PL201335B1 - Liofilizowana kompozycja oraz zastosowanie liofilizowanej kompozycji - Google Patents

Abstract

Przedmiotem wynalazku jest liofilizowana kompozycja zawieraj aca epotylon oraz zastosowanie takiej kompozycji do wytwarzania lekarstwa do podawania pozajelitowego, np. do zylnego. PL PL PL PL

Description

(12) OPIS PATENTOWY (19) PL (11) 201335 (21) Numer zgłoszenia: 381163 (13) B1 (22) Data zgłoszenia: 03.02.1999 (62) Numer zgłoszenia, z którego nastąpiło wydzielenie:

342629 (86) Data i numer zgłoszenia międzynarodowego:

03.02.1999, PCT/EP99/00702 (87) Data i numer publikacji zgłoszenia międzynarodowego:

12.08.1999, WO99/39694 PCT Gazette nr 32/99 (51) Int.Cl.

A61K 9/19 (2006.01) A61K 47/40 (2006.01) A61K 31/427 (2006.01) (54) Liofilizowana kompozycja orazzastosowanie liofilizowanej kompozycji

(30) Pierwszeństwo: 24.06.1998,GB,9813646.8	(73) Uprawniony z patentu: NOVARTIS AG,Bazyiea,CH
(43) Zgłoszenie ogłoszono: 18.06.2001 BUP 13/01	(72) Twórca(y) wynalazku: Peter Van Hoogevest,Bubendorf,CH
(45) O udzieleniu patentu ogłoszono:	(74) Pełnomocnik:
31.03.2009 WUP 03/09	Sławomira Łazewska, ŁAZEWSKA I ŁAZEWSKI

(57) Przedmiotem wynalazku jest liofilizowana kompozycja zawierająca epotylon oraz zastosowanie takiej kompozycji do wytwarzania lekarstwa do podawania pozajelitowego, np. dożylnego.

PL 201 335 B1

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest liofilizowana kompozycja zawierająca epotylon oraz zastosowanie takiej kompozycji do wytwarzania lekarstwa do podawania pozajelitowego, np. dożylnego.

Epotylony stanowią klasę środków cytotoksycznych stabilizujących mikrotubule (patrz Gerth, K., i współprac., J. Antibiot, 49, 560-3 (1966); lub Hoefle, i współprac., DE 41 38 042) o wzorze 1. Typowi przedstawiciele to epotylon A, w którym R oznacza wodór i epotylon B, w którym R oznacza grupę metylową.

Stanowią one 16-członowe makrolidy zawierające siedem centrów chiralnych i mogą również charakteryzować się różnymi grupami funkcyjnymi. Na przykład mogą zwierać inne układy pierścieniowe, takie jak pierścień epoksydowy i/lub tiazolowy. Mogą mieć dwie wolne grupy hydroksylowe, które mogą być przekształcone w pochodne, a sam makrolid może zawierać wiązanie estrowe. Epotylony i ich synteza są ujawnione na przykład w opublikowanym zgłoszeniu PCT nr WO 93/10121 i DE 41 38 042 A2, treść których jest niniejszym włączona jako odnośnik. Typowe pochodne epotylonu ich synteza są ujawnione w opublikowanym zgłoszeniu PCT nr WO 97/19086 i WO 98/25929, treść których jest niniejszym włączona jako odnośnik. Określenie epotylon korzystnie ma oznaczać epotylon A lub epotylon B, lub ich soli, pochodnych oraz mieszanin. Epotylon A lub B mogą być stosowane indywidualnie lub mogą być stosowane jak o mieszaniny A i B, jednakże korzystnie stosowany jest samodzielnie A lub samodzielnie B, bardziej korzystnie samodzielnie B.

Środki cytotoksyczne są ogólnie znane jako leki przeciwnowotworowe. Aktywność przeciwnowotworowa tych związków polega na hamowaniu proliferacji komórek i w konsekwencji wywoływaniu apoptozy i śmierci komórki. Większość środków cytotoksycznych wywiera swe działanie wskutek interferencji z syntezą DNA i/lub RNA. Jednakże, w przypadku niektórych środków cytotoksycznych, np. związków z grupy taksanów, np. paklitakselu, oraz epotylonów, ich aktywność polega na interferencji z dynamiką mikrotubuli. Mikrotubule są ważnym i ciekawym celem w opracowywaniu nowych preparatów przeciwrakowych.

Jednakże, niewiele publikacji dotyczy preparatów odpowiednich dla epotylonów. Okazało się, że układ 16-członowego makrolidu jest szczególnie podatny na degradację. Ponadto zła rozpuszczalność tych związków czyni je bardzo kłopotliwymi w wytwarzaniu preparatów farmaceutycznych do podawania pozajelitowego. Związki źle rozpuszczalne typowo są doprowadzane do stanu rozpuszczenia poprzez podgrzewanie rozpuszczalnika w trakcie procesu rozpuszczania. Jednakże, ze względu na podaną wysoką reaktywność tych związków, mogą one być podatne na degradację w wyższych temperaturach. Dalej, te wysoce reaktywne związki mogą ulegać degradacji w dłuższych okresach czasu podczas przechowywania ich w postaci wodnych roztworów. Znane są stężone roztwory środka działającego na mikrotubule, Taxolu®, które mogą być rozcieńczone w środowisku wodnym przed podaniem dożylnym. Jednakże, w takich roztworach typowo wykorzystuje się środek powierzchniowo czynny, taki jak Cremophor® (polioksyetylenowana pochodna oleju rycynowego). Ogólnie wiadomo, że środki powierzchniowo czynne, takie jak Cremophor® mogą wywoływać reakcje alergiczne u pacjentów.

A zatem istnieje zapotrzebowanie na handlowo dostępne preparaty farmaceutyczne odpowiednie dla epotylonów, np. preparaty farmaceutyczne, które pozwalają na długie przechowywanie, np. w lodówce, np. w 2-8°C.

Obecnie niespodziewanie okazało się, możliwe jest wynalezienie środków ulepszających rozpuszczalność epotylonu, np. epotylonu A i epotylonu B, i/lub przyspieszające rozpuszczanie bez użyPL 201 335 B1 cia środków powierzchniowo czynnych, na przykład środka powierzchniowo czynnego mającego wartość HLB 10 lub wyższą, jak np. Cremophor®, i pozbawione działania zmniejszającego ich aktywność.

Przedmiotem wynalazku jest liofilizowana kompozycja, charakteryzująca się tym, że zawiera epotylon i cyklodekstrynę.

Korzystnie, cyklodekstrynę stanowi hydroksypropylo-beta-cyklodekstrynę.

Korzystnie epotylon stanowi 0,1 do 1,5% całości substancji stałych.

W innym korzystnym wariancie, epotylon stanowi 0,1 do 1,5% całości substancji stałych, a cyklodekstryna stanowi 90 do 99% całości substancji stałych.

Korzystnie kompozycja jest wolna od środka powierzchniowo czynnego mającego wartość HLB wynoszącą 10 lub więcej, takiego jak polioksyetylenowana pochodna oleju rycynowego.

Przedmiotem wynalazku jest także zastosowanie liofilizowanej kompozycji określonej powyżej do wytwarzania lekarstwa do podawania pozajelitowego.

Jak stwierdzono powyżej, środki powierzchniowo czynne, takie jak wielouwodorniony naturalny lub uwodorniony olej rycynowy, np. o wartości HLB wyższej od 10, np. Cremophor®, mogą wywoływać reakcje alergiczne i mogą również wypłukiwać plastyfikatory ze standardowych pojemników z PCV, rurek i tym podobnych. W konsekwencji, gdy środki te są stosowane, mogą być potrzebne specjalne aparaty do infuzji, np. z rurkami nitroglicerynowymi i pojemnikami, rurkami i podobnymi elementami nie zawierającymi plastyfikatorów, przykładowo szklanymi.

Epotylon, na przykład epotylon A lub epotylon B mogą być stosowane samodzielnie lub jako mieszanina epotylonów A i B. Ze względu na wyższą aktywność przeciwnowotworową epotylonu B może być on stosowany w niższym stężeniu w preparacie niż epotylon A. Jeśli jest stosowany samodzielnie, korzystne stosowane stężenie epotylonu A wynosi 0,1 do 100 mg/ml, np. 10 do 100 mg/ml, korzystnie 0,1 do 50 mg/ml, np. 20 do 50 mg/ml a zwłaszcza 1 mg/ml. Epotylon B, jeśli jest użyty samodzielnie, korzystnie jest stosowany w stężeniu 0,1 do 50 mg/ml, np. 10 do 50 mg/ml, a zwłaszcza 1 mg/ml.

Kompozycja liofilizowana według wynalazku może zawierać epotylon A lub epotylon B. Ze względu na złą rozpuszczalność epotylonu A i B, masa liofilizatu zawierającego jedynie epotylon, np., epotylon A lub epotylon B, może być bardzo mała, taka że nie zapewnia dostatecznej wielkości porcji kompozycji liofilizowanej, którą dogodnie można przetwarzać, to jest dającej dopuszczalną jednorodność zawartości, lub która może być nawet trudna do wizualnego zidentyfikowania. Stąd też można stosować zaróbki w kompozycjach liofilizowanych według wynalazku, które zwiększają zawartość substancji stałych, a zatem i wielkość liofilizowanej kompozycji. Odpowiednie zaróbki mogą być tymi zaróbkami, które użyte samodzielnie lub w kombinacji zwiększą wielkość porcji liofilizowanej kompozycji nie oddziaływując niekorzystnie z epotlonem, tzn. nie destabilizować epotylonu lub w inny sposób obniżać jego aktywności. W dodatku, wymagane zaróbki winny być odpowiednie do preparatów farmaceutycznych, np. dożylnych preparatów farmaceutycznych. A zatem wybierając zaróbkę lub zaróbki należy uwzględnić nie tylko rodzaj liofilizowanej kompozycji, ale również rodzaj końcowej formy farmaceutycznej. Przykłady odpowiednich zaróbek obejmują fosforany sodu lub potasu, kwas cytrynowy, kwas winowy, żelatynę, laktozę i inne węglowodany, takie jak dekstroza, mannitol i dekstran oraz jakąkolwiek z cyklodekstryn, która jest odpowiednia do użycia dożylnego, np. beta-cyklodekstrynę. Typowe beta-cyklodekstryny obejmują również pochodne beta-cyklodekstryny, np. pochodne alkilowe lub allilowe lub hydroksyalkilowe, które na przykład są tworzone w reakcji kondensacji betacyklodekstryny z tlenkiem, np. tlenkiem propylenu. W bardziej korzystnej praktycznej realizacji pochodna beta-cyklodekstryny może stanowić hydroksypropylo-beta-cyklodekstrynę. Korzystnie hydroksypropylo-beta-cyklodekstryną może być jakąkolwiek z wymienionych przez Rogera A, Rajewskiego, i współprac., w Journal of Pharmaceutical Sciences, vol. 85, No. 11, listopad 1996, strony 1142 do 1169, który to artykuł jest niniejszym dołączony jako odnośnik.

Nieoczekiwanie okazało się, że można przygotować odpowiednio duże porcje kompozycji liofilizowanych zawierających epotylon, np. epotylon A lub epotylon B, które wykazują ulepszone charakterystyki rozpuszczalności epotylonu, np. epotylonu A lub epotylonu B, lub powodują, że epotylon szybciej rozpuszcza się, ale które nie wpływają niekorzystnie na aktywność epotylonu.

Zaróbki lub ich mieszaniny mogą stanowić 50 do 99,9% całej zawartości substancji stałych w kompozycji liofilizowanej, bardziej korzystnie 90 do 99%, np. 95% całej zawartości substancji stałych w wymienionej kompozycji.

Epotylon może stanowić 100% całości zawartości substancji stałych w kompozycji liofilizowanej, ale korzystnie może stanowić 0,1 do 10%, bardziej korzystnie 0,1 do 1,5%, np. 1,2% całości substancji stałych.

PL 201 335 B1

Epotylon i cyklodekstryna nie stanowią 100% całość substancji stałych w kompozycji liofilizowanej, a resztę ciał stałych stanowią jakiekolwiek zaróbki typowo stosowane w liofilizatach, które służą odtwarzaniu preparatu do użytku farmaceutycznego, np. jakiekolwiek inne zaróbki cytowane powyżej.

Kompozycje liofilizowane według wynalazku mogą być przygotowywane z roztworów (określanych w niniejszym opisie jako „roztwory pierwotne) zawierających epotylon, np. epotylon A lub epotylon B, i odpowiednie zaróbki określone powyżej. Odpowiednimi rozpuszczalnikami do tych roztworów pierwotnych jest zarówno sama woda lub wodne rozpuszczalniki zawierające farmaceutycznie dopuszczalne, mieszające się z wodą rozpuszczalniki organiczne, np. alkohole, bardziej konkretnie etanol lub poli(glikol etylenowy).

Roztwory pierwotne mogą zawierać od 0,01% do 0,5% (stężenia wagowego - w/v). epotylonu, np. epotylonu A lub epotylonu B.

Roztwory pierwotne mogą być przygotowane poprzez rozpuszczenie epotylonu, np. epotylonu A lub epotylonu B, oraz zaróbek w odpowiednim rozpuszczalniku, a następnie przesączenie roztworu prze; filtr, np. sterylny filtr 0,22 pm. Tak utworzonym roztworem pierwotnym mogą być napełnione fiolki o odpowiedniej pojemności, korzystnie mające pojemność 30 ml i napełniane objętością 4,2 ml.

Sposób wytwarzania liofilizowanej kompozycji według wynalazku, obejmuje etapy (i) mieszania epotylonu, np. epotylonu A lub epotylonu B, z farmaceutycznie dopuszczalną zaróbką, np. cyklodekstryną, korzystnie hydroksypropylo-beta-cyklodekstryną w odpowiednim rozpuszczalniku z utworzeniem pierwotnego roztworu i (ii) odwadnianie pierwotnego roztworu.

Liofilizacja może być przeprowadzana stosownie do znanych technik. W korzystnym sposobie wyżej wymienione, napełnione fiolki mogą być zamrażane w komorze liofilizacyjnej przez około 3 godziny w temperaturze poniżej punktu eutektycznego, korzystnie około -40°C. Następnie komora liofilizacyjna może być poddana odpowietrzaniu do uzyskania około 0,013 do około 0,026 Pa (0,1 do 0,2 militor). Następnie temperatura komory może być podnoszona w celu doprowadzenia do sublimacji zamrożonych cieczy.

Korzystnie temperatura jest podnoszona do około 0°C i taka temperatura może być utrzymana przez okres 8 do 15 godzin dla uzyskania liofilizacji.

Liofilizowana kompozycja może być użyta do wytwarzania preparatów pozajelitowych i zatem proces liofilizacji korzystnie jest przeprowadzany w warunkach sterylnych, na przykład z użyciem aseptycznego sposobu wytwarzania lub drogą napromieniowywania. Aseptyczne wytwarzanie roztworów zawierających związki farmaceutycznie aktywne, aseptyczne napełnianie fiolek i proces liofilizacji w warunkach aseptycznych są dobrze znane specjalistom w dziedzinie.

Zawartość wilgoci w liofilizowanej kompozycji tak wytworzonej może wynosić 3% lub mniej względem całej masy liofilizowanej kompozycji. Jednakże, ewentualnie, etap uwadniania może być stosowany jako następny po liofilizacji, w którym sterylna para wodna może być wprowadzana do komory liofilizacyjnej pod ciśnieniem atmosferycznym lub pod zmniejszonym ciśnieniem, jak wspomniano powyżej. Oczywiście, jeśli etap uwadniania jest przeprowadzany pod zmniejszonym ciśnieniem, ciśnienie może zmieniać się z wprowadzaniem pary wodnej, a zmiany ciśnienia mogą być monitorowane i ciśnienie korygowane, jeśli to konieczne np. z wykorzystaniem technik dobrze znanych w dziedzinie. Etap uwadniania może być zakończony w okresie od 4 do 8 godzin, w zależności od tego, czy jest prowadzony pod ciśnieniem atmosferycznym czy pod zmniejszonym ciśnieniem.

Liofilizowane kompozycje otrzymane z wykorzystaniem etapu uwadniania są określane w niniejszym opisie jako liofilizaty uwodnione. Wymienione liofilizaty uwodnione mogą zawierać od 0,1 do 5% wagowych wody.

Liofilizowane kompozycje według niniejszego wynalazku mogą być dostarczane w postaci pojemnika z pojedynczą dawką. Pojemniki z pojedynczą dawką mogą mięć jakąkolwiek odpowiednią wielkość. „Odpowiednia wielkość oznacza właściwy rozmiar w odniesieniu do objętości roztworu, która będzie konieczna do odtworzenia roztworu z liofilizowanej kompozycji. Jakiekolwiek odpowiednie pojemniki mogą być użyte do dostarczenia tych postaci dawek. Poprzez „odpowiedni należy rozumieć jakikolwiek pojemnik, który może być użyty w procedurach aseptycznego napełniania, i który jest w stanie zapewnić sterylne środowisko, który równocześnie jest niereaktywny względem liofilizowanej kompozycji. Korzystne pojemniki mogą być kształtowane ze szkła, np. szkła typu I, i mogą mieć środki umożliwiające zakorkowanie, np. przy pomocy sterylnego korka gumowego, który może współpracować ze ściankami pojemnika, zapewniając hermetyczne zamknięcie. Korzystne korki również mogą zapewniać dostęp do zawartości pojemnika w celu wprowadzenia rozpuszczalnika, np. wody do iniekcji, do liofilizowanej kompozycji.

PL 201 335 B1

Liofilizowana kompozycja według wynalazku może być trwała przy przechowywaniu przez 24 do 36 miesięcy w temperaturze 2 do 30°C. Liofilizowane kompozycje przechowywane przez takie okresy nie wykazują oznak degradacji, a charakterystyka rozpuszczalności pozostaje niezmieniona.

Jeśli jest żądane dostarczenie postaci pozajelitowej, np. dożylnej epotylonu, liofilizowana kompozycja może być odtworzona, korzystnie tuż przed podaniem.

Odtworzenie może obejmować rozpuszczenie liofilizowanej kompozycji w wodzie lub innym farmaceutycznie dopuszczalnym rozpuszczalniku, na przykład solance fizjologicznej, wodnym roztworze farmaceutycznie dopuszczalnego alkoholu, np. etanolu, glikolu propylenowego, poli(glikolu etylenowego), np. poli(glikolu etylenowego) 300 i tym podobnych, lub pewnych innych rozpuszczalnikach iniekcyjnych, sterylnych w warunkach aseptycznych. Pojemnik z pojedynczą dawką może być napełniony odpowiednią ilością rozpuszczalnika, uwzględniając stężenie epotylonu, np. epotylonu A lub epotylonu B, wymagane do podania pozajelitowego. Taka odtworzona liofilizowana kompozycja może korzystnie być użyta natychmiast lub wkrótce po utworzeniu, np. w trakcie 6 godzin. Kompozycja farmaceutyczna według niniejszego wynalazku w postaci odpowiedniej do podania pozajelitowego, np. odtworzona liofilizowana kompozycja (określana jako preparat rozcieńczony według niniejszego wynalazku), może być wprowadzony do pojemników wybranych spośród jakichkolwiek typowych pojemników, które są niereaktywne względem wymienionych preparatów farmaceutycznych. Pojemniki szklane wykonane z wyżej wymienionych rodzajów szkła są odpowiednie, aczkolwiek korzystne jest użycie pojemników z tworzyw sztucznych, np. toreb infuzyjnych z tworzyw sztucznych.

Pojemniki z tworzyw sztucznych przede wszystkim mogą być takimi, które są wykonane z polimerów termoplastycznych. Tworzywa sztuczne mogą dodatkowo zawierać dodatki, np. plastyfikatory, wypełniacze, przeciwutleniacze, środki antystatyczne i inne dodatki typowe w dziedzinie.

Tworzywa sztuczne odpowiednie do preparatów rozcieńczonych według niniejszego wynalazku powinny być odporne na podwyższone temperatury wymagane do sterylizacji termicznej. Korzystnymi plastykowymi torbami infuzyjnymi są te wykonane z materiału PVC znanego w dziedzinie.

Szeroka gama rozmiarów pojemników, może być wykorzystywana przy wyborze rozmiaru pojemnika; należy zwrócić uwagę na rozpuszczalność epotylonu w danym rozpuszczalniku, łatwość posługiwania się i, jeśli stosowne, przechowywania. Korzystnie należy użyć pojemniki, które mogą pomieścić około 200 do 1000 ml, np. 250 ml do 1000 ml rozcieńczonego preparatu według niniejszego wynalazku.

Rozcieńczony preparat według niniejszego wynalazku korzystnie może być sterylny. Może być to łatwo osiągnięte np. poprzez napromieniowywanie lub sączenie wymienionego rozcieńczonego preparatu przez sterylne membrany filtracyjne. Przygotowanie aseptycznej kompozycji w postaci ciekłej, aseptyczne napełnianie fiolek i/lub łączenie cieczy do użycia pozajelitowego z odpowiednim rozcieńczalnikiem w warunkach aseptycznych jest dobrze znane specjalistom w dziedzinie.

Rozcieńczony preparat według niniejszego wynalazku jest użyteczny w leczeniu i zapobieganiu złośliwych zaburzeń proliferacyjnych na przykład wskazań i stanów ujawnionych w WO 93/10121 i DE 38 042 A2, treść których jest włączona w niniejszy opis jako odnośnik. Bardziej konkretnie mogą być one użyteczne w leczeniu choroby nowotworowej takiej jak np. czerniak, rak jajnika, rak trzustki, nerwiak niedojrzały, rak głowy i szyi, rak pęcherza, rak nerki, mózgu, żołądka lub korzystnie okrężnicy i odbytu, prostaty, piersi, płuc (zwłaszcza niedrobnokomórkowy rak płuc) lub nabłonka, np. szyjkowy. Ponadto rozcieńczony preparat według niniejszego wynalazku jest korzystny w leczeniu stanów, w których w ten sam sposób jest stosowany Paclitaxel®. W przypadku pewnych guzów nowotworowych, np. pewnych rodzajów nowotworów płuc, np. A549 płuc, epotylon B zapewnia większe korzystne działanie w porównaniu z Paclitaxelem®.

Na ogół rozcieńczony preparat według niniejszego wynalazku może być podawany w ilości, która jest terapeutycznie skuteczna względem choroby proliferacyjnej, która może być leczona poprzez podanie epotylonu, np. epotylonu A lub epotylonu B, zwłaszcza epotylonu B. Takie choroby proliferacyjne obejmują jakiekolwiek choroby proliferacyjne wymienione powyżej, zwłaszcza choroby nowotworowe, reakcja których na ilość skuteczną, korzystnie objawia się zmniejszoną proliferacją, np. zmniejszonym rozwojem guza lub nawet (bardziej korzystnie) regresją guza lub (najbardziej korzystnie) zanikiem guza. Dokładna ilość i długość czasu podawania może zależeć od rodzaju epotylonu, np. epotylonu A lub epotylonu B, lub mieszaniny obu, konkretnego rodzaju złośliwych rozmnażających się komórek charakterystycznych dla danego guza, powagi stanu, szybkości podawania jak również zdrowia pacjenta i reakcji na leczenie.

Ponadto, preparat farmaceutyczny według niniejszego wynalazku w postaci odpowiedniej do podawania pozajelitowego, np. jako odtworzona kompozycja liofilizowana, może być łączony z innymi

PL 201 335 B1 terapiami przeciwnowotworowymi znanymi specjaliście, np. napromieniowaniem, lub podawany jako część terapii skojarzonej obejmującej co najmniej jeden chemioterapeutyk. Podawanie kombinacji środków aktywnych może być jednoczesne lub kolejne, przy czym jeden ze środków aktywnych jest podawany najpierw. Dawki środków aktywnych w terapii skojarzonej zależą od skuteczności i miejsca działania każdego środka aktywnego, jak również efektów synergistycznych środków użytych w terapii skojarzonej.

Inne chemioterapeutyki mogą obejmować zwłaszcza jakiekolwiek chemioterapeutyki, które są lub mogą być użyte w leczeniu chorób nowotworowych, takie jak chemioterapeutyki pochodzące z następujących klas:

(A) środki alkilujące, korzystnie sieciujące chemioterapeutyki, korzystnie środki bis-alkilujące;

(B) antybiotyki przeciwnowotworowe, korzystnie doksorubicyna (Adriamycin®, Rubex®);

(C) antymetabolity;

(D) alkaloidy roślinne;

(E) środki hormonalne i antagonistyczne;

(F) modyfikatory reakcji biologicznej, korzystnie limfokiny i interferony;

(G) inhibitory proteinowych kinaz tyrozynowych i/lub kinaz serynowych/treoninowych;

(H) antysensowne oligonukleotydy lub pochodne oligonukleotydów; lub (I) in ne środki I ub środki o i I ub nieznanym działania, korzystnie z klasy taksanu, zwłaszcza Taxotere® lub najbardziej korzystnie paklitaksel (Taxol®).

Rozcieńczony preparat według niniejszego wynalazku może zatem być użyteczny jako pojedynczy preparat przeciwrakowy lub jako część terapii skojarzonej w leczeniu różnych guzów nowotworowych.

Użyteczność wszystkich rozcieńczonych preparatów według niniejszego wynalazku może być obserwowana w standardowych próbach klinicznych, na przykład w znanych wskazaniach dawkowania epotylony dających równoważne poziomy epotylonu we krwi; na przykład z użyciem dawek w zakresie około 0,1 do 6 mg/m² epotylonu przy leczeniu tygodniowym i około 0,3 do 18 mg/m² przy leczeniu trzytygodniowym dla 75 kilogramowego ssaka, np. dorosłego człowieka o wzroście 1,73 m i na standardowych modelach zwierzęcych. Na przykład działanie przeciwnowotworowe w harmonogramie z pojedynczą dawką badano na modelu raka ludzkiego jajnika SKOV3 jak również na modelu glejaka U373.

Zwiększona biodostępność epotylonu podawanego w postaci rozcieńczonego preparatu według niniejszego wynalazku może być obserwowana w standardowych testach zwierzęcych i w próbach klinicznych, np. ujawnionych powyżej. Oczywiście dokładna ilość epotylonu i podawanego preparatu farmaceutycznego może zależeć od wielu czynników, np. stanu leczonego, konkretnego epotylonu, żądanego czasu leczenia i szybkości podawania epotylonu. Na przykład wymagana ilość epotylonu i szybkość podawania mogą być określone w oparciu o znane techniki in vivo i in vitro, na przykład ujawnione powyżej, określając jak długo stężenie konkretnego epotylonu pozostaje w osoczu krwi na dopuszczalnym poziomie dla uzyskania efektu terapeutycznego.

Rozcieńczone preparaty według niniejszego wynalazku mogą być dogodnie podawane dożylnie w dawce od około 0,1 do 100 mg/m2, np. 0,2 do 100 mg/m2 epotylonu A i od około 0,1 do 50 mg/m2, np. 0,2 do 50 mg/m2 epotylonu B. Korzystnie przy leczeniu tygodniowym, dawka wynosi pomiędzy 0,1 i 6 mg/m2, korzystnie 0,1 i 5, bardziej korzystnie 0,1 i 3, jeszcze bardziej korzystnie 0,1 i 1,7 mg/m2, najbardziej korzystnie 0,1 i 1 mg/m2; przy leczeniu trzytygodniowym dawka wynosi pomiędzy 0,3 i 18 mg/m2, korzystnie 0,3 i 15, bardziej korzystnie 0,3 i 12, jeszcze bardziej korzystnie 0,3 i 7,5 mg/m2, najbardziej korzystnie 1,0 i 3,0 mg/m'2 Takie dawki korzystnie są podawane człowiekowi przez podanie dożylne w trakcie 2 do 180 min., korzystnie 2 do 120 min., bardziej korzystnie w trakcie 5 do 30 min., najbardziej korzystnie w trakcie 10 do 30 min., np. w trakcie 30 min.

Korzystnie stężenie i moc dawki może być taka aby uzyskać efektywny poziom dawki około 0,5 do 15 mg/dzień, bardziej korzystnie 1 do 10 mg/dzień, bardziej korzystnie 2 do 8 mg/dzień. Dawka otrzymana poprzez podanie dożylne oraz stężenie we krwi mogą być określone w oparciu o znane techniki in vivo i in vitro.

Podawanie środków czynnych zgodnie z wynalazkiem obejmuje (a) rozcieńczenie liofilizowanej kompozycji środowiskiem wodnym z utworzeniem roztworu odpowiedniego do podania pozajelitowego, np. dożylnego, i (b) podanie takiego roztworu pacjentowi.

Wynalazek jest zilustrowany poniższymi przykładami, które nie ograniczają zakresu niniejszego wynalazku. Wszystkie wartości procentowe oznaczają procent wagowy o ile nie zaznaczono inaczej. Składniki preparatów farmaceutycznych są ujawnione w: Fiedler, H.P., „Lexikon der Hilfsstoffe fur Pharmazie, Kosmetik und angrenzende Gebiete, Editio Cantor, D-7960 Aulendorf, 4-te wydanie poprawione i rozszerzone (1996), treść którego jest włączona w niniejszy opis jako odnośnik.

PL 201 335 B1

Przykłady

P r z y k ł a d 1

Epotylon (15 mg B lub 50 mg A) rozpuszczono w 98-100% glikolu propylenowym (1,0 ml). Roztwór przesączono sterylnie przez filtr o rozmiarze porów 0,22 pm i wprowadzono do 1 ml ampułek. Po napełnieniu, ampułki użyto do przechowywania i transportu. Po napełnieniu zawartość ampułki była trwała przez okres co najmniej 12 miesięcy w temperaturze 2 do 8°C. Przed podaniem dożylnym zawartość ampułki dodano do 250 do 1000 ml 5% roztworu glukozy w wodzie do iniekcji. Tak utworzony roztwór dożylny jest trwały przez okres 8 godzin w temperaturze pokojowej.

P r z y k ł a d y 2 do 7

Eksperyment z Przykładu 1 powtórzono z użyciem układów rozpuszczalnikowych - etanolu absolutnego i etanolu z wodą oraz różnych układów rozpuszczalnikowych z glikolem polietylenowym (Tabela 1).

T a b e l a 1

Przykład	Układ rozpuszczalnikowy
2	etanol absolutny
3	poli(glikol etylenowy) 300
4	poli(glikol etylenowy) 400
5	50 do 100% etanol
6	poli(glikol etylenowy) 300: 90 do 100%
7	poli(glikol etylenowy) 400: 90 do 100%

Roztwory infuzyjne otrzymane w przykładach 2 do 7 są trwałe przez okres 8 godzin w temperaturze pokojowej.

P r z y k ł a d 8

Rozpuszczalności w różnych układach rozpuszczalnikowych zestawiono w tablicy 2. Jeśli nie zaznaczono inaczej, wszystkie dane rozpuszczalności odnoszą do T=22°C.

T a b e l a 2: Rozpuszczalność epotylonu B w różnych układach rozpuszczalnikowych.

Rozpuszczalnik/układ rozpuszczalnikowy	Rozpuszczalność [g/l] ± 10%
H2O (pH 6,0)	0,16(0,19,4°C)
Bufor fosforanowy pH 7,4	0,16(0,19,4°C)
H2O, 0,9% glukozy	0,16
H2O, 5% glukozy	0,16
H2O, 15% gliceryny	0,19
H2O, 5% poloksameru 188	0,23
EtOH/H2O (obj.) 100/0	>50
50/50	27
30/70	4,1
20/80	1,3
10/90	1,1
PEG300/H2O(obj.) 100/0	12
50/50	10
70/30	2,5
PEG400/H2O (obj.) 100/0	30
50/50	11
70/30	2,3
glikol propylenowy/H2O (obj.) 100/0	26
70/30	10,4
50/50	1,6

PL 201 335 B1

Rozpuszczalność epotylonu B w wodzie przy obojętnym pH wynosi około 160 mg/l, a znacznie większa rozpuszczalność jest uzyskiwana w PEG/wodzie, glikolu propylenowym/wodzie, lub mieszaninach EtOH/woda. Dla porównania, uprzednio podana rozpuszczalność w wodzie epotylonu A wynosi 940 mg/l i 700 mg/l dla mieszanin epotylonów A i B.

P r z y k ł a d 9

Zbadano trwałość koncentratów infuzyjnych zawierających epotylon B w wodzie względem w poli(glikolu etylenowym) w różnych stężeniach i różnych temperaturach. Typowo, znaną ilość epotylonu B rozpuszczano w 1,0 ml każdego z układów rozpuszczalnikowych i każdy roztwór sączono sterylnie, i wprowadzono do 1 ml fiolek z białego szkła z szarymi gumowymi korkami i szarymi zatrzaskowymi pokrywkami. W tabeli 3 określono ilość produktu degradacji utworzonego w okresie do siedmiu miesięcy. Trwałość analizowano poprzez określenie powstawania produktów degradacji w każdym z koncentratów infuzyjnych w funkcji czasu i temperatury. Każdą próbkę analizowano za pomocą HPLC, próbkę przygotowywano poprzez rozcieńczenie koncentratu środowiskiem wodnym. Trwałość wszystkich koncentratów infuzyjnych po trzech miesiącach w 2 do 8°C była porównywalna. W wyższych temperaturach, np. 25°C, niewodne układy rozpuszczalnikowe zawierające PEG na ogól wykazują wyższą trwałość niż wodne układy rozpuszczalnikowe zawierające PEG.

T a b e l a 3: Udział produktów degradacji w wodnych względem niewodnych koncentratach infuzyjnych zawierających PEG.

Rozpuszczalnik	Dawka	Czas	2-8°C	25°C
PEG 400	1 mg/ml	3 miesiące	<0,1	0,2
PEG 400/woda 90:10 (wag.)	1 mg/ml	3 miesiące	<0,1	0,4
PEG 300	1 mg/ml	3 miesiące	<0,1	-
PEG 300/woda 90:10 (wag.)	15 mg/ml	7 miesięcy	<0,1	1,0
etanol/woda 59:41 (wag.)	5 mg/ml	początek 1 miesiąc 5 miesięcy	<0,1 0,3 0,3	-

P r z y k ł a d 10

Przygotowano wodny roztwór poprzez rozpuszczenie epotylonu B (5,0 mg) i mannitolu (1500 mg) w wodzie do iniekcji z wytworzeniem 30 ml roztworu. Roztwór przepuszczono przez sterylny filtr membranowy o rozmiarze porów 0,22 pm a następnie aseptycznie przeniesiono do szklanej fiolki, którą aseptycznie zaopatrzono w sterylny korek przygotowując do procesu suszenia. Napełniona fiolkę następnie umieszczono w komorze liofilizacyjnej i ochłodzono do temperatury około -40°C. Wymrażalnik liofillzatora ochłodzono do -60°C, komorę odpowietrzono do uzyskania około 0,013 Pa (około 0,1 militorr). Temperaturę komory nastawiono na około 20°C aby rozpocząć proces suszenia. Po około 20 godzinach suszenia ciśnienie w komorze zwiększono do około 0,026 Pa (około 0,2 militorr) i proces suszenia zakończono. Ciśnienie w komorze zwiększono do ciśnienia atmosferycznego poprzez aseptyczne wprowadzenie sterylnego powietrza lub azotu do komory. Następnie korek osadzono aseptycznie w fiolce, zapewniając hermetyczne, sterylne uszczelnienie. Szczelnie zamknięta fiolka stanowi pojemnik z pojedynczą dawką epotylonu B, która jest odtwarzana na krótko przed podaniem 25 ml wody do iniekcji. Dawka jest podawana dożylnie.

Liofilizowany produkt posiada żądane charakterystyki wymagane dla liofilizowanych kompozycji według wynalazku.

P rzy kła d y 11 do 14

Metodologię z przykładu 10 przeprowadzono dla przytoczonych poniżej składników, zestawionych w tabeli, z utworzeniem produktów liofilizowanych (Tabela 4).

T a b e l a 4

Przykład	Epotylon B mg	Hydroksypropylo-beta-cyklodekstryna/mg	woda do iniekcji/ml
11	5,0	400	do 4,2
12	5,0	500	do 5,0
13	5,0	420	do 4,2
14	5,0	420	do 8,5

Liofilizowane produkty utworzone według przykładów 11 do 14 posiadają wymagane charakterystyki wymagane dla liofilizowanych kompozycji według wynalazku.

PL 201 335 B1

Zastrzeżenia patentowe

Claims (6)

1. Liofilizowana kompozycja, znamienna tym, że zawiera epotylon B i cyklodekstrynę.

2. Liofilizzwana kkmppozcja weeług zzatrz. 1, z znmieenntym. żż ccyioodektryna stanowi hydroksypropylo-beta-cyklodekstrynę.

3. Liofilizzwanakomppozyja weedug zzatrZz 1 albb2, z znmieenntym. żż eeptylonstanawi 0,1 do 1,5% całości substancji stałych.

4. LL:^fili^c^v^^r^^ kc^r^p^c^^y^y^^ weeług zza^z. 1, zznmieenn tym, żż eeptylon stanawi 0,1 do 1,5% całości substancji stałych, a cyklodekstryna stanowi 90 do 99% całości substancji stałych.

5. Lionlizzwena kc>mppozyja weeług zaali2. k, kznmieenn tt/m, żż j ess welnn oo ^zoOc ppwierzchniowo czynnego mającego wartość HLB wynoszącą 10 lub więcej, takiego jak polioksyetylenowana pochodna oleju rycynowego.

6. Zantonowenie I iorilizzwenaj kcmppozyji knc^Sk^najw zznSί^;z. k klbb k klbb k klbb4 klbb kd wytwarzania lekarstwa do podawania pozajelitowego.