PL200718B1 - Sposób suchej konserwacji układów, zwłaszcza układów przepływowych urządzeń energetycznych - Google Patents

Abstract

Przedmiotem wynalazku jest sposób suchej konserwacji układów, zwłaszcza układów przepływowych urządzeń energetycznych, a szczególnie układów przepływowych turbin oraz ich układów pomocniczych po stronie parowej i wodnej, a takż e układów przepływowych kotłów energetycznych po stronie parowej i wodnej. Do konserwowanego układu wprowadza się powietrze osuszone do temperatury punktu rosy 2 do 5-krotnie niższej, korzystnie 3 do 4-krotnie niższej od temperatury punktu rosy wnętrza konserwatywnego układu, pod ciśnieniem 0,1 do 0,5 bara, korzystnie 0,1 do 0,2 bara i ogrzane do temperatury 20 do 50°C w ilo ści zapewniającej wymianę co 1-2 godziny.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób suchej konserwacji układów, zwłaszcza układów przepływowych urządzeń energetycznych, a szczególnie układów przepływowych turbin oraz ich układów pomocniczych po strome parowej i wodnej, a także układów przepływowych kotłów energetycznych po stronie parowej i wodnej.

Wynalazek dotyczy szczególnie sposobu suchej konserwacji układów przepływowych turbin, zwłaszcza turbin kondensacyjnych, obejmujących skraplacz, układ regeneracji nisko-, średnio - i wysokoprężnej oraz zbiornik wody zasilającej, a także układów przepływowych para-woda kotłów energetycznych.

W czasie postoju urządzeń energetycznych korozją zagrożone są wszystkie elementy układów przepływowych bloku energetycznego. Procesy korozyjne w tych układach zachodzą w niezwykle sprzyjających warunkach, przy jednoczesnej obecności wody, tlenu oraz soli przenoszonych z wody kotłowej i mają charakter głównie elektrochemiczny. Korozyjne uszkodzenia metali urządzeń bloku występują pod różnymi postaciami, przy czym do najbardziej niebezpiecznych należy korozja wżerowa. Z doświadczeń eksploatacyjnych wynika, że korozji postojowej najczęściej ulegają wężownice przegrzewaczy i podgrzewaczy, rurociągi do wtórnego przegrzewu oraz urządzenia pomocnicze turbiny, w których uszkodzenia pojawiają się na poziomo usytuowanych rurach i przyległych do nich kolanach. Stosowane w budowie turbin wysokogatunkowe stale nierdzewne okazały się również podatne na działanie korozji w opisanych powyżej warunkach. Z uwagi na daleko idące konsekwencje korozyjnego zniszczenia bloków energetycznych podejmowane są różne sposoby konserwacji. Szeroko początkowo stosowane metody chemiczne, polegające, jak to opisano przykładowo z opisie patentowym US 4895696, na wprowadzeniu do układu organicznych inhibitorów korozji są kosztowne i uciążliwe pod względem technologicznym i ekologicznym i wymagają okresowej wymiany roztworu inhibitującego.

Stosunkowo najbardziej uniwersalne okazały się metody suchej konserwacji, które są przyjazne środowisku naturalnemu z uwagi na brak inhibitorów chemicznych i związanych z nimi kłopotów z ich utylizacją. Suche metody konserwacji cechuje łatwość przygotowania obiektu do konserwacji oraz uruchomienia obiektu już konserwowanego. Również metody te umożliwiają kontrolę ciągłą procesu konserwacji przez pomiar wilgotności na wylocie układu konserwowanego.

Korozja postojowa metalu urządzeń bloku energetycznego jest związana ściśle z jednoczesną obecnością tlenu i wody. Zapobieganie temu procesowi wymaga przede wszystkim usuwania jednego lub obu tych czynników z przestrzeni konserwowanej. Najczęściej w metodach suchej konserwacji usuwa się wodę. W metodach tych wymaga się, aby w układach chronionych przed korozją względna wilgotność powietrza w żadnym miejscu układu nie przekraczała 50%. Eksperymentalnie potwierdzono, że szybkość korozji gwałtownie rośnie po przekroczeniu 60% względnej wilgotności powietrza w przestrzeni konserwowanej.

Podstawą koncepcji konserwacji postojowej jest okresowe lub ciągłe wtłaczanie osuszonego i podgrzanego powietrza do wnętrza układu i/lub obiegu, w tym do poszczególnych urządzeń bloku energetycznego w celu usunięcia z tych obszarów niepożądanej przy długich postojach wilgoci. Przed przystąpieniem do konserwacji układy lub obiegi przygotowuje się odpowiednio poprzez rozprężenie i odwodnienie, a w przypadku kotła - dodatkowo wydmuchanie resztek wody z przegrzewaczy grodziowych.

Suche metody konserwacji można prowadzić zarówno wykorzystując nagrzane powietrze, jak również powietrze nagrzane i jednocześnie osuszone.

Przy stosowaniu nagrzanego powietrza, w którym na skutek podwyższenia temperatury znacznie zmniejszono względną zawartość wilgoci, w czasie jego przetłaczania w układzie napotyka ono na coraz to nowe, zawilgocone powierzchnie, co obniża jego temperaturę i sprzyja wykraplaniu się nadmiaru niesionej wilgoci. Efekt tego działania ściśle zależy od utrzymywania temperatury tłoczonego powietrza na stałym, podwyższonym poziomie.

Stosowanie powietrza wstępnie osuszonego, w którym w wyniku obróbki na specjalnym materiale sorpcyjnym znacznie zmniejszono zawartość wilgoci, nie tylko w efekcie jego ogrzania, daje znacznie lepsze wyniki. Sposób suchej konserwacji układów przy pomocy wstępnie osuszonego powietrza jest od 4 do 7 razy tańszy, i pozwala uniknąć niekorzystnego roszenia powietrza oraz uzyskiwać korzystne, trwałe efekty w znacznie krótszym czasie.

Sposób suchej konserwacji układów cechuje łatwość obsługi oraz możliwość pełnej kontroli procesu konserwacji a także możliwość pełnego zautomatyzowania. Okres przygotowania do konserwacji oraz powrotu ze stanu konserwacji do ruchu jest krótki.

PL 200 718 B1

W wyniku przeprowadzonych licznych badań ruchowych stwierdzono, że sposób suchej konserwacji przebiega z optymalną efektywnością, gdy wprowadza się powietrze osuszone do temperatury punktu rosy, która jest 2 do 5 krotnie, korzystnie 3 do 4 krotnie, niższa od temperatury punktu rosy wnętrza konserwowanego układu, pod ciśnieniem 0,1 do 0,5 bar, korzystnie 0,1 do 0,2 bar, i ogrzane do temperatury 20 do 40°C, w ilości zapewniającej wymianę co 1 do 2 godzin.

Korzystnie, gdy konserwowany układ dzieli się na kilka poszczególnych obiegów w celu umożliwienia wybiórczego suszenia jego elementów.

Korzystnie, gdy powietrze osuszone doprowadza się do:

a) części przepływowej kotła - poprzez króciec wspawany do rurociągu wylotowego stacji obejściowej części wysokoprężnej turbiny i/lub poprzez regulator rozruchowy wody zasilającej, i/lub

b) części wysokoprężnej turbiny - poprzez króciec wspawany do rurociągu rozprężania/opróżniania kadłuba, i/lub

c) części średnio- i noraz związanych układów lub przestrzeni parowej skraplaczy - poprzez rurociąg wylotowy z zaworu zrywania próżni, i/lub

d) zbiornika wody zasiiającej - poprzez pokrywę fiitr^;^ na ssaniu wstępnej wody zasiiającej, a także, korzystnie, do

e) Γθ9θηθΓ3θ]ϊ wysokoprężnej lub średnioprężnej - krócces wspawany do rurocćągu parowego zasilającego jeden z wymienników regeneracji wysokoprężnej lub poprzez króciec zdemontowanego zaworu bezpieczeństwa jednego z wymienników regeneracji średnioprężnej.

Korzystnie, gdy poprzez zmianę stopnia otwarcia zaworu regulacyjnego stacji obejściowej części wysokoprężnej turbiny reguluje się rozpływy powietrza suszącego odpowiednio przez przegrzewacze pary świeżej i przegrzewacze pary wtórnie przegrzanej.

Korzystnie, gdy przepływ powietrza przez przegrzewacze odbywa się następująco: przy doprowadzeniu powietrza suszącego poprzez króciec wspawany do rurociągu wylotowego stacji obejściowej części wysokoprężnej turbiny - przez przegrzewacze pary świeżej odbywa się w kierunku przeciwnym do kierunku przepływu pary, a przez przegrzewacze pary wtórnej odbywa się w kierunku zgodnym z kierunkiem przepływu pary.

Korzystnie, gdy przepływ powietrza przez przegrzewacze pary świeżej odbywa się w kierunku zgodnym z kierunkiem przepływu pary, przy doprowadzeniu powietrza suszącego poprzez regulator rozruchowy wody zasilającej.

Korzystnie, gdy powietrze wprowadza się do wnętrza beczki generatora od dołu - poprzez rurociąg dwutlenku węgla (CO2), na stacji gazowej. Dzięki temu uzyskuje się optymalne wypełnienie beczki generatora suchym, lekko podgrzanym powietrzem, co poprawia oporność izolacji, a także pozwala wyeliminować całkowicie zagrożenie rozwoju korozji naprężeniowej kołpaków wirnika generatora.

Korzystnie również, gdy powietrze wprowadza się do chłodnic oleju transformatora blokowego poprzez układ wody obiegowej, zapewniając przez to zatrzymanie korozji chłodnic oleju; dodatkowo cały układ chłodzenia wraz z chłodnicami chroniony jest przed zamarzaniem przy niskich temperaturach zewnętrznych.

Korzystnie także, gdy powietrze wprowadza się do zbiornika olejowego poprzez króciec przyspawany do włazu na pokrywie zbiornika olejowego, uzyskując przez to całkowite odseparowanie oleju od powietrza atmosferycznego a tym samym zmniejszając kilkakrotnie wymaganą częstotliwość odwirowywania oleju w celu usunięcia z niego wilgoci; a także uzyskując ochronę łożysk i czopów wałów przed korozyjnym wpływem wilgoci.

Korzystnie także, gdy jako kontrolne punkty wypływu powietrza wykorzystuje się istniejące odwodnienia i odpowietrzenia do lejków, natomiast tam, gdzie nie ma odwodnień czy odpowietrzeń do lejków, a są niezbędne, dokonuje się niezbędnych modyfikacji, takich jak demontaż wkładu zaworu odwodnienia/odpowietrzenia do kolektora i/lub wspawanie króćców pomiarowych.

Osuszenie powietrza dla celów sposobu według wynalazku można uzyskiwać znanymi sposobami, na przykład przez zastosowanie stałych lub ciekłych sorbentów, lub przez schładzanie do punktu rosy lub wymrażanie, przy czym stosowanie adsorbentów wymaga mniej energii i jest korzystniejsze ekonomicznie. Osuszone powietrze podaje się do układu stosując znane urządzenia nie powodujące zanieczyszczenia lub zawilgocenia czy zaolejenia, na przykład przy pomocy bezolejowej, dmuchawy wirującej.

Sposób konserwacji według wynalazku charakteryzuje się szczególnie dużą skutecznością, uniwersalnością oraz energooszczędnością.

PL 200 718 B1

Sposób według wynalazku został zrealizowany w pierwszym przykładzie wykonania na bloku energetycznym o mocy 120 MW opisanym w układzie przedstawionym schematycznie na załączonym rysunku.

Układ przepływowy bloku energetycznego, który poddano konserwacji sposobem według wynalazku obejmuje:

kocioł 1, posiadający: parownik 2 z rurami ekranowymi, rurami opadowymi i komorami, podgrzewacz wody 3, walczak 4, przegrzewacze pary świeżej 5, przegrzewacze pary wtórnie przegrzanej 6;

turbozespół 7, posiadający: część wysokoprężną turbiny 8 (kadłub i wirnik), część średnioprężną turbiny 9 (kadłub i wirnik), część niskoprężną turbiny 10 (kadłuby i wirniki), rurociągi pary świeżej 11, rurociągi pary wtórnie przegrzanej 12, rurociągi pary wylotowej 13 z części wysokoprężnej 8 turbiny do wtórnego przegrzewu, stację obejściową 14 części wysokoprężnej 8 turbiny (RS1), skraplacze 15, pompy kondensatu 16, wymienniki regeneracyjne średnioprężne 17, wymienniki regeneracyjne niskoprężne 18, rozprężacze wysoko- i niskoprężne 19, schładzacze pary 20, smoczki próżniowe 21, zbiornik zimnego kondensatu 22, zbiornik wody zasilającej 23, pompę wstępną wody zasilającej 24.

W przykładowym układzie przepływowym bloku wyodrębniono pięć obiegów podstawowych oraz trzy obiegi dodatkowe, które wyznaczono poprzez lokalizacje punktów wprowadzenia powietrza suszącego.

Obieg nr 1: część ciśnieniowa kotła 1 po stronie pary pierwotnej i wtórnej posiadającego: parownik 2 z rurami ekranowymi, rurami opadowymi i komorami, podgrzewacz wody 3, walczak 4, przegrzewacze pary świeżej 5, przegrzewacze pary wtórnie przegrzanej 6 - zasilanie z króćca na wylocie stacji obejściowej części wysokoprężnej turbiny RS1 A; w trakcie ruchu próbnego dodano drugie zasilanie - poprzez kołnierz regulatora wody zasilającej F (po zdemontowaniu wkładu) i obieg nr 1 zasilono z dwóch punktów - poprzez stację obejściową części wysokoprężnej turbiny RS1 i regulator wody zasilającej.

Obieg nr 2: część przepływowa części wysokoprężnej turbiny 8, wraz z rurociągami do zaworów regulacyjnych i odcinkiem rurociągu pary wylotowej 13 z części wysokoprężnej do klap zwrotnych zasilanie z króćca wspawanego do rurociągu rozprężania/opróżniania korpusu wysokoprężnego B,

Obieg nr 3: układ przepływowy części niskoprężnej turbiny 10, przestrzeń parowa skraplaczy 15, rozprężacze wysokoprężne i niskoprężne 19, rurociągi upustów niskoprężnych, wymienniki regeneracyjne niskoprężne 18 po stronie parowej i skroplin, rurociągi pary z uszczelnień turbiny, chłodnica pary z uszczelnień, zbiornik zimnego kondensatu 22, rurociągi przelotowe pomiędzy częścią średnioprężną a częścią niskoprężną turbiny, układ przepływowy części średnioprężnej, rurociągi upustów średnioprężnych (do klap zwrotnych) - zasilanie z króćca wspawanego do rurociągu zrywania próżni C,

Obieg nr 4: zbiornik wody zasilającej 23 - zasilanie poprzez filtr wody zasilającej na ssaniu pompy wstępnej D,

Obieg nr 5: wymienniki regeneracyjne średnioprężne 17 po stronie parowej i skroplin - zasilanie kaskadowo poprzez króciec zdemontowanego zaworu bezpieczeństwa wymiennika SP6 E.

W przedstawionym układzie poszczególne obiegi mogą byś suszone jednocześnie lub wybiórczo, co umożliwia w początkowym okresie suszenia intensywniejsze suszenie układów najbardziej zawilgoconych i optymalizowanie dzięki temu wydajności urządzeń powietrza suszącego. Rozpływy powietrza suszącego na poszczególne obiegi regulowano w przykładzie wykonania przy pomocy istniejącej lub dodatkowej armatury (zawory kulowe, przepustnice).

W obiegach podstawowych dodatkowe króćce wspawano do:

A. wylotu ze stacji obejściowej 14 części wysokoprężnej turbiny 8,

B. rurociągu opróżniania kadłuba części wysokoprężnej turbiny,

C. rurociągu wylotowego z zaworu zrywania próżni,

D. pokrywy filtra na ssaniu pompy 24 wody zasilającej wstępnej,

Ponadto powietrze doprowadzono do układu wykorzystując istniejące kołnierze:

E. króćca zdemontowanego zaworu bezpieczeństwa wymiennika 17,

F. kołnierza regulatora wody zasilającej (po zdemontowaniu wkładu).

W obiegach dodatkowych poddano procesowi suszenia:

G. zbiornik olejowy (poprzez króciec wspawany do pokrywy zbiornika),

H. chłodnice olejowe transformatora blokowego (poprzez układ wody chłodzącej),

I. beczkę generatora (poprzez zawór doprowadzający dwutlenek węgla).

W celu realizacji sposobu według wynalazku powietrze przygotowano w agregacie suszącym składającym się z osuszacza adsorpcyjnego OS typu RECUSORB RZ081, filtra FT i bezolejowej

PL 200 718 B1 dmuchawy wirującej DM typu EB 420C poprzez osuszenie do wilgotności względnej 2% i podgrzanie do temperatury 42°C (temperatura punktu rosy równa - 14°C); a następnie (przy parametrach powietrza otoczenia, wilgotność względna 37,6%, temperatura 23,3°C, czemu odpowiada temperatura punktu rosy równa +5,9°C) wspomniane powietrze wprowadzono do wyznaczonych przez zawory wlotowe obiegów, w których temperatura punktu rosy wahała się w zakresie od +5,3 do +18,3°C.

Temperaturę punktu rosy powietrza osuszającego po pierwszym podaniu powietrza do układu i jego przejściu przez poszczególne obiegi (oraz jego wilgotność względną i temperaturę) przedstawiono w tabeli 1.

T a b e l a 1

Obieg / punkt pomiarowy	Temperatura punktu rosy [°C], wilgotność względna [%], temperatura [°C]
1) odwodnienie pierwszego stopnia przegrzewacza pary świeżej	+ 12,2°C; 69,7%; 15,1°C
2) odwodnienie schładzacza pary	+5,3°C; 41,6%; 18,4°C
3) wylot ze zbiornika zimnego kondensatu	+ 16,3°C; 94,0%; 17,3°C
4) odwodnienie wymiennika regeneracyjnego SP4	+11,9°C; 65,0%; 18,6°C
5) odwodnienie wodowskazu zbiornika	+ 18,3°C; 95,0%; 19,2°C
Beczka generatora / rurociąg doprowadzający wodór do beczki	+4,5°C; 38,0%; 19,2°C
Wyloty z chłodnic transformatora blokowego / chłodnica nr 4	+15,1°C; 99,8%; 15,1°C
Powietrze nad lustrem oleju w zbiorniku olejowym / właz kontrolny	+5,8°C; 41,5%; 19,2°C

Powietrze osuszające wprowadzono do wnętrza beczki generatora (po wymianie gazów w generatorze z wodoru na powietrze zgodnie z zasadami eksploatacji generatora) od „dołu - poprzez rurociąg dwutlenku węgla (CO2), na stacji gazowej. Uzyskano przez to optymalne wypełnienie beczki generatora suchym, lekko podgrzanym powietrzem poprawiając tym samym oporność izolacji od 10⁵ do 10¹¹ Ohm (10⁶ razy) a także wyeliminowano całkowicie zagrożenie zaistnienia i rozwoju korozji naprężeniowej kołpaków wirnika generatora.

Powietrze osuszające wprowadzono poprzez układ wody obiegowej, zapewniając przez to zatrzymanie korozji chłodnic oleju transformatora blokowego, a dodatkowo cały układ chłodzenia wraz z chłodnicami chroniony jest przed zamarzaniem przy niskich temperaturach zewnętrznych.

Powietrze osuszające wprowadzono do układu olejowego poprzez króciec przyspawany do włazu na pokrywie zbiornika olejowego, uzyskując przez to całkowite odseparowanie oleju od powietrza atmosferycznego a tym samym zmniejszono kilkakrotnie wymaganą częstotliwość odwirowywania oleju w celu usunięcia z niego wilgoci; a także uzyskując ochronę łożysk i czopów wałów przed korozyjnym wpływem wilgoci.

Na podstawie wyliczonej objętości przestrzeni parowej suszonych obiegów wydajność urządzenia osuszającego i dmuchawy ustawiono na 2000 m³/godz., która zapewniała całkowitą wymianę podawanego powietrza w ciągu 85 minut.

Konserwację postojową prowadzoną sposobem według wynalazku kontynuowano przez kilka miesięcy, kontrolując parametry powietrza w kontrolnych punktach wypływu początkowo co 8 godzin a następnie co 24 godziny.

Po 90 dniach konserwacji dokonano kontroli wzrokowej elementów poszczególnych obiegów i po ocenie stopnia zaawansowania korozji, którą porównano ze stopniem korozji różnych elementów układu nie poddanego suchej konserwacji stwierdzono bardzo wysoką skuteczność konserwacji prowadzonej sposobem według wynalazku.

W wyniku zastosowania sposobu konserwacji według wynalazku zaobserwowano bardzo szybkie usunięcie wilgoci z konserwowanych układów (osiągnięto 3 - 5-cio krotne obniżenie temperatury punktu rosy) po bardzo krótkim czasie konserwacji (tabela poniżej).

W tabeli 2 przedstawiono zmiany temperatury punktu rosy w poszczególnych obiegach w czasie prowadzenia konserwacji sposobem według wynalazku.

PL 200 718 B1

T a b e l a 2

	Temperatura punktu rosy [°C], wilgotność względna [%], temperatura [°C]
Obieg/punkt pomiarowy	Po 12 godzinach konserwacji	Po 24 godzinach konserwacji	Po 48 godzinach konserwacji
1) odwodnienie pierwszego stopnia przegrzewacza pary świeżej	+8,3°C; 59%; 15,1°C	+7,8°C; 56%; 15,4°C	+ 1,1°C; 38,0%; 15,4°C
2) odwodnienie schładzacza pary	+5,1°C; 39%; 9,4°C	-1,6°C; 23%; 19,4°C	-4,9°C; 18,1%; 19,3°C
3) wylot ze zbiornika zimnego kondensatu	+ 14,5°C; 87%; 16,4°C	+ 10,3°C; 71%; 16,5°C	+6,4°C; 52%; 16,3°C
4) odwodnienie wymiennika regeneracyjnego SP4	+9,9°C; 65%; 16,5°C	+9,0°C; 58%; 17,4°C	+5,7°C; 45,0%; 17,8°C
5) odwodnienie wodowskazu zbiornika	+ 16,4°C; 84%; 19,2°C	+6,9°C; 45%; 19,2°C	+3,0°C; 33,8%; 19,4°C
Beczka generatora / rurociąg doprowadzający wodór do beczki	+7,4°C; 47%; 19,0°C	+5,9°C; 42%; 19,2°C	+0,7°C; 29%; 19,2°C
Wyloty z chłodnic transformatora blokowego / chłodnica nr 4	+ 14,7°C; 98%; 15,1°C	+6,4°C; 56%; 15,2°C	+3,9°C; 45%; 15,8°C
Powietrze nad lustrem oleju w zbiorniku olejowym / właz kontrolny	+5,8°C; 42%; 19,0°C	+5,2°C; 40%; 19,2°C	+3,2°C; 34%; 19,5°C

Ponadto sposób według wynalazku został zrealizowany w drugim przykładzie wykonania na bloku energetycznym o mocy 200 MW. Blok został tu uruchomiony po 60 dniach suchej konserwacji prowadzonej sposobem według wynalazku i zanotowano znaczącą poprawę parametrów chemicznych wody i pary obiegu cieplnego w porównaniu z blokiem nie konserwowanym, przejawiającą się zmniejszeniem zawartości produktów korozji w wodzie.

Tabela 3 pokazuje parametry chemiczne czynnika obiegowego według pomiarów wykonanych po rozpaleniu kotła.

T a b e l a 3

Czynnik	Blok konserwowany sposobem według wynalazku	Blok nie konserwowany
	Fe [mg/1]	Cząstki > 5 pm	Cu [mg/1]	Fe [mg/1]	Cząstki > 5 pm	Cu [mg/1]
Kondensat	0,298	1540	0,001	1,15	8870	0,08
Woda zasilająca	0,3	1432	0,002	0,32	2254	0,01
Para nasycona	<0,01	137	0	0,184	1051	0,012

Tabela 4 pokazuje parametry chemiczne czynnika obiegowego według pomiarów wykonanych po dwóch godzinach od rozpalenia kotła.

T a b e l a 4

Czynnik	Blok konserwowany sposobem według wynalazku	Blok nie konserwowany
	Fe [mg/1]	Cząstki > 5 pm	Cu [mg/1]	Fe [mg/1]	Cząstki > 5 pm	Cu [mg/1]
Kondensat	0,095	264	0	0,48	3428	0,01
Woda zasilająca	0,58	5814	0,002	1,56	31077	0,009
Para nasycona	0,017	30	0	0,025	992	0,005

PL 200 718 B1

Claims (7)

1. Sposób suchej konserwacji układów, zwłaszcza układów przepływowych urządzeń energetycznych, szczególnie układów przepływowych turbin oraz ich układów pomocniczych po stronie parowej i wodnej, a także układów przepływowych kotłów energetycznych po stronie parowej i wodnej, polegający na wprowadzeniu do konserwowanego układu osuszonego powietrza, znamienny tym, że wprowadza się powietrze osuszone do temperatury punktu rosy 2 do 5 krotnie niższej, korzystnie 3 do 4 krotnie niższej od temperatury punktu rosy wnętrza konserwowanego układu, pod ciśnieniem 0,1 do 0,5 bar, korzystnie 0,1 do 0,2 bar, i ogrzane do temperatury 20 do 50°C, w ilości zapewniającej wymianę co 1-2 godziny.

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że konserwowany układ dzieli się na szereg obiegów.

3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że powietrze osuszone doprowadza się do:

a) części przepływowej kotła (1) - poprzez stację obejściową (14) części wysokoprężnej turbiny (8) i/lub poprzez regulator rozruchowy wody zasilającej, i/lub

b) części wysokoprężnej turbiny (8) - poprzez króciec wspawany do rurociągu rozprężania/opróżniania kadłuba WP, i/lub

c) cczści śreeniooręęnejt urbiny (9) i cczści nissooręęnejt urbiny ( (0) oraa związznyyh ukłaadw lub przestrzeni parowej skraplaczy (15) poprzez rurociąg wylotowy z zaworu zrywania próżni, i/lub

d) zZiomikowoOdzznilajązejtpporzzeppkływęfiltręnyssaniuppmppwstęęnejt22)woOdzznilającej, a także, korzystnie, do

e) ręegnyręaji wysokooręęnyj i uu ćręeniooręęnej- oporrze Cróóiee wsppwaan Co (bręoiązu cebrowego zasilającego jeden z wymienników regeneracji wysokoprężnej lub poprzez króciec zdemontowanego zaworu bezpieczeństwa jednego z wymienników regeneracji średnioprężnej (17)

f) zbiornika olejowego - poprzez króciec wspawany do pokrywy zbiornika, i/lub do

g) chłodnic olejowych transformatora blokowego poprzez układ wody chłodzącej, i/lub do

h) beczki generatora od dołu - poprzez zawór doprowadzający dwutlenek węgla, na stacji gazowej.

4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że poprzez zmianę stopnia otwarcia zaworu regulacyjnego stacji obejściowej (14) części wysokoprężnej turbiny (8) reguluje się rozpływy powietrza suszącego odpowiednio przez przegrzewacze pary świeżej (5) i przegrzewacze pary wtórnie przegrzanej (6) kotła (1).

5. Sppsśó waełuk zzntrz.1, z znmieeny tym, żż przzpływ ppwiekza przze przzerzzwsacz ((), (() kotła (1) odbywa się tak, że przy doprowadzeniu powietrza suszącego poprzez króciec wspawany do rurociągu wylotowego stacji obejściowej części wysokoprężnej turbiny WP (RS1) przepływ powietrza przez przegrzewacze pary świeżej (5) odbywa się w kierunku przeciwnym do kierunku przepływu pary, natomiast przepływ powietrza przez przegrzewacze pary wtórnie przegrzanej (6) odbywa się w kierunku zgodnym z kierunkiem przepływu pary.

6. Sppspówaełukzzntrz. (, zznmieenytym. żż p^z ddoręwaadzniu opwiejrzzspkpazceg puprzez regulator rozruchowy wody zasilającej przepływ powietrza przez przegrzewacze pary świeżej (5) kotła (1) odbywa się w kierunku zgodnym z kierunkiem przepływu pary.

7. Sppspó waełuk ozntrę. T zznmieenytym. Cż j aao Oostręlny ouu^OU opwiejręz wwkorzystuje się istniejące odwodnienia i odpowietrzenia do lejków, natomiast tam, gdzie nie ma odwodnień czy odpowietrzeń do lejków, dokonuje się, w razie konieczności, niezbędnych modyfikacji, korzystnie demontażu wkładu zaworu odwodnienia/odpowietrzenia do kolektora i/lub wspawania króćców pomiarowych.