PL188360B1 - Opatrunek biologiczny warstwowy i sposób wytwarzania opatrunku biologicznego warstwowego - Google Patents

Abstract

1. Opatrunek biologiczny warstwowy zawierający tkankę łożyska ludzkiego, znamienny tym, że składa się z warstwy stanowiącej mieszaninę mikrokrystalicznego chitozanu i plastyfikatora, których stosunek wagowy wynosi od 2 do 25, korzystnie 5, oraz z warstwy tkanki łożyska ludzkiego. 2. Sposób wytwarzania opatrunku biologicznego warstwowego, znamienny tym, że sporządza się kompozycję dwuwarstwową, w której jedną warstwę stanowi żelopo- dobna wodna zawiesina mikrokrytralicznrgo chitozanu zawierająca 0,5-10% wagowych polimeru i 0,1-2% wagowych plastyfikatora, a drugą homogenat tkanki łożyska ludzkiego w roztworze soli fizjologicznej o stężeniu 1-20% wagowych lub jego liofilizat, przy czym warstwy układa się jedną na drugiej w płaszczyźnie poziomej, a następnie otrzymaną kompozycję poddaje się liofilizacji w czasie 12-24 godzin pod ciśnieniem nie niższym niż 5 Pa i/lub suszeniu w czasie 24-48 godzin w temperaturze nie wyższej niż 37°C, po czym otrzymany produkt konfekcjonuje się i sterylizuje znanymi sposobami.

Description

Przedmiotem wynalazku jest opatrunek biologiczny warstwowy i sposób jego wytwarzania.

Leczenie trudnogojących się ubytków skóry powstałych w wyniku uszkodzeń termicznych czy zmian w przypadku owrzodzeń jest ważnym i stale aktualnym problemem dla klinicystów różnych specjalności. Jedną z metod leczenia stosowaną w tych przypadkach są opatrunki biologiczne.

Znane są opatrunki biologiczne uzyskiwane ze skóry ludzkiej auto- i allogenicznej. Opatrunki tego rodzaju dobrze przepuszczają parę wodną, chronią tkanki głębiej usytuowane przed uszkodzeniami mechanicznymi i przed drobnoustrojami.

Znane są takie opatrunki biologiczne zastępcze uzyskiwane ze skóry ksenogenicznej, zwłaszcza świeżej skóry świńskiej. Charakteryzują się one bardzo dobrymi właściwościami hemostatycznymi, jednakże wykazują dużą antygenność, którą ogranicza się poprzez dodawanie do nich różnego rodzaju środków bakteriobójczych, np. jonów srebra.

Znane są z patentów japońskich nr nr 85933868 i 8663798 oraz publikacji w Medical Textiles nr 9, 1989 r. i Chem. in Britain nr 6, 1994 r. opatrunki i sztuczne skóry wytwarzane na bazie chityny, chitozanu i ich pochodnych. Są to jednak opatrunki oparte na syntetycznych tworzywach i chitozanie, bądź biomateriały wytworzone z kolagenu i acetylochitozanu.

Z polskiego patentu nr 134 001 znana jest gąbka opatrunkowa będąca liofilizowanym homogenatem łożyska ludzkiego. Opatrunek tego rodzaju nie wykazuje klinicznego działania immunogennego, a dzięki obecności zaczynów i hormonów przyspiesza ziaminowanie, brzezne naskórkowanie oraz łagodzi ból. Opatrunek przy niewątpliwych zaletach posiada wspólne dla wszystkich opatrunków kolagenowych wady, a mianowicie niezadowalającą wytrzymałość mechaniczną, elastyczność i kruchość oraz niedostatecznie kontrolowane działanie.

Z patentu polskiego nr 164 247 i patentu fińskiego nr 893223 znany jest mikrokrystaliczny chitozan, który stanowi odpowiedni biomateriał między innymi do zastosowań

188 360 medycznych. Mikrokrystaliczny chitozan charakteryzuje się bowiem bardzo dobrą hydrofilnością, biozgodnością, biodegradowalnością, zdolnością do tworzenia błon bezpośrednio z wodnej dyspersji, dobrą mieszalnością z innymi polimerami i substancjami, a także możliwością kształtowania jego struktury molekularnej i nadcząsteczkowej w procesie wytwarzania.

Znane są opatrunki o budowie kompozytowej - wielowarstwowej typu „sandwich”, w których każda warstwa spełnia określoną funkcję. W najprostrzym wariancie tego typu opatrunku, zawiera on warstwę nośną w postaci tkaniny, dzianiny, włókniny bądź folii, na której znajduje się właściwy opatrunek leczniczy w postaci np. hydrokoloidu lub gąbki. Warstwa nośna zwykle pozwala na mocowanie opatrunku na skórze oraz stanowi barierę dla mikroorganizmów.

Opatrunek biologiczny warstwowy według wynalazku składa się z warstwy stanowiącej mieszaninę mikrokrystalicznego chitozanu i plastyfikatora, których stosunek wagowy wynosi od 2 do 25, korzystnie 5 oraz z warstwy tkanki łożyska ludzkiego.

Sposób według wynalazku polega na tym, że sporządza się kompozycję dwuwarstwową, w której jedną warstwę stanowi żelopodobna wodna zawiesina mikrokrystalicznego chitozanu zawierająca 0,5-10% wagowych polimeru i 0,1-2% wagowych plastyfikatora, a drugą homogenat tkanki łożyska ludzkiego w roztworze soli fizjologicznej o stężeniu 1-20% wagowych lub jego liofilizat, przy czym warstwy układa się jedną na drugiej w płaszczyźnie poziomej, Otrzymaną kompozycję poddaje się liofilizacji w czasie 12-24 godzin pod ciśnieniem nie niższym niż 5 Pa i/lub suszeniu w czasie 24-48 godzin w temperaturze nie wyższej niz 37°C, po czym otrzymany produkt konfekcjonuje się i sterylizuje znanymi sposobami.

W sposobie według wynalazku stosuje się mikrokrystaliczny chitozan o średnim ciężarze cząsteczkowym w zakresie 10³-10⁶, stopniu deacetylacji w zakresie 60-100% i wskaźniku wtórnego pęcznienia 500-5000%.

Jako piastyfikator stosuje się glicerynę, glikol propylenowy czy oligo(oksyetyleno)diol.

Zaletą sposobu według wynalazku jest zastosowanie do wytwarzania opatrunku biozgodnych z tkanką ludzką polimerów naturalnych w postaci kolagenu z tkanki łożyskowej i mikrokrystalicznego chitozanu. Ponadto warunki liofilizacji i suszenia pozwalają na zachowanie niezmienionych właściwości biologicznych zastosowanych bioaktywnych komponentów.

Opatrunek biologiczny może mieć postać gąbki, folii, żelu lub impregnatu. Charakteryzuje się on bardzo dobrą poręcznością chirurgiczną przejawiającą się wysoką elastycznością, dobrą układalnością na powierzchni ran, dobrą wytrzymałością na sucho i w stanie wilgotnym, bardzo dobrymi właściwościami sorpcyjnymi (wskaźnik WRV powyżej 500) oraz zdolnością do utrzymywania odpowiedniej wilgotności w bezpośrednim sąsiedztwie rany i nie przywieraniem do jej powierzchni.

Zaletą opatrunku według wynalazku jest umiejscowienie biologiczne czynnego składnika całkowicie na powierzchni opatrunku, dzięki czemu zapewniony jest efektywny kontakt ze składnikami bioaktywnymi pochodzącymi z tkanki łożyskowej.

Opatrunek według wynalazku znajduje zastosowanie w leczeniu trudnogojących się ran i odleżyn, ran pooparzeniowych oraz do przygotowywania podłoża pod autogeniczne przeszczepy.

Przedmiot wynalazku ilustrują poniższe przykłady nie ograniczając jego zakresu.

Przykład I. Na żelopodobną zawiesinę zawierającą 2 części wagowe mikrokrystalicznego chitozanu o średnim ciężarze cząsteczkowym 200000, stopniu deacetylacji 80% i wskaźniku wtórnego pęcznienia 1200%, 1 część wagową glikolu propylenowego oraz 97 części wagowych wody, wylaną warstwą o grubości 5 mm, naniesiono 2 części wagowe liofilizatu tkanki łożyskowej. Liofilizat otrzymano przez suszenie sublimacyjne w temperaturze -25°C przy ciśnieniu początkowym nie wyższym niż 63 Pa w czasie 24 godzin homogenatu zawierającego 300 części wagowych tkanki łożyska ludzkiego pozbawionej błon, pępowiny i dużych naczyń oraz 500 części wagowych roztworu soli fizjologicznej. Wytworzoną kompozycję warstwową liofilizowano przez 24 godziny w temperaturze -25°C, przy ciśnieniu początkowym nie wyższym niż 63 Pa. Otrzymano opatrunek w postaci dwuwarstwowej gąbki, w której jedną warstwę stanowiła mieszanina zawierająca 2 części wagowe mikrokrystalicznego chitozanu i 0,5 części wagowych glikolu propylenowego, a drugą warstwę stanowiła tkanka łożyska

188 360 ludzkiego. Gąbkę cięto na płatki o wymiarach 10 x 5 cm, pakowywano w folię metalizowaną i sterylizowano promieniami gamma w dawce 25 kGy.

Przykład II. Kompozycję warstwową wytworzoną jak w przykładzie I suszono przez 30 godzin w temperaturze ok. 30°C, a następnie cięto, konfekcjonowano i sterylizowano jak w przykładzie I.

Otrzymano opatrunek w postaci dwuskładnikowej folii.

Przykład III. Żelopodobną zawiesinę jak w przykładzie I umieszczono na matrycy w postaci gazy bawełnianej, a następnie napylono 2 części wagowe liofilizatu tkanki łożyskowej otrzymanego jak w przykładzie I. Wytworzoną kompozycję warstwową liofilizowano, konfekcjonowano i sterylizowano jak w przykładzie I.

Otrzymano opatrunek w postaci dwuskładnikowej gąbki na matrycy z gazy.

Przykład IV. Na żelopodobną zawiesinę zawierającą 2 części wagowe mikrokrystalicznego chitozanu o właściwościach jak w przykładzie I, 1 część wagową gliceryny i 97 części wagowych wody, wylaną warstwę o grubości 5 mm, naniesiono 2 części wagowe homogenatu zawierającego 300 części wagowych tkanki łożyska ludzkiego pozbawionej błon, pępowiny i dużych naczyń oraz 500 części wagowych roztworu soli fizjologicznej. Tak przygotowaną kompozycję warstwową liofilizowano, konfekcjonowano i sterylizowano jak w przykładzie I.

Otrzymano opatrunek w postaci dwuskładnikowej gąbki, w której jedną warstwę stanowiła mieszanina zawierająca 1 część wagową mikrokrystalicznego chitozanu i 0,3 części wagowych gliceryny, a drugą warstwę stanowiła tkanka łożyskowa.

Przykład V. Na sproszkowany liofilizat homogenatu tkanki łożyskowej, wytworzony jak w przykładzie I, rozłożony warstwą o grubości ok. 0,4 mm w wanience liofilizacyjnej, wylano warstwy o grubości 4 mm żelopodobnej zawiesiny zawierającej 2 części wagowe mikrokrystalicznego chitozanu o właściwościach jak w przykładzie I, 1 część wagową glikolu propylenowego i 97 części wagowych wody. Wytworzoną kompozycję warstwową liofilizowano, konfekcjonowano i sterylizowano jak w przykładzie I.

Otrzymano opatrunek w postaci dwuwarstwowej gąbki, w której jedną warstwę stanowiła mieszanina zawierająca 4,5 części wagowych mikrokrystalicznego chitozanu i 0,9 części wagowych glikolu propylenowego, a drugą warstwę stanowiła tkanka łożyskowa.

Przykład VI. Na homogenat tkanki łożyskowej w soli fizjologicznej o stężeniu 7% wagowych wylanych do wanienki liofilizacyjnej warstwą o grubości 2 mm naniesiono warstwę o grubości 3 mm żelopodobnej zawiesiny, jak w przykładzie 5. Wytworzoną kompozycję warstwową liofilizowano, konfekcjonowano i sterylizowano jak w przykładzie I.

Otrzymano opatrunek w postaci dwuwarstwowej gąbki w której jedną warstwę stanowiła tkanka łożyskowa a drugą mieszanina zawierająca 2,8 części wagowych mikrokrystalicznego chitozanu i 0,7 części wagowych glikolu propylenowego.

Departament Wydawnictw UP RP Nakład 50 egz. Cena 2,00 zł

Claims (4)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Opatrunek biologiczny warstwowy zawierający tkankę łożyska ludzkiego, znamienny tym, ze składa się z warstwy stanowiącej mieszaninę mikrokrystalicznego chitozanu i plastyfikatora, których stosunek wagowy wynosi od 2 do 25, korzystnie 5, oraz z warstwy tkanki łożyska ludzkiego.
2. 2. Sposób wytwarzania opatrunku biologicznego warstwowego, znamienny tym, że sporządza się kompozycję dwuwarstwową, w której jedną warstwę stanowi żelopodobna wodna zawiesina mikrokrystalicznego chitozanu zawierająca 0,5-10% wagowych polimeru i 0,1-2% wagowych plastyfikatora, a drugą homogenat tkanki łożyska ludzkiego w roztworze soli fizjologicznej o stężeniu 1-20% wagowych lub jego liofilizat, przy czym warstwy układa się jedną na drugiej w płaszczyźnie poziomej, a następnie otrzymaną kompozycję poddaje się liofilizacji w czasie 12-24 godzin pod ciśnieniem nie niższym niż 5 Pa i/lub suszeniu w czasie 24-48 godzin w temperaturze nie wyższej niż 37°C, po czym otrzymany produkt konfekcjonuje się i sterylizuje znanymi sposobami.
3. 3. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że stosuje się mikrokrystaliczny chitozan o średnim ciężarze cząsteczkowym w zakresie 10³-10⁶, stopniu deacetylacji w zakresie 60-100% i wskaźniku wtórnego pęcznienia 500-5000%.
4. 4. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że jako plastyfikator stosuje się glicerynę, glikol propylenowy czy oligo(oksyetyleno)diol.