Dotychczas w celu osadzania rury rdze¬ niowej w lufie dziala, wywierconej schod¬ kowo, np. wedlug fig. 1, umieszcza sie lufe a na podstawkach b w taki sposób, aby jej os a1 byla np. pozioma, tak samo umieszcza sie rure .rdzeniowa c na podstawkach d, których wysokosc mozna regulowac, (fig. 2).Jednoczesnie znanemi sposobami zapewnia sie, aby os c rury rdzeniowej lezala mozli¬ wie na dokladnem przedluzeniu osi a lu¬ fy. Nastepnie rura rdzeniowa zostaje pchnieciami wprowadzona do lufy. Pomi¬ mo jednak wszelkich ostroznosci, przedsie¬ branych w celu uregulowania wzajemnego polozenia osi a1 i c1, osadzenie najczesciej nie moze byc uskutecznione bez wywolania tarcia pomiedzy sciankami rury rdzeniowej i sciankami schodków lufy; tarcia te moga spowodowac pekniecia lub rysy, które zmniejszaja wytrzymalosc rury rdzeniowej.Przyrzad wedlug wynalazku nie wywo¬ luje tych niedogodnosci. Przyrzad daje sie wsuwac do lufy oraz wysuwac z lufy i slu¬ zy do centrowania i prowadzenia rury rdze¬ niowej; przyrzad ten mozna podczas wpro¬ wadzania rury rdzeniowej w lufe nastawiac latwo w taki sposób, ze dopasowuje sie do kolejnych srednic lufy.Postac wykonania wynalazku jest przed¬ stawiona na rysunku, jako przyklad.Fig. 3 przedstawia w przekroju podluz¬ nym czesc lufy dzialowej a, rozwierconej schodkowo, wewnatrz której znajduje sie osadzana rura rdzeniowa o zewnetrznychsrednicach, odpowiadajacych odpowiednim schodkom lufy. Przyrzad do centrowania wedlug wynalazku posiada przesuwne na¬ rzady prowadne. Fig. 4 przedstawia prze¬ krój poprzeczny wzdluz linji 4—4 na fig. 3, fig. 5 — przekrój podluzny, przedstawiaja¬ cy rure rdzeniowa w innem polozeniu wzgledem lufy, przyczem narzady prowad¬ ne przyrzadu centrujacego sa dostosowane do wezszego przewodu lufy.W przykladzie, przedstawionym na fig. 3, 4 i 5, przyrzad centrujacy stanowi tuleja e, wewnatrz której mozna przesuwac zapo- moca wrzeciona, obracanego od zewnatrz, klin g, prowadzony w tulei nasadkami cy- lindrycznemi g1 i g2. W tylnej nasadce g1 jest osadzone obrotowo wrzeciono /, sluza¬ ce do przesuwania klina wskutek srubowe¬ go osadzenia w dnie e1 tulei e. Obrotowi tulei przeszkadzaja sruby e2, siegajace w odpowiednie wyzlobienia czolowego brzegu rury rdzeniowej c. Klin g jest zaopatrzony w szereg pochylych plaszczyzn g3, (np. w trzy, jak to przedstawia rysunek), po któ¬ rych sa prowadzone wewnetrzne konce h1 trzech ramion h; konce h1 posiadaja ksztalt ogonów jaskólczych. Konce zewnetrzne tych ramion posiadaja obsady na osie kraz¬ ków i, przeznaczonych do opierania sie o scianki przewodu lufy.Ramiona h — i sa prowadzone w kie¬ runku podluznym po plaszczyznach pochy¬ lych gz* przyczem w kierunku promienio¬ wym wystaja przez otwory w sciance tu¬ lei e.Wedlug fig. 3 i 4 krazki i opieraja sie o scianki przewodu o srednicy 77, tak ze rura rdzeniowa jest prowadzona z calkowita do¬ kladnoscia w tym przewodzie, az do tej chwili, gdy krazki i opra sie o wystep a2.Wtedy nalezy obracac wrzeciono / w taki sposób, aby klin g cofnal sie do wnetrza tulei e, fig. 5; ramiona h zeslizguja sie wzdluz plaszczyzn pochylych i przybiera¬ ja polozenie, w którem krazki i sa cofniete o odstep, odpowiadajacy przewodowi ///.Latwo jest ustalic na wrzecionie wskazniki, wskazujace przynajmniej z dostatecznem przyblizeniem polozenie klina, przyczem dokladne dopasowanie mozna uskuteczniac zapornoca niewielkiego dodatkowego obra¬ cania wrzeciona / w odpowiednim kierunku. PL