Znane sa zarówki o kilku wlóknach za¬ rowych, które mozna dowolnie wlaczac.Przewazna ich czesc ma skomplikowana i z tego powodu kosztowna konstrukcje trzonka, wymaga specjalnej oprawki i nie mpze byc zastosowana do zwyklej oprawki Edisona. Niniejszy wynalazek usuwa po¬ wyzsze wady.Na rysunku przedstawione sa dwa przyklady wykonania wynalazku, a mia¬ nowicie: na fig. 1 przedstawiony jest sche¬ matycznie przdkrój podluzny trzonka, na fig. 2—przekrój podluzny odpowiedniej o- prawki, na fig. 3 — widok zgóry trzonka wedlug fig. 1; fig. 4 przedstawia przekrój podluzny trzonka, wykonanego w sposób odmienny, fig. 5 — widok zgóry trzonka wedlug fig. 4, fig. 6—przekrój wtyczki, sta¬ nowiacej czesc skladowa trzonka wedlug fig. 4.Trzonek przedstawiony na fig. 1 rózni sie od zwyklego trzonka edisonowiskiego o tyle, ze posiada dwa styki, z których jeden a jest wykonany jako zwykla stopa trzon¬ ka, a drugi b— jako plaski pierscien, któ¬ rego wystep jest wpuszczony w szklista i- zolacje trzonka i nadaje pierscieniowi sprezystosc. Stopa stykowa a jest polaczo¬ na elektrycznie z wlóknem zarowem e, pierscien stykowy b—z wlóknem zarowem /, gwint trzonka — z miejscem zlaczenia obu wlókien.Po wkreceniu zarówki, przedstawionej fta fig. 1, w oprawke, np. wedlug fig* 2, sty¬ ki a rir trzonka* stykiafa sie odpowiednio z kontaktami c, wzglednie d oprawki. Po za¬ mknieciu obwodu pradu miedzy przewoda¬ mi k i / prad przeplywa kolejno przez prze¬ wód k, kontakt c oprawki, stope stykowa a trzonka, wlókno zarowe e i luske gwintowa trzonka. Po zamknieciu obwodu pradu miedzy przewodami / i m droga pradu jest nastepujaca: przewód m, kontakt d opraw¬ ki, pierscien stykowy b trzonka, wlókno zarowe / i luska gwintowa trzonka. Przy jednoczesnem zamknieciu obu obwodów pradu zarówka osiaga najwyzsza sile swietlna. Zmiane natezenia swiatla mozna osiagnac i w tym przypadku, gdy zarówka ma byc uzyta nie w oprawce, zbudowanej wedlug fig. 2, lecz w zwyklej oprawce Edi¬ sona; przy wkrecaniu zarówki w zwykla oprawke odstajacy pierscien stykowy b trzonka styka sie naprzód z kontaktem o- prawki, wówczas wlacza sie tylko wlókno zarowe /. Aby zarzylo sie takze wlókno e, nalezy nieco glebiej wkrecic trzonek w o- prawke, w tym przypadku z kontaktem o- prawki styka sie takze .istopa stykowa a, wlaczajac w obwód pradu wlókno zaro¬ we e.Na fig. 4, 5 i 6 przedstawiona jest za¬ rówka o dwu wlóknach odmiennej kon¬ strukcji. Trzonek zawiera dwa styki, z któ¬ rych jeden 1 jest wykonany w postaci rur¬ ki i osadzony w szklistej izolacji, drugi zas 2, zastepujacy stope stykowa, ma ksztalt plaskiego pierscienia, zaopatrzonego w o- brzeze, odpowiednie do osadzenia w tejze izolacji, Rurka 1 i pierscien 2 sa polaczo¬ ne elektrycznie odpowiednio z wlóknami zarowemi AC, wzglednie BC. W rurke 1 wklada sie przez otwór w pierscieniu 2 prosta wtyczke, przedstawiona na fig. 6, przecieta wzdluz w celu nadania Jej spre¬ zystosci i zaopatrzona w glówke 7 i pod¬ kladke izolacyjna 8. Po wkreceniu trzonka z wlozona w rurke wtyczka do zwyklej o- prawki wytwarza sie nastepujacy obwód pradu: kontakt oprawki, glówka wtyczki 7, rurka 1, przewodnik 4, wlókno zarowe AC, przewodnik 5 i luska gwintowa 6. Dzieki podkladce izolacyjnej 8, glówka 7 wtyczki jest dostatecznie izolowana od pierscienia stykowego 2 trzonka. Po wyjeciu wtyczki z trzonka prad przebiega kolejno przez kontakt oprawki, pierscien stykowy 2 trzonka, przewodnik 3, wlókno zarowe BC, przewodnik 5 i luske gwintowa. W obu przypadkach moze sie zarzyc tylko pierw¬ sze lub tylko drugie wlókno, nigdy — oba razem. PL