PL174996B1 - Bariera ochronna - Google Patents

Abstract

1. Bariera ochronna, zawierajaca slup podtrzy- mujacy, do którego zamocowany jest dystansownik podtrzymujacy bariere, zawieszony równolegle do powierzchni gruntu i majacy ksztalt plaskiej, pionowej plyty, z czescia przednia i tylna, przy czym zamocowanie dystansownika na slupie pod- trzymujacym, przy pomocy czesci tylnej, umozliwia obrót wokól osi zawieszenia, kontrolowany przez systemy absorbujace energie, obejmujace rejon oslabiony w tylnej czesci dystansownika nad osia zawieszenia oraz sworzen, laczacy dystansownik ze slupem podtrzymujacym i przechodzacy przez rejon oslabiony, przy czym dystansownik posiada rejon oslabiony w przedniej czesci, znamienna tym, ze rejon oslabiony (502) umieszczony w przedniej czesci dystansownika (2) ma ksztalt zblizony do trójkata, rozszerzajacy sie stopniowo od góry ku dolowi przedniej czesci. F ig . 1 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest bariera ochronna, a dokładniej konstrukcja podtrzymująca metalowe bariery ochronne na drogach, która po uderzeniu pojazdu w barierę rozprasza energię w wyniku zróżnicowanych reakcji i która wymusza powrót bariery do poprawnej pozycji przyczyniając się do wyhamowania i zatrzymania uderzającego pojazdu.

Z europejskiego opisu patentowego EP-A-0 356 686 znanajest konstrukcja metalowej bariery ochronnej obejmująca słup podtrzymujący oraz dystansownik zawieszony równolegle do ziemi, zamocowany z jednej strony do słupa, a z drugiej strony podtrzymujący uchwyt, do którego zamocowana jest bariera. Uchwyt zamontowany jest na dystansowniku tak, aby mógł kołysać się wokół osi zawieszenia równoległej do wzdłużnego kierunku bariery i

174 996 znajdującej się na poziomie niekolidującym z poziomem środkowej linii bariery. Konstrukcja absorbująca energię tłumi wahadłowy ruch uchwytu wokół osi zawieszenia po uderzeniu pojazdu w barierę proporcjonalnie do siły uderzenia. Konstrukcja absorbująca obejmuje sworzeń, który łączy uchwyt z dystansownikiem w pewnej odległości od osi zawieszenia i który jest tak ustawiony, aby rozrywać rejon osłabiony przez otwory, znajdujący się na uchwycie lub na dystansowniku.

Uchwyt ma przednią część dostosowaną do zamocowania bariery oraz bok rozchylający się w dół. Bok dzieli się na część górną, w której zlokalizowana jest oś zawieszenia oraz na część dolną.

Dystansownik ma płaskie skrzydło, które jest z jednej strony poprzez wspornik zamontowane na słupie podtrzymującym, zaś z drugiej strony jest połączone do górnej części boku uchwytu przy osi zawieszenia oraz do dolnej części boku uchwytu przy sworzniu. Osłabiony rejon ma wygięty kształt z centrum w osi zawieszenia uchwytu. Otwory rozmieszczone są w pewnych odstępach i tworzą wygięty rząd wzdłuż rejonu osłabionego. Przez jeden z otworów na końcu rzędu przechodzi sworzeń.

W rozwiązaniu tym dystansownik połączony jest ze słupem podtrzymującym w taki sposób, aby mógł się wahać wokół drugiej, dolnej osi zawieszenia pod kontrolą drugiej konstrukcji absorbującej energię, która obejmuje drugi rejon osłabiony na dystansowniku w pewnej odległości od drugiej osi zawieszenia oraz drugi sworzeń, który łączy uchwyt i słup podtrzymujący i przechodzi przez drugi rejon osłabiony tak, że drugi pręt powoduje rozrywanie drugiego rejonu osłabionego, gdy w barierę uderzy pojazd i dystansownik przemieści się wokół drugiej osi zawieszenia.

Bariera ochronna, zawierająca słup podtrzymujący, do którego zamocowany jest dystansownik podtrzymujący barierę, zawieszony równolegle do powierzchni gruntu i mający kształt płaskiej, pionowej płyty, z częścią przednią i tylną, przy czym zamocowanie dystansownika na słupie podtrzymującym, przy pomocy części tylnej, umożliwia obrót wokół osi zawieszenia, kontrolowany przez systemy absorbujące energię, obejmujące rejon osłabiony w tylnej części dystansownika nad osią zawieszenia oraz sworzeń, łączący dystansownik ze słupem podtrzymującym i przechodzący przez rejon osłabiony, przy czym dystansownik posiada rejon osłabiony w przedniej części, według wynalazku charakteryzuje się tym, że rejon osłabiony umieszczony w przedniej części dystansownika ma kształt zbliżony do trójkąta, rozszerzający się stopniowo od góry ku dołowi przedniej części.

Korzystnie rejon osłabiony w przedniej części dystansownika stanowią otwory ułożone we wzór trójkątny.

Korzystnie rejon osłabiony w przedniej części dystansownika stanowi wachlarzowe pofałdowanie materiału dystansownika o kształcie zbliżonym do trójkąta.

Korzystnie dystansownik w częściach górnej i dolnej ma wzdłużne żebra wzmacniające, przy czym przód dolnego żebra jest cofnięty w stosunku do pionowej płaszczyzny przechodzącej przez przód górnego żebra, tak, że rejon osłabiony dystansownika rozciągający się między przodami wzdłużnych żeber wzmacniających i uchwytem ma konfigurację zbliżoną do trójkątnej.

Korzystnie dystansownik, umieszczony poprzecznie do słupa podtrzymującego, jest przymocowany do przedniej i tylnej powierzchni słupa podtrzymującego przy pomocy pary występów, stanowiących integralną część płaskiej części dystansownika, przy czym występ bliższy barieryjest utworzony co najmniej częściowo z materiału okna osłabiającego.

Korzystnie występy dystansownika są zamocowane do słupa podtrzymującego przy pomocy śrub, poniżej których na występach znajdują się pionowe rzędy osłabiających otworów.

Korzystnie występy posiadają w górnej części wypusty, zagięte do wewnątrz i opierające się na górnej części słupa podtnymującego.

Korzystnie dystansownik posiada w tylnej części występ ze szczeliną, w której jest zamocowana belka łącząca kolejne dystansowniki podtrzymujące barierę.

Wynalazek pozwala uprościć konstrukcję i montaż w terenie uchwytów dla barier drogowych poprzez eliminację elementu, który łączył barierę z dystansownikiem. Przednia

174 996 część dystansownika dostosowana do połączenia z barierą, posiada wyliczone, skalibrowane rejony osłabione, które w przypadku zderzenia są niszczone, przy czym stopień uszkodzenia jest wyższy na dole niż na górze tak, aby wywołać odchylenie dolnej krawędzi bariery w postaci obrotu wokół osi równoległej do wzdłużnej osi bariery. Dzięki wprowadzanym usprawnieniom, bariera jest połączona ze słupem podtrzymującym za pośrednictwem tylko jednego elementu, tj. dystansownika, a nie dwu elementów, tj. dystansownika i wahadłowego uchwytu, jak to miało miejsce w dotychczasowym rozwiązaniu. Dalsze usprawnienie jest uzyskiwane poprzez połączenie dystansownika ze słupem podtrzymującym za pośrednictwem systemu absorbującego energię, który działa także wtedy, gdy dystansownik jest unoszony i odrywany od słupa podtrzymującego w wyniku zderzenia o znacznej sile.

Przedmiot wynalazku w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1, 2 i 3 przedstawiają widoki perspektywiczne trzech różnych przykładów wykonania konstrukcji według wynalazku.

Na figurze 1 można zauważyć, że bariera N jest zamontowana do słupa podtrzymującego 1 za pośrednictwem pojedynczego dystansownika 2 wykonanego przy zastosowaniu operacji cięcia i gięcia i/lub innych operacji z arkusza blachy o odpowiedniej charakterystyce i grubości. Płaska część 102 dystansownika 2 jest wyposażona z przodu w uchwyt 202 z rozchylonymi skrzydłami, którego część wklęsła jest skierowana w kierunku drogi i którego dół zawiera szczeliny lub otwory 3 do zamocowania bariery N do dystansownika 2. Uchwyt 202 powinien być pochylony jak pokazano literą A, np. o 2-4 stopnie w stosunku do linii pionowej V, w wyniku czego bariera N jest poprzecznie pochylona.

Część górna i dolna dystansownika 2 są w kształcie litery C, tworząc wzdłużne ożebrowanie wzmacniające w postaci górnego żebra 302 i dolnego żebra 402. Z tyłu żebra 302 i 402 kończą się w tej samej pionowej płaszczyźnie, natomiast przód dolnego żebra 402 jest znacznie cofnięty w stosunku do uchwytu 202, tak, że jest on połączony z żebrami 302,402 poprzez rejon osłabiony 502 płaskiej części 102, mający kształt zbliżony do trójkąta i rozszerzający się od góry ku dołowi. Rejon osłabiony 502 mogą stanowić dowolnie rozmieszczone otwory 4 lub pofałdowanie 5 równoległe lub wachlarzowe jak pokazano na fig. 2 lub inne osłabione rejony dzięki którym, w przypadku uderzenia pojazdu o barierę N, rejon osłabiony 502 zostanie zagięty w kierunku słupa podtrzymującego 1, przy czym przemieszczenie będzie większe na dole niż na górze, w wyniku czego uchwyt 202 i bariera N obróci się wokół osi równoległej do wzdłużnej osi bariery N, zlokalizowanej w pobliżu żebra 302 dystansownika 2.

Płaska część 102 dystansownika 2 w obszarze między rejonem osłabionym 502, a częścią połączoną ze słupem 1 może zawierać okno 6 otoczone, jeśli trzeba, wręgami usztywniającymi 106, wystającymi, na przykład, po stronie, do której dystansownik 2 jest połączony ze słupem 1. Okno 6 może mieć np. kształt czworokątny i, przy bardzo silnym uderzeniu, umożliwia zgięcie dystansownika 2 w górę wokół osi zawieszenia zlokalizowanej w rejonie tylnego rogu okna 6, tj. blisko słupa 1.

Tylna część płaskiej części 102 jest zamocowana do słupa 1 przy pomocy pary śrub 7, 8 lub innych odpowiednich elementówłączących, umieszczonychjeden nad drugim i odpowiednio oddalonych od siebie. Z przodu górnej śruby 8, od strony bariery N, znajduje się płaska część 102 dystansownika 2 z wieloma otworami lub innymi elementami osłabiającymi 9 tworzącymi rejon z centrum w dolnej śrubie 7. Taki sposób połączenia dystansownika 2 ze słupem 1 stanowi, w przypadku uderzenia, dodatkowy układ rozpraszania i odzyskiwania energii, gdyż dystansownik 2 ma tendencję do obracania się do góry wokół osi zlokalizowanej na dolnej śrubie 7 i do łamania się w miejscu osłabionym poprzez otwory 9. Obrót ten, który można wyliczyć oraz poprzedni, który jest wywołany przez deformację dystansownika 2 w wyniku obecności okna 6, powoduje pewne uniesienie bariery N, co może efektywnie powstrzymać uderzający pojazd i uniemożliwić mu przeskoczenie nad barierę N.

Dystansownik 2 może być również zamocowany do dwu równoległych płaszczyzn słupa podtrzymującego 1 przy pomocy jednego lub dwu równoległych występów 602, które są integralną częścią płaskiej części 102 dystansownika 2, przy czym wewnętrzny występ 602jest wykonany całkowicie lub częściowo z materiału uzyskanego przy wykonaniu

174 996 osłabiającego okna 6, omówionego powyżej (fig. 1 i 2). Występy 602 mogą zawierać otwory 10 rozmieszczone w pionowych rzędach, zaś poprzez jeden z górnych otworów występy 602 są zamocowane do słupa 1 przy pomocy śrub 11 lub elementów równoważnych. W przypadku szczególnie silnego uderzenia, otwory 10 i śruby 11 będą tworzyły dodatkowy system rozpraszania energii, działający w czasie, gdy dystansownik 2 jest unoszony do góry, aż do osiągnięcia całkowitego rozłączenia ze słupem 1.

W celu uzyskania poprawnego zamocowania dystansownika 2 do słupa 1, występy 602 posiadają u góry wypusty 702, które są zagięte wzajemnie ku sobie i są przystosowane do przylgnięcia do górnej części słupa 1.

Integralną częścią górnego, tylnego końca płaskiej części 102 dystansownika 2 jest występ 802 ze szczeliną 12 dla zamocowania belki 13 umieszczonej po zewnętrznej części słupa 1, który łączy wszystkie dystansowniki 2 podtrzymujące barierę N.

VI

499⁶

pe?’

eg²

Claims (8)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Bariera ochronna, zawierająca słup podtrzymujący, do którego zamocowany jest dystansownik podtrzymujący barierę, zawieszony równolegle do powierzchni gruntu i mający kształt płaskiej, pionowej płyty, z częścią przednią i tylną, przy czym zamocowanie dystansownika na słupie podtrzymującym, przy pomocy części tylnej, umożliwia obrót wokół osi zawieszenia, kontrolowany przez systemy absorbujące energię, obejmujące rejon osłabiony w tylnej części dystansownika nad osią zawieszenia oraz sworzeń, łączący dystansownik ze słupem podtrzymującym i przechodzący przez rejon osłabiony, przy czym dystansownik posiada rejon osłabiony w przedniej części, znamienna tym, że rejon osłabiony (502) umieszczony w przedniej części dystansownika (2) ma kształt zbliżony do trójkąta, rozszerzający się stopniowo od góry ku dołowi przedniej części.
2. 2. Bariera ochronna według zastrz. 1, znamienna tym, że rejon osłabiony (502) w przedniej części dystansownika (2) stanowią otwory (4) ułożone we wzór trójkąt ny.
3. 3. Bariera ochronna według zastrz. 1, znamienna tym, że rejon osłabiony (502) w przedniej części dystansownika stanowi wachlarzowe pofałdowanie (5) materiału dystansownika. (2) o kształcie zbliżonym do trójkąta.
4. 4. Bariera ochronna według zastrz. 1, znamienna tym, że dystansownik (2) w częściach górnej i dolnej ma wzdłużne żebra wzmacniające (302, 402), przy czym przód dolnego żebra (402) jest cofnięty w stosunku do pionowej płaszczyzny przechodzącej przez przód górnego żebra (302), tak, że rejon osłabiony (502) dystansownika (2) rozciągający się między przodami wzdłużnych żeber wzmacniających (302, 402) i uchwytem (202) ma konfigurację zbliżoną do trójkątnej.
5. 5. Bariera ochronna według zastrz. 4, znamienna tym, że dystansownik (2), umieszczony poprzecznie do słupa podtrzymującego (1), jest przymocowany do przedniej i tylnej powierzchni słupa podtrzymującego (1) przy pomocy pary występów (602), stanowiących integralną część płaskiej części (102) dystansownika (2), przy czym występ bliższy bariery (N) jest utworzony co najmniej częściowo z materiału okna osłabiającego (6).
6. 6. Bariera ochronna według zastrz. 5, znamienna tym, że występy (602) dystansownika (2) są zamocowane do słupa podtrzymującego (1) przy pomocy śrub (11), poniżej których na występach (602) znajdują się pionowe rzędy osłabiających otworów (10).
7. 7. Bariera ochronna według zastrz. 6, znamienna tym, że występy (602) posiadają w górnej części wypusty (702), zagięte do wewnątrz i opierające się na górnej części słupa podtrzymującego (1).
8. 8. Bariera ochronna według zastrz. 1, znamienna tym, że dystansownik (2) posiada w tylnej części występ (802) ze szczeliną (12), w której jest zamocowana belka (13) łącząca kolejne dystansowniki (2) podtrzymujące barierę (N).