach.

Zwierzęta następnie przydzielono do grup składających się z co najmniej 10 zwierząt na grupę. CHF 3381 (10-30-60 mg/kg i.p.) lub podłoże podawano zwierzętom 7-14 dni po podwiązaniu i badano termiczną allodynię (zimno) 1 i 2 godziny po podaniu. CHF 3381 również odwracał termiczną allodynię (zimno), wytworzoną przez CCI. Taki efekt zaobserwowano ponownie jako zależny od czasu i dawki, z wynikami na ogół zgodnymi z tymi z badaniami termicznej hyperalgezji (przeczulicy bólowej). Efekt maksymalny występował przy 60-120 minutach po podaniu i znaczący przy dwóch wyższych badanych dawkach (tablica 1).

T a b l i c a 1

Efekt reakcji na dawkę CHF 3381 w modelu CCI. Dane przedstawiono jako średnie ± S.E.M.

	Hyperalgezja		Allodynia
	60 min		120 min
	Wynik różnicy
	(DS)	(sek)	(sek)
Kontrola (podłoże)	1,90 ± 0,38	4,77 ± 1,47	4,19 ± 0,67
CHF 3381
10 mg/kg i.p.	1,41 ± 0,36	7,75 ± 1,36	8,71 ± 1,88
30 mg/kg i.p.	0,83 ± 0,35*	9,96 ± 1,70*	9,89 ± 1,70*
60 mg/kg i.p.	0,68 ± 0,14**	11,2 ± 1,33**	12,68 ± 1,63**

**P < 0,01, *P < 0,05 względem zwierząt leczonych podłożem (n=10-15)

P r z y k ł a d 2 - Ocena anty-nocyceptywnych efektów CHF 3381

Streptozotocyną indukowana neuropatia cukrzycowa u szczurów. Przedmiotem niniejszego badania była ocena anty-nocyceptywnych efektów CHF 3381 (25, 50 i 100 mg/kg p.o.) i gabapentyny (100 mg/kg p.o) na mechaniczną hyperalgezję u szczurów z neuropatia cukrzycową indukowaną streptozotocyną (STZ) . Cukrzycę wywołano na drodze śródotrzewnowej iniekcji STZ (75 mg/kg), i 23 dni później jej obecność potwierdzono mierząc poziomy glukozy we krwi żyły ogonowej i tylko szczury z ostatecznymi poziomami glukozy objęto badaniem. Po 25 dniach, wodę destylowaną, CHF3381 i gabapentynę podawano 60 minut przed pomiarami bólu. Próg nocyceptywny oszacowano we wszystkich grupach stosując mechaniczną stymulację nocyceptywną (test ciśnienia łapy). Zastosowano wzrastające ciśnienie (gramy ciśnienia kontaktowego) na obydwie tylne łapy zwierzęcia, aż do określenia

PL 207 015 B1 reakcji nocyceptywnej (wokalizacja lub cofnięcie łapy). Wyniki, wyrażone jako procentowa zmiana obliczonego progu nocyceptywnego odnoszą się do średniej wartości leczonej podłożem grupy cukrzycowej, przedstawiono w tablicy 2.

Próg nocyceptywny był znamiennie zmniejszony w kontrolnej grupie cukrzycowej w porównaniu z leczoną podł o ż em grupą nie-cukrzycową .

CHF 3381 znacząco odwraca mechaniczną hyperalgezję. W dawkach 50 i 100 mg/kg, zaobserwowano znaczny wzrost progu nocyceptywnego (134% i 110%, odpowiednio).

Na zakończenie, w tym badaniu wykazano, że CHF3381 jest zdolne do utrzymania progu nocyceptywnego u szczurów z neuropatia cukrzycową wywołaną STZ.

T a b l i c a 2

Efekt anty-nocyceptywny CHF3381 w neuropatii cukrzycowej u szczurów.

Leczenie	Dawka (mg/kg p.o.)	Próg nocyceptywny	% zmiany
Podłoże (Nie-cukrzycowe)	—	312,4 ± 11,6	—
Podłoże (cukrzycowe)	—	136,7 ± 11,6°	—
CHF3381	25	250,0 ± 17,0	83
CHF3381	50	319.2 + 48,5*	134
CHF3381	100	287.5 + 20,3*	110
Gabapentin	100	229,2 ± 32,3	68

° wskazuje znaczną różnicę w porównaniu z grupą nie-cukrzycową leczoną podłożem dla P < 0,05 (Test t Studenta) * wskazuje znaczną różnicę w porównaniu z grupą -cukrzycową leczoną podłoż em dla P < 0,05 (Test t Dunnetta)

P r z y k ł a d 3 - Przeciwbólowa aktywność w modelu formalinowym łapy mysiej.

Badano efekt anty-hyperalgezyjny CHF3381 w modelu bólu stanu zapalnego, wywołanego formaliną.

Test formalinowy mysiej łapy przeprowadzono jak opisano w Wheeler-Aceto i inni. (Psychopharmacology 104:35-44, 1991). W skrócie, dzień przed wstrzyknięciem formaliny myszy umieszczono pojedynczo w przezroczystych plastikowych cylindrach przez 30 minut celem adaptacji. W dniu badania 20 μΐ 1% formaliny wstrzyknięto na podeszwową powierzchnię lewej tylnej łapy i zwierzęta ponownie umieszczono w plastikowych cylindrach celem obserwacji zachowania. Ilość czasu, w sekundach, jaki zwierzęta spędziły liżąc i cofając (L/F) łapę, w którą zrobiono zastrzyk, przez pierwsze pięć minut (wczesna faza) i następnie od 10 do 40 minut (późna faza) po wstrzyknięciu formaliny, zastosowano jako miarę intensywności bólu. CHF 3381 10-100 mg/kg i.p. i 25-200 mg/kg p.o. lub odpowiednie podłoża podawano odpowiednio 15 i 30 min przed wstrzyknięciem formaliny.

W grupie leczonej podłożem podskórne wstrzyknięcia formaliny spowodowały zauważalne spontaniczne zachowania nocyceptywne. CHF 3381 wywołał zależne od dawki hamowanie reakcji nocyceptywnych w obydwu fazach zarówno po podaniu doustnym, jak i śródotrzewnowym. Po śródotrzewnowym leczeniu CHF 3381, efekt anty-hyperalgezyjny był znaczny dla 30, 60 i 100 mg/kg, zarówno w fazie wczesnej jak i późnej. Po podaniu doustnym CHF 3381, efekt anty-hyperalgezyjny był znaczny dla 50, 100 i 200 mg/kg, i dla 25, 50, 100 i 200 mg/kg odpowiednio w fazach wczesnej i późnej (tablica 3). Ponadto test formalinowy zastosowano do zbadania czy rozwija się tolerancja w odniesieniu do efektu anty-hyperalgezyjnego CHF 3381 po przewlekłym stosowaniu w porównaniu ze standardowym opioidem morfiną. W skrócie, myszy podzielono losowo na pięć grup (12 myszy w grupie) i podawano im przez 8 dni raz dziennie jak następuje: trzy grupy solanka i.p., jedna grupa CHF 3381 60 mg/kg i.p. i jedna grupa morfina 20 mg/kg i.p. Dziewiątego dnia te grupy leczono w następujący sposób: jedną grupę, wcześniej leczoną solanką, leczono solanką i.p. (g1); dwie grupy wcześniej leczone solanką, leczono odpowiednio CHF 3381 30 mg/kg i.p. (g2) i morfiną 6 mg/kg i.p. (g3); grupę wcześniej leczoną CHF 3381 60 mg/kg leczono CHF 3381 30 mg/kg i.p. (g4) i grupę wcześniej leczoną morfiną 20 mg/kg leczono morfiną 6 mg/kg i.p. (g5), dawką, którą uprzednio wykazano jako aktywną w teście formalinowym. CHF 3381 i morfinę podawano odpowiednio 15 i 30 min przed wstrzyknięciem formaliny.

Morfina (6 mg/kg i.p.) antagonizuje zarówno wczesne jak i późne fazy reakcji na formalinę u zwierząt leczonych przewlekle solanką. Taka sama jednak dawka morfiny nie wykazała takiego działania u zwierząt poddanych przewlekłemu działaniu morfiny. Przeciwnie, CHF 3381 (30 mg/kg i.p.)

PL 207 015 B1 ciągle wykazywał porównywalną aktywność anty-hyperalgezyjną u myszy, którym przewlekle podawano albo CHF 3381 (60 mg/kg i.p.) lub podłoże, wykazując brak rozwoju tolerancji (tablica 4).

T a b l i c a 3

Mysi test formalinowy ostre leczenie. Dane przedstawiono jako średnie ± S.E.M.

Wczesna faza Późna faza Wczesna faza Późna faza (sek) (sek) (sek) (sek)

Kontrola (podłoże)	95 ± 6	241 ± 31	Kontrola 100 ± 8 (podłoże)	186 ± 36
CHF 3381.01			CHF 3381.01
(i.p.)			(p.o.)
10 mg/kg	95 ± 8	165 ± 26	25 mg/kg 99 ± 8	92 ± 25 **
30 mg/kg	59 ± 9**	58 ± 1**	50 mg/kg 72 ± 7 *	30 ± 9 **
60 mg/kg	32 ± 7**	17 ± 5**	100 mg/kg 46 ± 7**	23 ± 16**
100 mg/kg	17 ± 4**	2 ± 2**	200 mg/ka 47 ± 4 **	12 ± 10**

**P < 0,01, *P < 0,05 względem zwierząt leczonych podłożem (n=12)

T a b l i c a 4

Mysi test formalinowy - 9 dzień leczenia. Dane przedstawiono jako średnie ± S.E.M.

Leczenie grupy	Wczesna (sek) faza	Późna faza (sek)
G1 solanka	102 ± 7	216 ± 33
G2CHF3381(30mg/kg)	53 ± 8**	91 ± 21**
G3 Morfina 6 mg/kg	52 ± 15**	91 ± 21**
G4CHF3381 30 mg/kg	56 ± 6**	74 ± 21**
G5 Morfina 6 mg/kg	95 ± 9#	175±22#

**P < 0,01, *P < 0,05 względem g1; #P < 0,05 względem g3 (n=12)

P r z y k ł a d 4 - Przeciwbólowa aktywność w modelu termicznej hyperalgezji indukowanej karageniną

W modelu termicznej hyperalgezji indukowanej karageniną mę skie osobniki szczurów przyzwyczajono do szczurzego, podeszwowego urządzenia testującego i oszacowano termiczną hyperalgezję jak opisano w paragrafie dotyczącym modelu CCI. W skrócie, po określeniu linii podstawowej latencji cofania łapy, zwierzęta otrzymały śród-podeszwową iniekcję karageniny (100 μΐ roztworu 20 mg/ml) do tylnej prawej łapy. Latencję cofania łapy (PWL) ponownie oszacowano postępując według tego samego protokołu jak wyżej 2,5 godziny po karageninie (ten punkt czasowy oznaczał start piku hyperalgezji) celem zapewnienia rozwoju hyperalgezji. Następnie podano CHF 3381 (3-10-30-60 mg/kg i.p. i 10-30-60-100 mg/kg p.o.) 3 godziny po karageninie i latencję cofania łapy ponownie określono w 3,5, 4 i 5 godzin po karageninie. Karageniną wywołała znaczne zmniejszenie latencji cofania łapy u wszystkich zwierząt w 2,5 godziny po wstrzyknięciu. Ta hyperalgezja utrzymywała się u zwierząt leczonych podłożem przez co najmniej pięć godzin po karageninie. Podawanie i.p. i p.o. GHF 3381 w 3 godziny po karageninie, antagonizuje w sposób zależny od dawki utrzymanie termicznej hyperalgezji z odpowiednimi minimalnymi dawkami skutecznymi 10 mg/kg i.p. i 30 mg/kg p.o. (Tablica 5).

PL 207 015 B1

T a b l i c a 5 Termiczna hyperalgezja indukowana karageniną. Dane przedstawione jako średnie ± S.E.M. (n=10-12)

	Czas po karageninie (godz.)
0	2,5	3,5	4,0	5,0
Podłoże	(sek) 11,4 ± 0,57	(sek) 4,0 ± 0,50	(sek) 3,9 ± 0,30	(sek) 4,7 ± 0,37	(sek) 6,3 ± 0,50
CHF3381 i.p. 3 mg/kg	11,2 ± 0,92	4,4 ± 0,50	5,1 ± 0,60	6,7 ± 0,64	8,3 ± 0,50
10 mg/kg	11,8 ± 0,49	5,1 ± 0,50	7,4 ± 0,50**	7,8 ± 0,66*	3,4 ± 0,80
30 mg/kg	11,3 ± 0,84	4,7 ± 0,60	6,8 ± 0,70*	8,8 ± 0,80**	3,1 ± 0,80
60 mg/kg	11,4 ± 0,85	4,1 ± 0,50	8,0 ± 1,20**	10,4 ± 1,39**	10,7 ± 0,90**
Podłoże	11,8 ± 0,75	4,98 ± 0,77	5,75 ± 0,78	5,06 ± 0,52	6,36 ± 0,53
CHF 3381 p.o. 10 mg/kg	12,96 ± 1,01	4,79 ± 0,71	6,65 ± 1,2	6,90 ± 0,61	7,29 ± 0,83
30 mg/kg	11,98 ± 0,71	5,78 ± 0,93	7,38 ± 0,65	7,61 ± 0,59*	9,04 ± 0,85
60 mg/kg	11,98 ± 0,67	5,22 ± 0,58	8,68 ± 1,16	8,20 ± 0,85**	8,34 ± 0,81
100 mg/kg	13,24 ± 0,75	5,52 ± 0,96	10,31 ± 1,20*	8,72 ± 0,75**	9,34 ± 0,85*

**P <0,01, *P<0,05 względem zwierząt leczonych podłożem

P r z y k ł a d 5 - Aktywność przeciwbólowa w modelu gorącej płytki

Działanie CHF 3381 badano w ostrym bólu według testu gorącej płytki, opisanego przez Eddy i inni (1953). Test przeprowadzono na elektrycznie ogrzewanej i termostatowe kontrolowanej powierzchni miedzianej, ustalonej na temperaturę 55 lub 51°C, odpowiednio dla myszy i szczurów. Zwierzęta pozostawiono na gorącej płytce w przezroczystej komorze obserwacyjnej i mierzono latencję reakcji obejmującą lizanie tylnych łap. Zastosowano czas do przerwy 60 sekund, aby uniknąć uszkodzenia tkanki.

Czas szczytowego efektu określono przed wykonaniem krzywych reakcji na dawkę i wynosił 15 minut po i.p. podaniu zarówno u myszy jak i u szczurów. Po podaniu i.p. CHF 3381 (30-45-60 i 100 mg/kg u myszy; 30-37-45 i 60 mg/kg u szczurów), wytworzył o znaczą cy i zależ ny od dawki wzrost latencji w reakcji lizania tylnej łapy, w porównaniu do zwierząt leczonych podłożem (tablica 6).

T a b l i c a 6 - Test gorą cej pł ytki

Dane przedstawiono jako średnie ± S.E.M. (n=20) **P < 0,01, względem zwierząt leczonych podłożem

Myszy (sek)	Szczury (sek)
Kontrola (podłoże)	17,30 ± 1,28	Kontrola (podłoże)	20,43 ± 1,13
CHF 3381,01 (i.p.)		CHF 3381,01 (i.p.)
30 mg/kg	19, 40 ± 1,37	30 mg/kg	22,44 ± 2,07
4 5 mg/kg	20,16 ± 1,73	37 mg/kg	26,24 ± 2,22
60 mg/kg	26,95 ± 2,45**	45 mg/kg	39,59 ± 3,56**
100 mg/kg	37,71 ± 3,17**	60 mg/kg	42,80 ± 3,27**

P r z y k ł a d 6; Ocena działań ubocznych w teście walca obrotowego (rotarod)

Profil działania ubocznego CHF 3381 oszacowano następnie za pomocą testu rotarod, zarówno u myszy jak i szczurów. Dzień przed wykonaniem testu myszy i szczury trenowa ł y w celu utrzymania równowagi na przyrządzie testowym. Dla myszy trening składał się z 3 następujących po sobie 2 min próbach na pręcie rotującym od 4,5 obrotów/minutę do 16,5 obrotów/minutę; dla szczurów, z 3 następujących po sobie 1 min próbach przy 8 rpm (Kinnard i Carr, 1957). Rankiem dnia testu myszy i szczury ponownie poddano testowi na rotarod i tylko zwierzęta zdolne do utrzymania równowagi na pręcie zatrzymano dla procedury doświadczalnej. CHF 3381 podano p.o. lub i.p. grupom co najmniej

PL 207 015 B1 zwierząt, 15 minut (czas największego efektu dla neurotoksyczności) przed wykonaniem testu. Wszystkie kontrolne otrzymały odpowiednie podłoże. Ilość myszy spadających podczas 2-min okresu testu i ilość szczurów spadających przez 3 kolejno następujące po sobie 1-min próby zastosowano do obliczenia odpowiednich dawek, przy których 50% zwierząt wykazuje neurotoksyczność (TD50). Po podaniu doustnym CHF 3381 wytworzyło osłabienie ruchowe w teście rotarod przy wysokich dawkach, będących obliczonymi wartościami TD50 233 mg/kg i 299 mg/kg odpowiednio u myszy i szczurów. Po podaniu i.p., CHF 3381 wywierał efekt neurotoksyczny w niższych dawkach, będący wartościami TD50 96 mg/kg i 113 mg/kg odpowiednio u myszy i szczurów. Wyniki te wyraźnie pokazują, że działanie anty-hyperalgezyjne nie wydaje się być upośledzone przez poważne działania uboczne, ponieważ CHF 3381 wywołuje uspokojenie polekowe i ataksję i w dawkach zasadniczo wyższych niż te związane z aktywnością anty-hyperalgezyjną.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Zastosowanie związku przedstawionego wzorem I:

w którym:

R stanowi wodór lub grupy C1-C4 alkilowe;

R1 stanowi wodór, C1-C10 alkil lub ewentualnie acylowany C1-C4 hydroksyalkil, przy czym acylowany C1-C4 hydroksyalkil jest wybrany z grupy obejmującej acetyloksy C1-C4 alkil, propanoiloksy C1-C4 alkil, 2-metylopropanoiloksy C1-C4 alkil i bezyloksy C1-C4 alkil;

R2 stanowi wodór, C1-C10 alkil, fenyl, fenylo C1-C10 alkil, oraz ich soli, do wytwarzania leku do leczenia bólu ostrego lub przewlekłego.
2. Zastosowanie związku według zastrz. 1, w którym R stanowi H, R1 stanowi H lub C1-C10 alkil, R2 stanowi H lub C1-C10 alkil.
3. Zastosowanie związku według zastrz. 1 albo 2, w którym R, R1 i R2 stanowią atomy wodoru.
4. Zastosowanie związku według jednego z zastrz. 1-3, znamienne tym, że ból przewlekły jest bólem związanym z zapaleniem lub bólem neuropatycznym.
5. Zastosowanie związku według jednego z zastrz. 1-4, znamienne tym, że ból przewlekły jest spowodowany chorobą wybraną z grupy obejmującej artretyzm, rak, migreny, bóle głowy i fibromialgię.
6. Zastosowanie związku według zastrz. 4, znamienne tym, że ból neuropatyczny jest bólem występującym u pacjentów z bólem przewlekłym okolicy krzyżowo-lędźwiowej lub bólem związanym z nerwobólem poopryszczkowym, nerwobólem nerwu trójdzielnego, neuropatia cukrzycową i zniszczeniem nerwu przez ludzkiego wirusa upośledzenia odporności (HIV).