PL200554B1 - Ćwiczebny pocisk podkalibrowy - Google Patents

Abstract

Ćwiczebny pocisk podkalibrowy posiadający rdzeń, którego przednia część osadzona jest w kilkudzielnym sabocie, zaś do tylnej części rdzenia zamocowany jest stabilizator brzechwowy, znamienny tym, że na rdzeniu (1) między sabotem (2) a stabilizatorem brzechwowym (3) osadzona jest aerodynamiczna tarcza hamująca (4), korzystnie w kształcie stożka ściętego.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest ćwiczebny pocisk podkalibrowy stabilizowany brzechwowo, wystrzeliwany z armat gładkolufowych.

Znane są rosyjskie, bojowe 125 mm przeciwpancerne pociski podkalibrowe posiadające rdzeń, którego przednia część osadzona jest w trójdzielnym sabocie, zaś do tylnej części rdzenia zamocowany jest stabilizator brzechwowy, na którego trzonie jest rozlokowanych obwodowo w jednakowych odległościach względem siebie pięć brzechw. Sabot i brzechwy stabilizatora brzechwowego pozycjonują pocisk podkalibrowy w łusce ładunku miotającego, komorze nabojowej armaty oraz prowadzą pocisk w lufie podczas początkowej fazy zjawiska strzału. Na walcowej powierzchni sabotu zamocowany jest pierścień uszczelniający, który wraz z sabotem uniemożliwia przedostawanie się gazowych produktów spalania ładunku miotającego między ścianą lufy a boczną powierzchnią pocisku na wysokości sabotu przed czoło pocisku, zapewniając niezakłócone miotanie pocisku. We wnęce trzonu stabilizatora brzechwowego osadzony jest smugacz ułatwiający śledzenie toru pocisku i miejsce jego upadku.

Znane są również niemieckie i holenderskie ćwiczebne 120 mm pociski podkalibrowe posiadające rdzeń, którego przednia część osadzona jest w trójdzielnym sabocie. Zamiast stabilizatora brzechwowego, do tylnej części rdzenia zamontowany jest stożkowy ogon z wydrążonymi w nim otworami (dyszami), spełniający jednocześnie rolę aerodynamicznego stabilizatora i aerodynamicznej tarczy hamującej podczas lotu pocisku. Po załadowaniu naboju zawierającego pocisk podkalibrowy, zapaleniu ładunku miotającego i smugacza, gazowe produkty spalania ładunku miotającego wytwarzają ciśnienie w komorze nabojowej i lufie za pociskiem powodując jego ruch postępowy. Po wylocie pocisku z lufy, pod wpływem oporu powietrza, elementy sabotu oddzielają się od siebie i rdzenia, który dalej odbywa lot jako pocisk. Podczas lotu rdzenia stabilizator brzechwowy umożliwia stabilny lot pocisku na całej trajektorii, zapewniając osiągnięcie przez pocisk dużej donośności rzędu kilkudziesięciu kilometrów. Natomiast podczas lotu ćwiczebnego, pocisku podkalibrowego w postaci rdzenia posiadającego stożkowy ogon z wydrążonymi w nim otworami (dyszami), w początkowej fazie lotu pocisku, opór aerodynamiczny jest niewielki i do odległości około dwóch kilometrów rdzeń porusza się po torze płaskim podobnym do trajektorii pocisku bojowego. Podczas dalszego lotu ćwiczebnego pocisku podkalibrowego, przepływ strumienia powietrza przez otwory stożkowego ogona staje się coraz bardziej zaburzony (turbulentny), powodując powstawanie dużego oporu aerodynamicznego i w następstwie gwałtowny spadek prędkości pocisku, a zatem znaczne zmniejszenie jego donośności mieszczącej się zazwyczaj w przedziale od sześciu kilometrów do dziesięciu kilometrów. Odpowiednie, skuteczne zakłócanie lotu rdzenia ćwiczebnego pocisku podkalibrowego ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia zapewnienia warunków bezpieczeństwa dla otoczenia poligonu podczas ćwiczeń artyleryjskich strzelaniem pociskami podkalibrowymi, przy jednoczesnym zachowaniu warunków strzelania maksymalnie zbliżonych do rzeczywistych.

Istota rozwiązania ćwiczebnego pocisku podkalibrowego według wynalazku polega na tym, że na rdzeniu pocisku, między sabotem a stabilizatorem brzechwowym osadzona jest aerodynamiczna tarcza hamująca, korzystnie w kształcie stożka ściętego.

Zastosowanie aerodynamicznej tarczy hamującej, korzystnie w kształcie stożka ściętego oraz jej usytuowanie na rdzeniu między sabotem a stabilizatorem brzechwowym w ćwiczebnym pocisku podkalibrowym według wynalazku umożliwia stabilny lot pocisku, który jest zbliżony do lotu bojowego pocisku podkalibrowego w początkowej fazie lotu, a następnie skuteczne hamowanie pocisku i jego upadek na dystansie z przedziału od sześciu kilometrów do dziesięciu kilometrów od stanowiska ogniowego. Zapewnia to bezpieczne warunki dla otoczenia poligonu podczas strzelań ćwiczebnymi pociskami podkalibrowymi oraz maksymalnie przybliża warunki strzelań do warunków strzelania bojowymi pociskami podkalibrowymi, co jest najistotniejszym elementem szkolenia artyleryjskiego załóg armat gładkolufowych, zwłaszcza czołgistów.

Przykład rozwiązania ćwiczebnego pocisku podkalibrowego według wynalazku zilustrowany jest na rysunku przedstawiającym pocisk w częściowym przekroju osiowym.

Ćwiczebny pocisk podkalibrowy o kalibrze 125 mm, wystrzeliwany z armaty czołgowej posiada rdzeń 1, którego przednia część osadzona jest w trójdzielnym sabocie 2, zaś do tylnej części rdzenia 1 zamocowany jest stabilizator brzechwowy 3, na którego trzonie jest rozlokowanych obwodowo w jednakowych odstępach względem siebie pięć brzechw. Między sabotem 2 a stabilizatorem brzechwowym 3 osadzona jest na rdzeniu 1 aerodynamiczna tarcza hamująca 4 w kształcie stożka ściętego, przy czym dolna podstawa tarczy hamującej 4 przylega do czoła stabilizatora brzechwowego 3. Sabot 2

PL 200 554 B1 i brzechwy stabilizatora brzechwowego 3 pozycjonują pocisk podkalibrowy w łusce ładunku miotającego naboju podkalibrowego, komorze nabojowej armaty oraz prowadzą pocisk podkalibrowy w lufie podczas początkowej fazy zjawiska strzału. Na walcowej powierzchni sabotu 2 zamocowany jest pierścień uszczelniający 5, który wraz z sabotem 2 uniemożliwia przedostawanie się gazowych produktów spalania ładunku miotającego między ścianą lufy a boczną powierzchnią pocisku na wysokości sabotu 2 przed czoło pocisku, zapewniając niezakłócone miotanie pocisku. We wnęce trzonu stabilizatora brzechwowego 3 osadzony jest smugacz 6 ułatwiający śledzenie toru lotu pocisku i miejsce jego upadku. Po załadowaniu naboju zawierającego pocisk podkalibrowy, zapaleniu ładunku miotającego i smugacza 6, gazowe produkty spalania ładunku miotającego wytwarzają ciśnienie w komorze nabojowej i lufie za pociskiem powodując jego ruch postępowy. Po wylocie pocisku z lufy, pod wpływem oporu powietrza, trzy elementy sabotu 2 oddzielają się od siebie i rdzenia 1, który dalej odbywa lot jako pocisk. Podczas lotu rdzenia stabilizator brzechwowy stabilizuje lot pocisku, zaś aerodynamiczna tarcza hamująca 4 w wyniku działania oporu powietrza na jej czołową powierzchnię, zaburzając opływanie strumienia powietrza w otoczeniu rdzenia 1 hamuje go, powodując jego upadek w odległości w przedziale od sześciu kilometrów do dziesięciu kilometrów od stanowiska ogniowego.

Claims (1)

1. Ćwiczebny pocisk podkalibrowy posiadający rdzeń, którego przednia część osadzona jest w kilkudzielnym sabocie, zaś do tylnej części rdzenia zamocowany jest stabilizator brzechwowy, znamienny tym, że na rdzeniu (1) między sabotem (2) a stabilizatorem brzechwowym (3) osadzona jest aerodynamiczna tarcza hamująca (4), korzystnie w kształcie stożka ściętego.