PL164870B1 - Strzemię do obudowy górniczej - Google Patents

Abstract

Strzemię do obudowy górniczej], wyposażone wjarzmo z kołnierzami połączonymi co najmniej jedną obejmą, zmunienne tym, że obejma (5) łącząca kołnierze (4) jarzma (1) przebiega ponad kołnierzami łączonego kształtownika obudowy.

Description

Przedmiotem wynalazku jest strzemię do obudowy górniczej, wyposażone w jarzmo z kołnierzami połączonymi co najmniej jedną obejmą.

Znane są strzemiona do górniczej obudowy podatnej składające się z jarzm i śrub kabłąkowych lub hakowych, a także strzemiona składające się z jarzm, nakładek i śrub kształtowych. W strzemionach tych jarzma ukształtowane są tak, że mają dwa symetrycznie rozłożone kołnierze, przylegające górną powierzchnią do dolnej powierzchni łączonego kształtownika obudowy, połączone jedną lub dwiema obejmami przebiegającymi z pewnym luzem pod dnem łączonego kształtownika obudowy.

Znane jest również, na przykład z polskiego opisu patentowego nr 128 364 strzemię wyposażone w jarzmo z zabierakami oraz przykładowo z polskiego opisu patentowego nr 113 124 strzemię, którego jarzmo ma wsporniki zabezpieczające kabłąk przed zginaniem.

Rozwiązania te cechuje dość złożona i trudna technologicznie budowa. Strzemiona są ciężkie i kosztowne, a dla uzyskania odpowiedniej podpomości połączeń stosowane są znaczne siły naciągu śrub.

Powyższe wady usuwa strzemię do obudowy górniczej według wynalazku, wyposażone w jarzmo z kołnierzami połączonymi co najmniej jedną obejmą. Zgodnie z wynalazkiem obejma strzemienia łącząca kołnierze jarzma przebiega ponad kołnierzami łączonego kształtownika obudowy. Obejma ma poprzeczkę połączoną z kołnierzami jarzma dwoma ukośnymi łącznikami, dystansującymi końce kołnierzy od czołowej powierzchni poprzeczki przylegającej do czoła kształtownika wewnętrzego obudowy. Prześwit pomiędzy górną powierzchnią kołnierzy jarzma a dolną powierzchnią poprzeczki jest większy lub mniejszy od grubości kołnierzy kształtownika zewnętrzego obudowy. Obejma może mieć również poprzeczkę połączoną z kołnierzami jarzma z prześwitem pomiędzy ich górną powierzchnią i dolną powierzchnią poprzeczki większym od sumarycznej grubości kołnierzy łączonych kształtowników obudowy. W tym przypadku czołowa powierzchnia poprzeczki przylega do śruby kabłąkowej, a kołnierze jarzma mają zabieraki przylegające do czoła kształtownika zewnętrznego obudowy.

Usytuowanie obejmy względem łączonych kształtowników i kołnierzy jarzma zgodnie z wynalazkiem daje cały szereg korzystnych cech użytkowych. Poprzez poprowadzenie obejmy ponad kołnierzami, zamiast jak dotychczas pod dnem łączonych kształtowników, uzyskuje się w każdym przypadku znaczne obniżenie masy strzemienia. Ponadto tak poprowadzona obejma spełnia rolę zabieraków lub wsporników podpierających kabłąk, co dalej upraszcza konstrukcję. Szczególnie korzystne jest takie poprowadzenie obejmy, w którym uzyskuje się dodatkową siłę nacisku jarzma na kołnierze kształtownika obudowy, co zwiększa podpomość połączenia. W tym przypadku można uzyskać wymaganą podpomość przy mniejszym naciągu śrub. Rozwiązanie to pozwala na dalsze obniżenie masy i kosztu strzemienia.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładowym wykonaniu na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok z boku strzemienia przeznaczonego do montażu na końcu wewnętrznego kształtownika obudowy, fig. 2 - to strzemię w przekroju wzdłuż linii A-A zaznaczonej na fig. 1, fig. 3 - widok z boku drugiej wersji tego strzemienia, fig. 4 - drugą wersję strzemienia w przekroju wzdłuż linii B-B zaznaczonej na fig. 3, fig. 5 - widok z boku strzemienia przeznaczonego do montażu na końcu zewnętrznego kształtownika obudowy, a fig. 6 - to strzemię w przekroju wzdłuż C-C zaznaczonej na fig. 5.

Strzemię do budowy górniczej składa się z jarzma 1, śruby kabłąkowej 2 i nakrętek 3. Jarzmo 1 ma dwa równoległe kołnierze 4, połączone obejmą 5 przebiegającą ponad kołnierzami łączonego kształtownika obudowy.

Jak uwidoczniono na fig. 1 i 2 rysunku, obejma 5 ma poprzeczkę 6 połączoną z kołnierzami 4 jarzma 1 dwoma ukośnymi łącznikami 7, odsuwającymi ją od końców 8 tych kołnierzy 4 o wielkość a. Prześwit P pomiędzy górną powierzchnią 9 kołnierzy 4 jarzma 1 a dolną powierzchnią 10 poprzeczki 6 jest większy od grubości k kołnierzy kształtownika zewnętrznego obudowy, a tym samym obejma 5 przebiega ponad kołnierzami tego kształtownika z niewielkim luzem 1. Czołowa powierzchnia 11 poprzeczki 6 przylega do czoła kształtownika wewnętrznego obudowy.

Rozwiązanie to cechuje prostota i lekkość. Poprzeczka 6 obejmy 5 pełni rolę zabieraka, a jej odsunięcie o wielkość a od końców 8 kołnierzy 4 ułatwia montaż strzemienia, gdyż poprzez obrót jarzma 1 o niewielki kąt można znacznie zwiększyć wielkość luzu 1, umożliwiając nasuwanie jarzma 1 na kształtownik zewnętrzny obudowy. Strzemię w tej wersji wykonania nadaje się szczególnie do obudowy lekkiej, z lekkich kształtowników obudowy.

Jak uwidoczniono na fig. 3 i 4 rysunku, obejma 5 ma poprzeczkę 6’ ukształtowaną jak w opisanej wyżej wersji, z tym, że prześwit p1 pomiędzy górną powierzchnią 9 kołnierzy 4 jarzma 1, a dolną powierzchnią 10 poprzeczki 6’ jest tutaj mniejszy od grubości k kołnierzy kształtownika zewnętrznego obudowy. W pierwszej fazie montażu tej wersji wykonania strzemienia na obudowie, zaznaczonej na fig. 3 rysunku linią przerywaną, poprzeczka 6’ opiera się na górnych powierzchniach kołnierzy kształtownika zewnętrznego obudowy, a kołnierze 4 jarzma 1 dociskają do dolnych powierzchni¹ tych kołnierzy tylko końcami 8. Odpowiedni dobór wielkości a i b oraz sztywności ukośnych łączników 7 pozwala na to, że po uzyskaniu właściwego naciągu śruby kabłąkowej 2, łączniki 7 uginają się, a kołnierze 4 przylegają do kołnierzy kształtownika na całej długości. W efekcie poprzeczka 6’ dociska do górnych powierzchni kształtownika obudowy ze znaczną siłą, a jednocześnie siła nacisku kołnierzy 4 jarzma 1 na dolne powierzchnie kołnierzy kształtownika obudowy jest znacznie większa od siły naciągu śruby kabłąkowej 2.

Takie rozwiązanie ma wszystkie zalety wskazane przy poprzedniej wersji wykonania strzemienia oraz dodatkową zaletę polegającą na tym, że wymaganą podpomość połączenia uzyskuje się przy znacznie niższym naciągu śruby kabłąkowej 2. Strzemię w tej wersji wykonania nadaje się szczególnie do obudowy ciężkiej, gdzie wymagane są duże podporności połączeń.

Jak uwidoczniono na fig. 5 i 6 rysunku, obejma 5 ukształtowana jest tak, że jej poprzeczka 6” przebiega z niewielkim luzem 1 ponad kołnierzami kształtownika wewnętrznego obudowy, a jednocześnie powierzchnią czołową 11 przylega do śruby kabłąkowej 2. Prześwit p2 jest większy od sumarycznej grubości kl kołnierzy łączonych kształtowników obudowy. Kołnierze jarzma 1 są wyposażone w zabieraki 12 przylegające do czoła kształtownika zewnętrznego obudowy.

Rozwiązanie cechuje się zawartością i lekkością konstrukcji. Poprzeczka 6” obejmy 5 w trakcie zsuwu połączenia podpiera śrubę kabłąkową 2 i nie dopuszcza do jej zakleszczenia się na łączonych kształtownikach obudowy. Dodatkową zaletą jest to, że strzemię nie dopuszcza do rozpadnięcia się elementów obudowy w przypadku zerwania śruby kabłąkowej 2. Złącze ulega w tym przypadku poluzowaniu, poprzeczka 6” wspiera się na kołnierzach kształtownika obudowy, ale złącze nie rozpada się. Cecha ta jest także korzystna przy rabowaniu obudowy, kiedy często konieczne jest przecinanie skorodowanych śrub kabłąkowych 2.

Fig.4

164 870

Fig 5

Fig.6

6

A-A

Fig.2

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.

Cena 10 000 zł

Claims (7)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Strzemię do obudowy górniczej, wyposażone w jarzmo z kołnierzami połączonymi co najmniej jedną obejmą, znamienne tym, że obejma (5) łącząca kołnierze (4)jarzma(1) przebiega ponad kołnierzami łączonego kształtownika obudowy.
2. 2. Strzemię według zastrz. 1, znamienne tym, że obejma (5) ma poprzeczkę (6, 6’) połączoną z kołnierzami (4) jarzma (1) dwoma ukośnymi łącznikami (7), dystansującymi końce (8) kołnierzy (4) od czołowej powierzchni (11) poprzeczki (6, 6’) przylegającej do czoła kształtownika wewnętrznego obudowy.
3. 3. Strzemię według zastrz. 2, znamienne tym, że prześwit (p) pomiędzy górną powierzchnią (9) kołnierzy (4) jarzma (1), a dolną powierzchnią (10) poprzeczki (6) jest większy od grubości (k) kołnierzy kształtownika zewnętrznego obudowy.
4. 4. Strzemię według zastrz. 2, znamienne tym że prześwit (p1) pomiędzy górną powierzchnią (9) kołnierzy (4) jarzma (1) a dolną powierzchnią (10) poprzeczki (6’) jest mniejszy od grubości (k) kołnierzy kształtownika zewnętrznego obudowy.
5. 5. Strzemię według zastrz. 1, znamienne tym że obejma (5) ma poprzeczkę (6’) połączoną z kołnierzami (4) jarzma (1) z prześwitem (p2) pomiędzy ich górną powierzchnią (9) i dolną powierzchnią (10) poprzeczki (6”) większym od sumarycznej grubości (k1) kołnierzy łączonych kształtowników obudowy.
6. 6. Strzemię według zastrz. 5, znamienne tym, że czołowa powierzchnia (11) poprzeczki (6”) przylega do śruby kabłąkowej (2).
7. 7. Strzemię według zastrz. 5, znamienne tym, że kołnierze (4) jarzma zabieraki (12) przylegające do czoła kształtownika zewnętrznego obudowy.