PL169971B1

PL169971B1 - Zespół podstawy do mocowania optycznych przyrządów celowniczych na karabinkach i karabinach samoczynnych

Info

Publication number: PL169971B1
Application number: PL29775793A
Authority: PL
Inventors: Andrzej Jeczmyk
Original assignee: Zaklady Metalowe Lucznik Sa
Priority date: 1993-02-15
Filing date: 1993-02-15
Publication date: 1996-09-30
Also published as: PL297757A1

Abstract

Zespól podstawy do mocowania optycznych przyrządów celowniczych na karabinkach i karabinach samoczynnych, zwłaszcza typu Kałasznikowa i podobnych, zawierający pokrywę komory zamkowej, obsadę tylnego prowadnika sprężyny powrotnej, obsadę lufy, obsadę kolby oraz podstawę celownika ramieniowego, znamienny tym, ze pokrywa (10) komory zamkowej (4)w przedniejswojej częścijest połączonanierozłącznie ze wspornikiem (9) posiadającym dwa ramiona (13) oparte o występy (15) obsady lufy (2), powyżej których w kształtowym rowku wspornika (9) zakrytym częściowo pokrywą (10) osadzona jest w sposób trwały płytka sprężysta (17), której swobodny koniec jako element ustalający umiejscowiony jest w rowku (18) podstawy celownika (3) posiadającej wycinki płaszczyzn (21), tworząc sprężyste połączenie ze wspornikiem przednim (9), zaś tylna część pokrywy (10) komory zamkowej (4) połączona jest nierozłącznie ze wspornikiem (11), w którym przy pomocy sprężystego pierścienia (40) osadzony jest klucz (36) płaską krzywką (35) o kącie pochylenia me większym od kąta samohamowności, współpracującą z hakiem (33) czopa (32) połączonego nierozłącznie z obsadą (6) prowadnika, która posiada boczne występy (30) opierające się o wypusty (25) wspornika (11), przy czym wypusty (25) umiejscowione są w rowku (26) o dokładnym wymiarze szerokości w obsadzie kolby (5), natomiast nad częścią środkową pokrywy (10) komory zamkowej (4) znajduje się szyna (12) łącząca wspornik przedni (9) oraz wspornik tylny (11) stanowiąc łącznie podstawę (1) przy czym we wsporniku (9) pomiędzy wkrętami regulacyjnymi (52) znajduje się nosek (50) przedniej części szyny (12), która posiada kołek (45) o tworzącej opartej na płaszczyźnie oporowej (46) oraz posiada powierzchnie łukowe skośne (47) stykające się z klinem (48) łączącym szynę (12) wkrętami (49) ze wspornikiem (9) zaś tylna część szyny (12) zawierająca wkręty (54) i (55) do pionowej jej regulacji, otworem (42) jest osadzona na czopie (43) wspornika (11) i połączona z nim wkrętem (44) tworząc przegub o swobodzie obrotu w płaszczyźnie poziomej

Description

Przedmiotem wynalazku jast zespół podstawy do mocowania optycznych przyrządów celowniczych na karabinkach i karabinach samoczynnych zwłaszcza typu Kałasznikowa i podobnych. Zespół podstawy przy pomocy dodatkowych uchwytów umożliwia zamocowanie na karabinach i karabinkach urządzeń celowniczych typu luneta, noktowizor, celownik kolimatorowy, laserowy wskaźnik celu, latarka halogenowa do punktowego oświetlenia celu, specjalne celowniki mechaniczne.

Znana jest konstrukcja podstawy do mocowania optycznych przyrządów celowniczych zastosowana w fińskim sztucerze samopowtarzalnym VALMET-HUNTER M/88. Umieszczona jest na pokrywie komory zamkowej, trwale z nią związana, nie posiada regulacji ustawienia lini celowniczej. Pokrywa komory wraz z podstawą zamocowana jest na komorze zamkowej przy pomocy śruby z łbem soczewkowym z sześciokątnym gniazdem wewnętrznym. Zasadniczymi wadami tego rozwiązania są brak możliwości polowej rozbiórki broni bez użycia narzędzi, brak regulacji ustawienia linii celowniczej p- także nie dostosowanie do używanych w wojsku typowych karabinków samoczynnych Kałasznikowa i podobnych.

W zespole według wynalazku pokrywa komory zamkowej w przedniej swojej części jest połączona nierozłącznie ze wspornikiem, który posiada dwa ramiona oparte o występy obsady lufy. Powyżej ramion, w częściowo zakrytym pokrywą kształtowym rowku wspornika osadzona jest w sposób trwały płytka sprężysta. Swobodny koniec płytki jako element ustalający umiejscowiony jest w rowku podstawy celownika, tworząc sprężyste połączenie z przednim wspornikiem. Podstawa celownika posiada wycinki płaszczyzn, ograniczające ruch pionowy wspornika. Tylna część pokrywy komory zamkowej połączona jest nierozłącznie z tylnym wspornikiem, w którym osadzony jest klucz zabezpieczony przed wypadnięciem sprężystym pierścieniem i posiadający płaską krzywkę o kącie nachylenia nie większym od kąta samohamowności, współpracującą z hakiem czopa. Hak wyklucza możliwość samoczynnego odłączenia się podstawy od karabinka podczas strzelania.

Czop połączony jest nierozłącznie z obsadą prowadnika sprężyny powrotnej, posiadającą boczne występy, które opierają się o wypusty tylnego wspornika oparte na obsadzie kolby. Wypusty wspornika umiejscowione są w obsadzie kolby w rowku o dokładnym wymiarze szerokości. Tylny wspornik posiada także występy umiejscowione w poprzecznym rowku obsady kolby, ograniczające ruch poziomy podczas strzaSu.Nad częścią środkową pokrywy komory zamkowej znajduje się szyna łącząca wspornik przedni ze wspornikiem tylnym stanowiąc podstawę celowników. We wsporniku przednim pomiędzy wkrętami regulacyjnymi znajduje się nosek przedniej części szyny. Szyna posiada kołek, którego tworząca opiera się o płaszczyznę oporową wspornika. Szyna posiada także skośne powierzchnie łukowe stykające się z klinem połączonym wkrętami z przednim wspornikiem. Tylna część szyny zawiera wkręty służące do pionowej jej regulacji. Szyna poprzez otwór osadzona jest na czopie tylnego wspornika i połączona wkrętem tworzy przegub o swobodzie obrotu w płaszczyźnie poziomej.

Korzystnym jest jeżeli ramiona wspornika przedniego posiadają powierzchnie ustalające dokładnie obrobione, z których jedna jest walcowa o małej krzywiźme a druga wycinkiem płaszczyzny nachylonym pod kątem p nie mniejszym od 45° względem pionowej płaszczyzny symetrii podstawy.

Korzystnym również jest jeżeli występy obsady lufy posiadają wycinki płaszczyzn dokładnie obrobione jednakowo oddalone od osi lufy i tworzą z pionową płaszczyzną symetrii obsady lufy kąt p nie mniejszy od 45°.

Dalsze korzyści wynalazku uzyskuje się, jeżeli swobodny koniec i górne krawędzie płytki sprężystej są zaokrąglone.

169 971

Również korzystnym jest jeżeli rowek podstawy celownika ma w przekroju poprzecznym kształt wycinka walca, przy czym oś symetrii rowka leży w pionowej płaszczyźnie symetrii broni i z osią przewodu lufy tworzy kąt γ nie większy niż 30°, a górna tworząca rowka jest styczna do krawędzi wytoczenia w podstawie celownika. Wycinki płaszczyzn podstawy celownika są równoległe do osi lufy i nachylone pod kątem (3 nie mniejszym niż 45° względem płaszczyzny symetrii broni.

Korzystnym jest jeżeli powierzchnie oparcia bocznych występów obsady prowadnika sprężyny powrotnej na wypustach wspornika tylnego są nachylone względem płaszczyzny oparcia tego wspornika na obsadzie kolby pod kątem δ mniejszym od 30° a większym od kąta samohamowności.

Według jednej z cech wynalazku szyna ma kształt trapezowego korytka, w górnej części w formie pryzmatycznej prowadnicy, posiadającego szeroko rozstawione płaszczyzny oraz rowki służące do ustalenia i zabezpieczenia przyrządów celowniczych przed przemieszczaniem się wzdłuż szyny, pod działaniem sił bezwładności podczas strzału.

Do korzyści należy również i to, że pierścieniem sprężynującym, zabezpieczającym klucz z płaską krzywką we wsporniku tylnym jest pierścień Seegera.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia zespół mocowania przyrządów celowniczych w przekroju podłużnym, fig. 2 - zespół mocowania przyrządów optycznych w widoku z góry, fig. 3 - podstawę celownika ramieniowego od czoła w widoku oraz elementy łączenia podstawy celowników z podstawą celownika ramieniowego w przekroju, fig. 4 - zespół mocowania przyrządów w widoku z boku z węzłem ustalenia i zamocowania przedniej części podstawy celowników optycznych w przekroju miejscowym, fig. 5 - obsadę kolby i tylny wspornik podstawy celowników w przekroju podłużnym, fig. 6 - obsadę kolby i tylny wspornik w przekroju poprzecznym, fig. 7 - tylną ściankę podstawy w widoku, fig. 8 - elementy ustalenia, regulacji, ustawienia i zamocowania szyny w przekroju poprzecznym.

Pokrywa 10 komory zamkowej 4 w swojej przedniej części połączona jest nierozłącznie ze wspornikiem 9 posiadającym dwa ramiona 13, które opierają się o występy 15 obsady lufy 2. W kształtowym rowku wspornika 9 powyżej ramion 13 osadzona jest w sposób trwały płytka sprężysta 17, której swobodny koniec umiejscowiony jest w rowku 18 podstawy celownika 3 posiadającej wycinki płaszczyzn 21 współpracujące z powierzchniami 22 ramion 13. Tylna część pokrywy 10 komory zamkowej 4 połączona jest nierozłącznie ze wspornikiem 11, w którym osadzony jest klucz 36 z płaską krzywką 35, zabezpieczony przed wypadnięciem sprężystym pierścieniem Seegera 40. Krzywka 35 o kącie pochylenia nie większym od kąta samohamowności współpracuje z hakiem 33 czopa 32 połączonego nierozłącznie z obsadą 6 prowadnika sprężyny powrotnej 29. Obsada 6 posiada boczne występy 30, które opierają się o wypusty 25 wspornika 11. Wypusty 25 wspornika 11 płaszczyznami 24 oparte są na płaszczyznach 23 obsady kolby 5 i umiejscowione w rowku 26 o dokładnym wymiarze szerokości. Nad częścią środkową pokrywy komory zamkowej 10 znajduje się szyna 12 łącząca wspornik przedni 9 ze wspornikiem tylnym 11. Pokrywa 10, szyna 12, wspornik 9 i 11 stanowią podstawę 1.

We wsporniku 9 pomiędzy wkrętami regulacyjnymi 52 znajduje się nosek 50 przedniej części szyny 12. Szyna posiada kołek 45 tworzącą oparty na płaszczyźnie oporowej 46 oraz powierzchnie łukowe skośne 47 stykające się z klinem 48. Tylna część szyny 12 zawiera wkręty 54 i 55 do jej pionowej regulacji. Przez otwór 42 osadzona jest na czopie 43 wspornika 11 i połączona z nim wkrętem 44 tworząc przegub o swobodzie obrotu w płaszczyźnie poziomej.

Założenie podstawy I na karabin dokonuje się zatrzaskowo. Po oparciu ramion 13 na występach 15 obsady lufy 2 i wsunięciu swobodnego końca płytki sprężystej 17 w rowek 18 podstawy celownika 3 opuszcza się tył podstawy 1 ku dołowi. Krawędź 37 wypustów 25 wspornika 11 naciska na stożek czopu 32 oraz boczne występy 30 obsady 6 sprężyny powrotnej 29 i spycha obsadę 6 ku wnętrzu komory zamkowej 4. Hak 33 czopu 32 wchodzi w otwór 39 klucza 36. W chwili, gdy krawędzie płaszczyzn 31 wypustów 25 miną krawędzie 57 bocznych występów 30, obsada 6 pod działaniem sprężyny powrotnej 29 wraca do położenia początkowego, hak 33 czopu 32 przechodzi przez otwór 39 klucza 36, a występy 27 wspornika 11 wchodzą w rowek 28 obsady kolby 5. Wspornik 11 płaszczyznami 24 opiera się na płaszczyznach 23

169 971 obsady kolby 5, a wypusty 25 wchodzą w rowek 26. Boczne występy 30 obsady 6 zachodzą na górne płaszczyzny 31 wypustów 25 wspornika 11, ustalając w ten sposób podstawę 1 na broni. Obrotem klucza 36 dokonuje się zaciśnięcia powierzchni 34 haka 33 z krzywką 35 w wyniku czego następuje zamocowanie podstawy 1 na broni.

Zdjęcie podstawy 1 z karabinu odbywa się bez użycia narzędzi. Po obróceniu klucza 36 w położenie odmocowania wciska się hak 33 czopu 32 przez otwór 39 do wnętrza komory zamkowej 4 i unosząc wspornik 11 ku górze oraz cofając podstawę 1 do tyłu, odłącza się ją od broni.

Regulacja ustawienia linii celowniczej w płaszczyźnie poziomej odbywa się wkrętami 52 przy zluzowanym klinie 48 po częściowym wykręceniu wkrętów 44, 49 i 54.

Regulacja położenia szyny 12 i ustawienia linii celowniczej w płaszczyźnie pionowej dokonywana jest wkrętami 55 przy zluzowanych wkrętach 44, 49 i 54 oraz klinie 48. Poprzez wkręcanie wkrętów 55 przy zluzowanych nakrętkach 56 i przy wykręcaniu wkrętów 44 i 54 podnosi się do góry tylna część szyny 12, natomiast część przednia szyny 12 tworzącą kołka 45 spoczywa na płaszczyźnie 46 wspornika 9. Luz pomiędzy ściętą częścią czopu 43 a otworem 42 umożliwia zmianę kąta nastawienia szyny 12 w płaszczyźnie pionowej. Zmiana kąta nastawienia szyny 12 w płaszczyźnie poziomej wkręceniem lub wykręceniem wkrętów 52 możliwa jest w wyniku istnienia luzu pomiędzy wkrętami 54 i ich gniazdami. Dokładne ustalenie szyny 12 względem wspornika 11 w kierunku prostopadłym do osi obsady lufy 2 daje czop 43, który w tym kierunku jest pełny i w założeniu z otworem 42 ma bardzo mały luz.

Po dokonaniu regulacji ustawienia szyny 12 wkrętami 52 i 55 i zablokowaniu ich nakrętkami 53 i 56 dokręca się wkręt 44 a następnie wkręcając wkręty 49 zaciska się klin 48 pomiędzy wspornikiem 9 a powierzchniami 47 szyny 12. Szyna 12 spychana jest od tyłu aż do oparcia się jej oporowej łukowej powierzchni 51 o czoło występu 38 wspornika 11. Następuje zakleszczenie klina 48 pomiędzy wspornikiem 9 a powierzchniami 47. Ostateczne zamocowanie ustawionej szyny 12 na wsporniku 11 następuje po równomiernym dokręceniu do oporu wkrętów 54 oraz 44.

5 33 35 32 6 11 « 8 12 19 10 48 9 22 17 13 2 3

Fig. 2

169 971

Λ'ςι 3

169 971

57 25

Fig. 5

169 971

Fig. 6

169 971

33 51 3)

Fig.7

169 971

Fig.8

169 971

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 4,00 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Zespół podstawy do mocowania optycznych przyrządów celowniczych na karabinkach i karabinach samoczynnych, zwłaszcza typu Kałasznikowa i podobnych, zawierający pokrywę komory zamkowej, obsadę tylnego prowadnika sprężyny powrotnej, obsadę lufy, obsadę kolby oraz podstawę celownika ramieniowego, znamienny tym, że pokrywa (10) komory zamkowej (4) w przedniej swojej części jest połączona nierozłącznie ze wspornikiem (9) posiadającym dwa ramiona (13) oparte o występy (15) obsady lufy (2), powyżej których w kształtowym rowku wspornika (9) zakrytym częściowo pokrywą (10) osadzona jest w sposób trwały płytka sprężysta (17), której swobodny koniec jako element ustalający umiejscowiony jest w rowku (18) podstawy celownika (3) posiadającej wycinki płaszczyzn (21), tworząc sprężyste połączenie ze wspornikiem przednim (9), zaś tylna część pokrywy (10) komory zamkowej (4) połączona jest nierozłącznie ze wspornikiem (11), w którym przy pomocy sprężystego pierścienia (40) osadzony jest klucz (36) płaską krzywką (35) o kącie pochylenia nie większym od kąta samohamowności, współpracującą z hakiem (33) czopa (32) połączonego nierozłącznie z obsadą (6) prowadnika, która posiada boczne występy (30) opierające się o wypusty (25) wspornika (11), przy czym wypusty (25) umiejscowione są w rowku (26) o dokładnym wymiarze szerokości w obsadzie kolby (5), natomiast nad częścią środkową pokrywy (10) komory zamkowej (4) znajduje się szyna (12) łącząca wspornik przedni (9) oraz wspornik tylny (11) stanowiąc łącznie podstawę (1) przy czym we wsporniku (9) pomiędzy wkrętami regulacyjnymi (52) znajduje się nosek (50) przedniej części szyny (12), która posiada kołek (45) o tworzącej opartej na płaszczyźnie oporowej (46) oraz posiada powierzchnie łukowe skośne (47) stykające się z klinem (48) łączącym szynę (12) wkrętami (49) ze wspornikiem (9) zaś tylna część szyny (12) zawierająca wkręty (54) i (55) do pionowej jej regulacji, otworem (42) jest osadzona na czopie (43) wspornika (11) i połączona z nim wkrętem (44) tworząc przegub o swobodzie obrotu w płaszczyźnie poziomej.
2. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że ramiona (13) posiadają powierzchnie ustalające (14) dokładnie obrobione, przy czym jedna powierzchnia jest walcowa o małej krzywiźnie, a druga wycinkiem płaszczyzny nachylonym pod kątem nie mniejszym od 45° względem pionowej płaszczyzny symetrii podstawy (1).
3. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że występy (15) posiadają wycinki płaszczyzn (16) dokładnie obrobione, tworzące kąt nie mniejszy od 45° z pionową płaszczyzną symetrii obsady lufy (2) i są one jednakowo oddalone od osi obsady lufy (2).
4. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że swobodny koniec i górne krawędzie płytki sprężystej (17) są zaokrąglone.
5. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że rowek (18) w przekroju poprzecznym ma kształt wycinka walca, przy czym oś symetrii rowka (18) leży w pionowej płaszczyźnie symetrii broni i z osią obsady (2) lufy tworzy kąt nie większy niż 30°, oraz górna tworząca rowka jest styczna do krawędzi (7) wytoczenia w podstawie celownika (3).
6. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że posiada współpracujące powierzchnie (22) ramion (13) i wycinki płaszczyzn (21) podstawy celownika (3), równoległe do osi obsady lufy (2) i nachylone pod kątem nie mniejszym niż 45° względem płaszczyzny symetrii broni.
7. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że jako pierścień sprężynujący (40) zastosowano pierścień Seegera.
8. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że powierzchnie oparcia występów (30) i wypustów (25) są nachylone pod kątem mniejszym od 30° i większym od kąta samohamowności względem płaszczyzn (24) oparcia wspornika (11) na płaszczyznach (23) obsady kolby (5).

169 971
9. Zespół według zastig . 1, znamienny tym, że szyna (z.2) ma ks ztałt trapezowego korytka, w górnej części w formiz pryzmatycznej prowadnicy (8) i posiadającego szeroko rozstawiona płaszczyzny (19) i (20) oraz rowki (41).